Engeland en het zionisme

crusader

Operatie Gegoten Lood

Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat Operatie Gegoten Lood begon. Het was bij lange niet het ergste wat Israël had uitgespookt, maar het bloedbad was live te volgen dankzij een dappere journalist van Al Jazeera die daar verbleef. Ik denk dat dat ook een reden is geweest voor veel mensen om nu eindelijk eens hun mond open te doen, zoals de journalist Max Blumenthal wiens boek Goliath, Life and Loathing in Greater Israel onlangs is uitgekomen. Ondanks een zeer lange lijst aan oorlogsmisdaden is er nog steeds niemand veroordeeld bij mijn weten, behalve dan voor het gebruik van een gestolen creditcard. En dat was alleen om de vernedering compleet te maken.

Het begin van de aanval, die gedurende maanden was voorbereid, gaf meteen aan waar Israël op uit was: het collectief straffen van de burgerbevolking. Het tijdstip was daarvoor goed gekozen:

tegen het middaguur, toen de kinderen van school terugkwamen en mensenmassa’s zich een weg baanden door het dichtbevolkte Gaza Stad. Er waren slechts enkele minuten nodig om meer dan 200 mensen te doden en er 700 te verwonden, een veelbelovende opmaat naar de massaslachting van weerloze burgers in een kleine kooi zonder uitweg.
Noam Chomsky, Exterminate all the Brutes

De Britse medeplichtigheid

Het land dat Israël mogelijk heeft gemaakt was indertijd het Britse Rijk. Aanvankelijk door deals in achterkamertjes en later door het beheer van het mandaatgebied Palestina waar de zionisten zich konden voorbereiden op een eigen staat. Veel Engelsen vinden dan ook dat zij medeverantwoordelijk zijn voor de gevolgen van de Britse steun aan het zionistische project. Vandaag verscheen in The Guardian een brief die ondertekend is door een groot aantal parlementariërs en leden van de Engelse adel met de ondubbelzinnige kop: Time to end Israel’s Gaza blockade:

Wij dringen er bij de Britse regering op aan terstond actie te ondernemen om een einde te maken aan de blokkade van de Gazastrook.

In London is ook de Afscheidingsmuur van Bethlehem nagebouwd, zodat de Engelsen een idee krijgen van hoe de Palestijnen Kerst moeten vieren. Het is een multimediaal project met de naam Bethlehem Unwrapped.

De Balfour-verklaring

Wikipedia:

De Balfour-verklaring betrof een brief, geschreven op 2 november 1917 door de Britse minister van Buitenlandse Zaken Arthur James Balfour aan Lord Rothschild, een leider van de Joodse gemeenschap in Groot-Brittannië. De brief was bestemd voor de Zionistische Federatie en kwam tot stand na intensieve lobby door Chaim Weizmann.

Het belangrijkste was dat daarin werd beloofd dat er gezorgd zou worden voor een “joods thuis” in Palestina. Het is een kort briefje, maar er zijn boeken geschreven over de totstandkoming en precieze betekenis ervan.

Onder de naam The Balfour Project is een Brits team van mensen uit allerlei disciplines bezig met onderzoek naar de achtergronden van dit kattebelletje dat de wereld heeft veranderd. Hierbij behoren ook lezingen en op 30 oktober jongstleden was de beurt aan de historicus Ilan Pappe. Pappe is vooral bekend geworden door zijn boek The Ethnic Cleansing of Palestine uit 2006 (in 2008 vertaald als De etnische zuivering van Palestina). In 2007 hield hij het voor gezien in Israël en ging geschiedenis doceren aan de Universiteit van Exeter in Engeland.

Al vanaf 1839 was Engeland geïnteresseerd in Palestina en dat zou zo blijven tot hun vertrek in 1948. Meer dan honderd jaar lang was Engeland meer geïnteresseerd in dat stukje Midden-Oosten dan welk westers land dan ook. De Palestijnen kregen dus eerst de Britten voor hun kiezen, naast de joodse milities, en vanaf 1948 kregen ze de volle laag van de nieuwe staat. Daarbij kwam dan nog de steun van Amerika en het Europese schuldgevoel over de holocaust. Alles werkte in het nadeel van de Palestijnen.

De vraag die Pappe zich stelt is: waarom waren de Britten zo geinteresseerd in Palestina en waarom waren ze zo anti-Palestijns? En waarom zo pro-zionistisch, zelfs voordat het zionisme uitgevonden was?

