De lobby en de bom

atoombom

De lobby waar we regelmatig van horen als het over Israël gaat heeft verschillende namen. Van gewoon “Israël” tot “pro-Israël” en “zionistisch”. De meningen zijn verdeeld over wat pro-Israël betekent. Is dat wat de zionisten daaronder verstaan, namelijk een land exclusief voor joden, op “Westerse” leest geschoeid en zonder behoefte deel uit te maken van het Midden-Oosten? Of is pro-Israël juist het tegenovergestelde? Het werken aan een land waarin iedere stem even zwaar telt, waar joden, christenen, moslims en seculieren van allerlei komaf kunnen samenleven?

De twee grote Amerikaanse lobby’s, AIPAC en de ADL, steunen het oorspronkelijke doel van de politieke zionisten, het creëren van een joodse staat in Palestina door het te ontdoen van alle Arabieren. Er zijn talloze joodse en/of zionistische organisaties betrokken bij deze lobby’s. Sommige op nationaal niveau, andere op Europees niveau en zelfs op wereldniveau, de meeste joods, maar er zijn ook invloedrijke christelijke handlangers. Mijn voorkeur gaat dan ook uit naar zionistische lobby, in navolging van een felle criticus van deze ideologie, Alan Hart.

Over de macht van deze groepen op de Amerikaanse politiek zijn twee belangrijke visies in zwang. Noam Chomsky claimt dat de lobby alleen werkt zolang ze Amerikaanse belangen in het Midden-Oosten dient en dat ze in een handomdraai buitenspel gezet kan worden indien ze belangen najaagt die strijdig zijn met die van de Verenigde Staten. De andere visie is die van de professoren John Maersheimer en Stephen Walt. In 2007 publiceerden zij The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy, een boek waarin zij betogen dat het buitenlandbeleid van Washington bepaald wordt door de zionistische lobby, met name wanneer het gaat om het Midden-Oosten.

De pogingen van zionisten om een vinger in de Amerikaanse pap te krijgen is niet nieuw. President Woodrow Wilson had er al mee te maken in het begin van de vorige eeuw. Een studie over de situatie in het Midden-Oosten uit 1919, het King-Crane-rapport, werd bijvoorbeeld pas in 1922 openbaar gemaakt, nadat het Huis van Afgevaardigden en de Senaat akkoord waren gegaan met de Britse intentie om te zorgen voor een “joods thuis” in Palestina. De reden was dat het rapport duidelijk was over het belang van zeer beperkte joodse immigratie, en omdat het voor een geïnformeerde opinie zou hebben gezorgd in Amerika, iets waar de zionisten niet op zaten te wachten.

Counterpunch publiceerde gisteren een artikel van de Israëlische vredesactivist Uri Avnery, waarin hij ingaat op wat er op dit moment gebeurt met betrekking tot Iran. Er is veel gespeculeerd over de eerdere invloed van de zionistische lobby, bijvoorbeeld bij het betrekken van de Verenigde Staten bij de Eerste Wereldoorlog. Dit zou dan een dienst aan de Britten zijn geweest, in ruil waarvoor de zionisten Palestina zouden krijgen. Nooit eerder werd er echter zo openlijk gesproken over de macht van Israël op Amerika als de afgelopen tijd, in verband met de onderhandelingen met Iran.

Premier Netanyahu is al jaren bezig de aandacht zoveel mogelijk op Iran te richten. Met de bekende kreten “existentiële dreiging” en “holocaust” probeert hij de aandacht af te leiden van de voortgaande etnische zuivering van de Palestijnen in de West Bank en de meer dan catastrofale situatie voor de 1,5 miljoen Palestijnen in de Gazastrook.

Deze “gimmick” kan, zoals Avnery opmerkt, ook meerdere doelen dienen. En het meest spraakmakende daarvan is wel dat Netanyahu de Israëlisch-Amerikaanse betrekkingen op het spel lijkt te zetten. Dit dus ondanks de gigantische financiële en militaire steun die Israël ontvangt, plus de verzekering dat de V.S. Israël zullen beschermen in de Veiligheidsraad, wat ze ook uitspoken. Avnery:

Wij hebben geen enkele andere onvoorwaardelijke vriend in de wereld, behalve dan misschien de Fiji-eilanden.

De insteek lijkt te zijn dat de zionistische lobby in staat wordt geacht via het Amerikaanse Congres de zin van Netanyahu door te drijven, waarbij Obama wellicht moet sneuvelen. Netanyahu lijkt dus meer op een lijn te zitten met Maersheimer & Walt dan met Chomsky. Zelfs Israëlische commentatoren verbinden hem met de – naar men aanneemt fictieve –  Protocollen van de wijzen van Sion, een pamflet uit 1897 waaruit zou moeten blijken dat joden uit zijn op de omverwerping van de christelijke cultuur.

De Amerikaanse politici doen in ieder geval hun best om te bewijzen dat die Protocollen toch een kern van waarheid bevatten. Avnery:

AIPAC heeft herhaaldelijk laten zien dat ze in staat zijn elke senator of congreslid af te zetten die zich niet strikt houdt aan de pro-Israëllijn. Eén zinnetje dat als kritiek zou kunnen worden opgevat is voldoende om een kandidaat te veroordelen.

