Gideon Levy: John Kerry’s Midden-Oosten ‘vredesdeal’ is een ramp

gideon_levy_small

Gideon Levy

Als de pogingen van John Kerry, de minister van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten, mislukken, gebeurt er een ramp; als ze slagen zal de ramp nog groter zijn. Een mislukking luidt waarschijnlijk, zoals de analist van de New York Times Thomas Friedman het noemde, “de Brusselse Intifada” in, een derde intifada zonder bommen en geweld, maar met sancties en internationale boycots van Israël. Een mislukking duwt de Palestijnen terug naar de Verenigde Naties, waar zelfs de V.S. de beschermende paraplu van automatische en blinde veto’s die Israël altijd heeft beschermd, kunnen intrekken. Uiteindelijk is de kans groot dat een mislukking ook het vuur van de opstand weer zal doen oplaaien.

Maar succes zou zelfs nog bedreigender zijn. Kerry is geen eerlijke onderhandelaar, aangezien de V.S. dat niet kunnen zijn – zelfs niet de V.S. van Barack Obama, hoe teleurstellend dat ook is. De onvoorwaardelijke bondgenoot van één kant kan nooit een eerlijke bemiddelaar zijn, niet in zaken en niet in diplomatie. Een bondgenoot die het niet aandurft de afhankelijkheid van zijn beschermeling te benutten om tot een eerlijke overeenkomst te komen kan niets bereiken wat een oplossing van de kernproblemen dichterbij brengt.

Wat er nu echter gebeurt is dat de zwakte van de Palestijnse Autoriteit wordt uitgebuit. Met de Arabische wereld die overhoop ligt met z’n eigen regimes en het Westen dat genoeg heeft van dit eindeloze conflict, worden de Palestijnen aan hun lot overgelaten. Amerika probeert hen op de knieën te krijgen en ze te onderwerpen. Als dat lukt is het een ramp.

Dat zou niet alleen onrechtvaardig zijn, maar ook zinloos. Als Kerry slaagt en de Palestijnen tekenen voor hun overgave zal 80% van de kolonisten blijven zitten waar ze zijn; Jeruzalem zal niet echt verdeeld worden – zeker niet op een manier die kan leiden tot twee hoofdsteden; de Jordaanvallei zal in Israëlische handen blijven, geleast, gehuurd of geleend; de denkbeeldige Palestijnse staat zal gedemilitariseerd zijn; Gaza zal belegerd blijven, gevangen en vergeten; Hamas, die ongeveer de helft van de Palestijnen vertegenwoordigt, zal nog steeds behandeld worden als een outcast; Israël zal worden erkend als een volledig kosjere, joodse staat, gecertificeerd door de PA; het recht op terugkeer zal de Palestijnse bannelingen en vluchtelingen voor altijd ontzegd worden, waar ze ook mogen zijn; en aan de “veiligheidseisen” zal worden voldaan – Israëls eisen welteverstaan. De Palestijnen, van wie er 7000 zijn gedood sinds het jaar 2000, hebben geen veiligheidsproblemen; hun levens en hun welzijn zijn gegarandeerd en volkomen veilig gesteld.

En wat gebeurt er dan? Zal deze oplossing het enige tijd volhouden? Zullen de miljoenen Palestijnen het hoofd buigen in overgave en vrolijk naar hun dagelijkse bezigheden terugkeren, naast 80% van hun onuitgenodigde buren die hongeren naar onroerend goed, messianisme en onteigening, met sommigen die zelfs Palestijnse privégrond bezetten? Zullen ze hun onafhankelijkheid vieren in de steegjes van Shuafat, hun nieuwe en eeuwige hoofdstad? En de vluchtelingen in de kampen en de ballingen over de gehele wereld, zullen zij hun droom opgeven? Zal Hamas ontwapend worden? En dat allemaal omdat Kerry druk uitoefende en Mahmoud Abbas toegaf?

Niets van dat alles zal natuurlijk gebeuren. Kerry biedt overgave aan en Abbas zou gedwongen kunnen worden daarvoor te tekenen. Obama aanschouwt het vanaf een veilige afstand, uit angst dat een mislukking hem aangerekend zou kunnen worden. Maar mislukking is verzekerd, ook al wordt “succes” bereikt. Er bestaat een (kleine) kans dat deze overeenkomsten worden ingevoerd. En dan? Vroeg of laat zal de Palestijnse opstand opnieuw uitbreken, even gerechtvaardigd als altijd. De vluchtelingen wier problemen niet werden opgelost, de boeren die hun land niet terugkregen, Hamas, die men in de kou liet staan en de linkse bewegingen zullen de overeenkomst niet accepteren. Zij zullen niet bij machte zijn die te accepteren.

En dan zal het diepste verlangen van de meeste Israëliërs zijn vervuld. Opnieuw zullen ze tegen de wereld kunnen zeggen: Zie je wel? Wij gaven steeds maar toe en zij bedrogen ons; wij gaven maar en gaven maar, en zij kozen voor terrorisme. Het zijn net dieren, net als na de terugtrekking*. Vooruitzichten op een reële oplossing zullen verder verdwijnen, wellicht voor altijd.

Afgelopen week kwam ik Friedman tegen op het vliegveld, toen hij weer vertrok na gesprekken in Jeruzalem en Ramallah te hebben gevoerd. De geachte commentator zei dat hij de indruk had dat er veel meer aan de hand was onder het oppervlak dan het evidente dat naar buiten komt. En mijn hart vulde zich met grote angst.