Pappe heeft Britse documenten gevonden vanaf 1839 van filosofen, denkers en politici, waaruit blijkt dat het Britse Imperium Palestina wilde inlijven, lang voordat de eerste ideeën over een “terugkeer” bij joden in Oost-Europa opdoken. Al in 1839 had Engeland een bisschop in Jeruzalem aangesteld en er zelfs een kathedraal gebouwd. En in datzelfde jaar werd de eerste consul in Jeruzalem, William Tanner Young, aangesteld. Deze achtergrond is van belang, omdat het nog steeds zo is dat er veel begrip is voor de moeilijke positie van de Palestijnen onder de burgerbevolking van de meeste landen, maar er is geen machtige lobby van politici die zich openlijk uitspreken over deze zaak.

Het begon al in de 4e eeuw met imperatrice Helena, moeder van de Romeinse keizer Constantijn de Grote. Een pelgrimstocht werd een religieuze plicht en was niet alleen het gevolg van nieuwsgierigheid.

De kruisvaarders (11e-13e eeuw) hadden twee ideologische uitgangspunten die we ook terugzien in de 20e eeuw bij de Brits-zionistische samenwerking:

  • de inheemse bevolking moest verdreven worden als het Heilig Land werkelijk christelijk moest worden; zij waren een obstakel voor de relieuze plicht.
  • voor een land met een zuivere christelijke leer zouden er nieuwe mensen moeten komen, zij dachten toen niet aan de joden, want in die tijd waren de joden voor hen Palestijnen in Jeruzalem.

De kruisvaarders erkenden dus al dat het land bewoond was, maar door mensen die er volgens vrome christenen niet zouden moeten zijn. Robert the Monk, chroniqueur van de eerste kruistocht schreef: “red dat land van dat kwaadaardige ras en onderwerp het aan jezelf.” Volgens Pappe is dit anti-islamsentiment, dat het Britse beleid eeuwenlang zou blijven beheersen, een belangrijke factor om tegenwoordige anti-christelijke geluiden in de Arabische wereld te kunnen begrijpen. In de propaganda van het zionisme zien we keer op keer terugkomen: men doet of ellende begon met de nederzettingen na 1967, of vanaf de zelfmoordaanslagen die in de jaren negentig begonnen. Maar, zegt Pappe, “geschiedenis begint steeds met een periode die eraan vooraf gaat.” De meeste mensen nemen niet de moeite een historische blik op de gebeurtenissen te werpen, het is vaak makkelijk één incident te pakken en dat aan te wijzen als oorzaak van alles.

Het millennialisme

De religieuze strijd in de christelijke wereld in de 17e eeuw zorgde voor een nieuwe golf van belangstelling voor Palestina, opnieuw ten nadele van de inheemse bevolking. Dit was de opkomst van het millennialisme (chiliasme), het geloof dat er voor of na de wederkomst van Christus een duizendjarig vrederijk/paradijs op aarde zal worden gevestigd.

Het hedendaagse christenzionisme heeft zijn wortels in het 19e-eeuwse Britse premillennialisme en is, vooral na de Zesdaagse Oorlog in 1967, binnen rechtse, Republikeinse kringen in Amerika een grote invloed gaan uitoefenen op het aanjagen van het Israëlisch-Palestijns conflict. Veel christenzionisten zien het ontstaan van de staat Israël als een belangrijke bevestiging en voorwaarde van de naderende Eindtijd.
Wikipedia (premillennialisme is de gedachte dat Christus fysiek aanwezig zal zijn.)

Thomas Brightman  (17e eeuw) deelde de twee elementen uit de kruisvaardersideologie, maar was een van de eersten die zeiden dat “de nieuwe mensen” joden moesten zijn. Het had dus niets te maken met sympathie voor het joodse volk vanwege vervolgingen, maar het was de enige manier om ervoor te zorgen dat de tweede messias zou verschijnen.

Ideologie is leuk voor de John Hagees en Andries Knevels van deze wereld, maar een historicus kijkt meer naar de voorwaarden die kolonisatie mogelijk maken, wat je nodig hebt zijn militaire macht, politieke wil en economische hulpbronnen. De locatie van de Balfour-verklaring op de as van de tijd is het moment dat de wil, de macht en de hulpbronnen aanwezig waren om een idee uit te voeren dat veel ouder is dan we meestal denken.

1. nee tegen de inheemse bevolking
2. ja tegen een nieuwe bevolking
3. ze moeten joods zijn om het (millennialistische) plaatje compleet te maken.

In het midden van de 19e eeuw voerde Lord Shaftesbury actief campagne voor een joods thuisland in Palestina. Hij suggereerde ook dat er een volk was zonder land en een land zonder volk. In de visie van Shaftesbury zouden alle joden zich echter tot het christendom bekeren. Er is een directe lijn van Shaftesbury naar de Balfour-verklaring. Het was de minister van Buitenlandse Zaken Palmerston die de ware reden van de Britse belangstelling onthulde. Al in 1840 schreef Palmerston de Britse ambassadeur in Constantinopel om er bij de sultan op aan te dringen dat zowel het Ottomaanse Rijk als het Britse Rijk belang had bij een joodse staat in Palestina. Palmerston begon al rond te bazuinen dat er onder de joden een diep verlangen heerste om terug te keren naar hun thuisland. Volgens Pappe is dat volslagen onzin, zulke gevoelens bestonden helemaal niet onder de joden. Palmerston deed dat om zijn politieke agenda kracht bij te zetten.