Nogmaals, het is niet nieuw. Wat er nu zo anders is, is dat het schaamteloos aan de wereld wordt getoond. Het Amerikaans publiek is fel gekant tegen weer een zinloze oorlog, iets wat door verreweg de meeste landen wordt onderschreven. Alleen Frankrijk stelt zich openlijk aan de kant van Israël op. Ook bij de socialist Hollande kruipt het koloniale bloed waar het niet gaan kan. Het roept herinneringen op aan de goede oude tijd toen Frankrijk Israël aan een kernreactor hielp, als dank voor medeplichtigheid aan een van de meest cynische koloniale operaties in de Israëlische geschiedenis: de Suezcrisis.

Of Barack Obama en John Kerry hun poot stijf zullen houden en zullen aansturen op een confrontatie met het Amerikaanse Congres is nog niet helemaal duidelijk. Wat wel als een paal boven water staat is dat deze nieuwe “Iran-affaire” extreem veel meer aandacht krijgt dan de dagelijks verslechterende vooruitzichten van de Palestijnen. Misschien zal het achteraf allemaal bluf van Netanyahu blijken te zijn, alleen bedoeld om het Palestijnse probleem op zionistische wijze op te lossen, terwijl de grote media van de wereld gericht zijn op een mogelijke aanval op Iran.

“Een onherstelbare vergissing” noemde de historicus Chris van der Heijden Israël eens in een bondig boekje. Een andere historicus, Howard Zinn, vond dat ook. Zinn, zelf joods, zag aanvankelijk vanuit het verre Amerika de staat Israël als een goede optie voor joden die daar behoefte aan hadden, ook al had hij zich nooit zo verdiept in de ontstaansgeschiedenis van het land. Maar ook hij zag later in, met terugwerkende kracht, dat Israël “een grote vergissing” was.

Met of zonder (atoom)bom op Irak, de situatie wordt alleen maar erger. In Libanon dreigt voor de zoveelste keer een Israëlische aanval, geruchten over Israëlische samenwerking met Saoedi-Arabië doen de ronde, Syrië blijft doelwit, in de nog verder doorgevoerde blokkade van de Gazastrook is er bijna geen elektriciteit, het rioolwater loopt door de straten, er is een enorm tekort aan medicijnen en binnen enkele jaren is er geen drinkwater meer.

Wat de wereld nodig heeft is een lobby met een geweten, een Rothschild met een moraal, maar de krachten van het kwaad hebben zich altijd beter weten te organiseren dan de strijders voor een betere wereld.

“Rouw niet, organiseer je!” luidde de kop van een necrologie van Howard Zinn. Het is de beste raad die je kunt krijgen, wanneer je je weer eens laat overmannen door medelijden met de slachtoffers van de zionistische terreur. Als het Amerikaanse volk de president van een oorlog af kan houden, moet de volgende stap ook mogelijk zijn: doe gewoon of Chomsky gelijk heeft, draai die knop om en stop de zionistische lobby.

Engelbert Luitsz

 

 

 

 

7 comments for “De lobby en de bom

  1. janfreak
    November 24, 2013 at 12:25 am

    Een van de mogelijkheden om een betere wereld te krijgen zou o. a. zijn dat de wereld zich eens minder negatief uitlaat over Israël. En hetzelfde zou ik willen zeggen tegen de galspuwers die op deze site ook zo negatief kunnen uitlaten over een volk dat zich alle moeite getroost om van een stuk dor land een prachtig land te maken en waarin ze ook al aardig in geslaagd zijn.

    • Aleid Sevenster-Blink
      November 24, 2013 at 11:59 am

      Welk Israël en welk volk? Overigens is dat land nooit dor geweest, maar zelfs deze informatie legt u vast naast u.

  2. November 24, 2013 at 2:37 am

    Hollande is loyaal aan zijn Amerikaanse bondgenoten terwijl de rest van de wereld
    toeziet hoe Assad zijn eigen land verrampeneert.

    • Aleid Sevenster-Blink
      November 24, 2013 at 6:32 pm

      Wie zijn eigenlijk die Amerikaanse bondgenoten die u voor ogen heeft? en wat hebben zij tot nu toe gedaan om de ellendige toestand in Syrië te veranderen? Een beetje stoken en bommen gooien, zoals Israël doet? Waarom gaat u niet eens serieus in op de zeer inhoudelijke artikelen hier i.p.v. steeds weer met deze onzin te komen? Daar is zelfs Israël niet mee gebaat.

      • November 25, 2013 at 1:36 am

        De Amerikaanse bondgenoten hebben er voor gezorgd dat meneer Aleid mevrouw Sevenster-blink al sinds 1945 vrijheid van meningsuiting geniet.

        • Aleid Sevenster-Blink
          November 25, 2013 at 11:14 am

          Ik meende toch echt dat dat de geallieerden waren. Dat de Amerikanen daar deel van uitmaakten is mij uiteraard bekend. Helaas hebben de Amerikanen sindsdien een wat minder prettige rol gespeeld en vele andere volken niet die vrijheid bezorgd de ze zo overmoedig beloofden. Reden om hun politiek, die zich in hoge mate laat leiden door een nogal vijandiggestemde lobby, met een kritisch oog te volgen.

          • November 26, 2013 at 1:14 am

            Waar gehakt wordt vallen spaanders.

Comments are closed.