Gideon Levy

* Het ontruimen van joodse nederzettingen in de Gazastrook in 2005

Origineel in Haaretz, 13-2-2014:

Gideon Levy: John Kerry’s Mideast peace deal is a disaster

Voor wie er niet bij kan, de Engelse tekst staat ook bij Anja Meulenbelt

Vertaling: Engelbert Luitsz

 

6 comments for “Gideon Levy: John Kerry’s Midden-Oosten ‘vredesdeal’ is een ramp

  1. ReggieRoning
    February 15, 2014 at 5:23 pm

    Er gingen geruchten dat Kerry de Israëliers dreigde met boycotts en Abbas met dat zijn lot wel eens hetzelfde kon eindigen als die van Arafat. Impliciet haast een bekentenis. Dit heet dan diplomatie. En ondertussen is Kerry in de verdediging geschoten tegen de Israëliers met het benoemen dat hij een Joodse achtergrond heeft. Waar maken de Israëliers zich druk om zou je zeggen. Zij hebben niets te verliezen wat in de eerste plaats al niet van hen was.

    • February 15, 2014 at 5:38 pm

      Ja, in Frankrijk hebben ze de Lellouch-wet, waarmee mensen die protesteren tegen de bezetting gestraft kunnen worden. Er is slechts 1 keer vrijspraak verleend, dus een geducht wapen. Dit zal Franse bedrijven ook bang maken om het voorbeeld van bijv. Vitens te volgen. De wet is indertijd opgesteld door de joodse politicus Lellouch, een zionist. En Netanyahu probeert iets dergelijks op EU-niveau voor elkaar te krijgen. Het CIDI staat natuurlijk te trappelen om mee te doen.
      Die internationale, stalinistische trekjes van het zionisme maken het zo gevaarlijk. Geen enkele andere minderheidsgroepering krijgt dat voor elkaar en dat zet terecht kwaad bloed. Iets wat de zionisten met hun propaganda natuurlijk weer kunnen uitbuiten.

  2. Egbert Talens, Zutphen
    February 15, 2014 at 6:06 pm

    Friedmans opmerking dat er veel meer aan de hand is onder het oppervlak dan het evidente dat naar buiten komt, mag het hart van Gideon Levy dan met grote angst vullen, in feite is dit (eenvoudig) het kenmerk van wat zich rond het p-zp, dít Israel, déze Joodse staat — door Theodor Herzl aangeduid met Judenstaat; een plagiaat overigens — sinds ca. 1860 heeft voorgedaan. Het is nmbm geen wonder dat allengs de contouren zichtbaar worden van het moment waarop de pijlers onder dit politiek-zionistisch project het gaan begeven. Daar mogen velen best angstig van worden, zij die op de een of andere manier het idee koesteren dat dít Israel nog (een) toekomst heeft. Quod non! Het zal een herhaling zijn van (veel eerdere) pogingen tot het inrichten van een Joodse staat, die gedoemd waren te mislukken; omdat de bouwstenen ervan dát element toen misten (en nu míssen) waarmee een gezonde samenleving stand houdt: democratie, waarbij o.a. vrijheid van godsdienst opgeld doet, maar … zonder dat déze factor deel uitmaakt van een politiek regeersysteem… Zoals de Brusselse Intifada beoogt.

    Vraagje: waar is Gideon eigenlijk bang voor? Democratie is niet voor bange mensen…

    • February 15, 2014 at 6:32 pm

      Egbert, misschien zijn het niet de pijlers, doch de pilaren die het gaan begeven. De Samson-optie. Ik vermoed dat Levy dezelfde angst heeft als ik: een nieuw bloedbad. Tijdens Cast Lead stond 94% van de bevolking achter deze bloedige actie. En dat zou weer kunnen gebeuren, zeker als er tegelijkertijd een leger aan hasbaristen alle kritiek de mond probeert te snoeren.
      Herzl schreef in zijn dagboek: I am against democracy because it is extreme in its approval and disapproval, tends to idle parliamentary babble, and produces that base class of men, the professional politicians.
      Het zionisme wist voor het Westen lang de schijn op te houden, dat loopt spaak, maar de mensen die het voor het zeggen hebben zijn ronduit gevaarlijk en zeker niet alleen voor Palestijnen.

      • Egbert Talens, Zutphen
        February 15, 2014 at 10:57 pm

        Engelbert: pijlers of pilaren, in essentie verliezen de politieke zionisten — let wel: dit is beslist niet hetzelfde als de Joden, waarvan akte — hun greep op die steunberen zonder welke het p-zp niet kan draaien. Zo begint de invloed van AIPAC te tanen, en krijgen ook elders de vertrouwde Israel-adepten het steeds moeilijker. Daar slaat o.a. de benaming ‘Brusselse Intifada’ op.
        Overigens wil ik met mijn benadering niet zeggen dat aan het bloedvergieten een einde gaat komen; integendeel misschien. Democratie krijgt in overwegend islamitische gebieden weinig of geen voet aan de grond. Van die non-optie hebben de politieke zionisten veel ge- zo je wil mis-bruik kunnen maken. Maar behalve dat veel leden van de niet-joodse gemeenschappen in Palestina slachtoffer zijn geworden, waren en zijn ook Joden niet veilig voor dit van fascistische opvattingen aan elkaar hangende p-zp. Je moet wel ziende blind zijn om die factor niet te kunnen ontwaren in alles wat zich bij dit project voordoet, en lippendienst te bewijzen aan de mallotige manier van ‘democratie’ bedrijven zoals in dít Israel, in déze Joodse staat, plaats vindt. Aan lieden van dit allooi maak ik, in directe zin, geen woorden meer vuil.

  3. February 15, 2014 at 7:28 pm

    Israel is een parlementaire democratie waarbij thans een meerderheid van de parlementariers alsmede een meerderheid van de bevolking vergelding wenst voor geweldadige palestijnse acties. Daar is niks engs of raars aan.

Comments are closed.