Minder bekend is dat er ook vanuit Duitsland pogingen tot kolonisatie waren, al iets eerder dan de zionisten. Dat wordt wel de “stille kruistocht” genoemd. Brits-Duitse samenwerking in Palestina schiep een groot aantal instituten op het gebied van onderwijs en economie, en politieke organisaties tussen 1845 en 1900. Hiermee werd de infrastructuur opgezet die bedoeld was om de joden een permanente aanwezigheid in Palestina te geven. Het had maar heel weinig gescheeld of men had in Israël Duits gesproken in plaats van Hebreeuws… Deze Duitsers waren echter protestanten en werden in 1948 tegelijk met de Palestijnen verdreven. Stank voor dank.

Zolang Palestina nog onderdeel was van het Ottomaanse Rijk was de steun aan de zionisten vooral financieel. Maar al vanaf 1912 mochten allerlei Britten “buiten kantoortijden” voor de zionisten werken. Toen de scheikundige Chaim Weizmann het Britse leger grote diensten had bewezen met oorlogstuig, mocht dat zelfs onder kantoortijd.

Tot slot nog twee namen die nauw verbonden zijn aan de Balfour-verklaring uit 1917. Mark Sykes en Joseph Jeffries waren nog nooit in Palestina geweest. Toen Sykes later een kijkje ging nemen wist hij al na vijf minuten dat hij een enorme fout had gemaakt. Vooral zijn opmerkingen over de irrelevantie van de lokale bevolking bleken helemaal niet te kloppen. Hij verbond zich zelfs aan de Palestijnse solidariteit, het Arab Centre.

Jeffries publiceerde in 1938 The Reality of Palestine, een boek dat binnenkort herdrukt zal worden. Hij schrijft dan al dat het aantal mensen in Engeland die de Palestijnse zaak steunen, erbarmelijk laag is: “Met alles wat we nu weten [1938!] zijn we niet in staat ook maar één politicus over te halen om ons te steunen bij de Palestijnse zaak.”

BDS

De BDS-beweging (Boycott Sanction Divest) begint successen te boeken, maar daar staat tegenover dat het zionisme steeds harder om zich heen slaat. Zowel in Israël, waar premier Netanyahu openlijk de spot drijft met de “vredesonderhandelingen”, het EU-beleid en waarschuwingen van de Verenigde Naties, als daarbuiten. In The Algemeiner schreef Ben Cohen onlangs openlijk dat de joodse macht de beweging kan en zal verpletteren: “wij moeten genadeloos optreden.” (The Answer to BDS is Jewish Power)

De Amerikaanse politicus William T. Ellis was aanwezig in Parijs, waar na de Eerste Wereldoorlog de vredesvoorwaarden werden besproken. In 1918 schrijft hij:

Niemand met wie ik heb gesproken in Parijs had enige notie van de weerstand van de vreemdelingen en de autochtone bevolking van Syrië en Palestina tegen het politiek zionisme. Het is gewoonweg onmogelijk Palestina over te dragen aan de joden zonder een groot bloedbad te veroorzaken.

Engelbert Luitsz

Professor Ilan Pappe, “Perfidious Albion? The British Legacy in Palestine

 

9 comments for “Engeland en het zionisme

  1. December 27, 2013 at 10:44 pm

    Opmerkelijk is dat bij het ‘collectief straffen van de burgerbevolking’ wel zeer veel Hamassoldaten zijn gesneuveld.

    • December 27, 2013 at 11:07 pm

      Ik hoor dat u er ervaring mee heeft. Waarschijnlijk is uw hele familie uitgemoord omdat een overbuurman een crimineel was. En dat vindt u terecht. Niet alle mensen voldoen aan uw ethische standaard vrees ik.

      • Egbert Talens, Zutphen
        December 28, 2013 at 2:14 pm

        Misschien is het prematuur te spreken van ‘een oorverdovende stilte’ rond deze opmerkelijke materie, en komt er (eens) toch nog een inhóudelijke reactie; reinejragolo’s ophoesting is enkel opmerkelijk als non-reactie.

        • December 29, 2013 at 2:49 am

          Heb je een publicatie waaruit blijkt dat de Israëlische regering de
          burgerbevolking van Gaza straft of is dit door jezelf bedacht?

          • Aleid Sevenster-Blink
            December 29, 2013 at 11:09 am

            Hierover is zoveel geschreven dat het onbegrijpelijk is dat u daar nooit iets over heeft gelezen. Daaruit blijkt dat u niet wezenlijk geïnteresseerd bent, maar blijft hangen in uw illusoire denken over deze staat.

            Maar er is een straf die nu al jaren duurt en u daarom niet ontgaan kan zijn, nl. de blokkade van Gaza, waardoor er een grote schaarste is ontstaan in alle levensmiddelen, medicijnen en intensieve medische zorg voor bv. kankerpatiënten, die nu dus onnodig sterven. Of dit voor u voldoende is als bewijs van een collectieve straf met dramatische gevolgen voor een op een smalle strook land samengepakte bevolking betwijfel ik?

            Sharon heeft indertijd besloten de Gazastrook te verlaten, niet uit medemenselijkheid maar omdat het daardoor deze collectieve straf mogelijk werd. Het is tegen deze cynische politiek dat wij protesteren!

    • Aleid Sevenster-Blink
      December 28, 2013 at 4:09 pm

      U heeft duidelijk niet verder gelezen toen u de term ‘collectief straffen van de burgerbevolking’ zag staan, en reageerde met de eerste, beste gedachte die bij u opkwam. In WO II werden wij, Nederlandse burgers ook collectief gestraft voor daden van ons verzet. Verhoudingsgewijs zijn toen ook veel verzetsmensen gedood. Opmerkelijk, hè? Voortaan eerst goed lezen en eens nadenken, voordat u uzelf blameert met dit soort onzin.

  2. Aleid Sevenster-Blink
    December 28, 2013 at 6:04 pm

    Gedurende de twee jaar dat ik in Palestina woonde werd ik me bewust hoezeer m.n. de jeugdlitteratuur van voor de oorlog over de kruistochten doordrenkt was van het koloniale denken en het idee dat de islam het kwaad vertegenwoordigde en overwonnen moest worden. Mede in niet specifiek christelijke boeken. En ook dat dit bij ons westerlingen een soort superioriteitsgevoel heeft gekweekt dat nog steeds doorwoekert. Dit verklaart (waarschijnlijk?) voor een flink deel de houding van veel mensen hier t.a.v. Israël, dat immers als een westerse natie wordt gezien. Wrang is te bedenken dat de zgn. liefde voor joden pas na de oorlog is ontstaan en grotendeels is gebaseerd op een nogal vernederend medelijden.

    Zodra de beide ‘christenen’ in de uitzendingen van de afgelopen dagen van de EO over hun geloof begonnen, verdween al het inlevingsvermogen dat je in wezen toch juist van hen zou mogen verwachten. De door hen getoonde behoefte aan goed doen, had datzelfde pijnlijk vernederende trekje.

    Dit artikel van Engelbert Luitsz is mede daarom zo goed, omdat het de lezers met de neus op de waarheid over ons denken drukt. Het wordt hoog tijd dat het westerse deel van wereld de hand in eigen boezem gaat steken en beseffen hoe groot onze rol is in de ellende die zich nu in het MO en Afrika afspeelt. En dat dit eens als een boemerang op ons zal terugslaan. We kunnen wel denken dat wapens ons zullen beschermen, maar dat is een grote leugen. De kritiek op Israël is, althans wat mij betreft, niet zozeer tegen Israël an sich maar tegen het feit dat wij door de politiek van deze staat te sterken, de hele regio in brand hebben gestoken en het tegendeel doen van wat wat beweerd wordt, nl. vrede brengen. Mensen als reinejragolo zijn als struisvogels die, om het kwaad niet te hoeven zien, de kop in het zand steken. De stichting van de staat Israël is op meerdere vlakken inderdaad een immense vergissing.

  3. December 29, 2013 at 6:45 pm

    @reactie 11.09
    Het is toch zo dat Israël het Hamasregime onder druk zet om het geweld naar Israël te stoppen. Zolang Hamas raketten blijft afsteken naar Israël worden burgers getroffen.

    • Aleid Sevenster-Blink
      December 30, 2013 at 10:59 am

      Zolang Israël de bevolking van Gaza onder druk blijft zetten, zal Hamas daar aan de macht blijven en er raketten op Israël worden afgeschoten. Het moet na al die jaren toch duidelijk zijn dat represaillemaatregelen zelden de uitwerking hebben die bezetters voor ogen hebben?

      Het verzet in WO II hier liet zich toch ook niet daardoor intimideren toen de bezetter hier aantallen burgers als represaille begon te doden? U kunt daar vermoedelijk niet uit eigen ervaring over meepraten. Ik wel, want ik woonde toen in Putten. Daar werden, na een aanslag op een hoge Duitse officier, een groot aantal huizen in brand gestoken en een zo’n 500 mannen afgevoerd naar concentratiekampen, waarvan maar enkelen levend zijn teruggekomen.

      M.a.w. bezettingen leveren de bezetter uiteindelijk nooit iets positiefs op!

Comments are closed.