De lange weg naar de muur

wall berliner

De achtergrond

Een van de belangrijkste teksten om het zionisme te begrijpen is ‘De ijzeren muur’ van Vladimir Jabotinsky uit 1923. Jabotinsky had zich al in 1903 aangesloten bij de zionisten, maar gaandeweg werd hij steeds extremer. In 1923 richtte hij de Betar-beweging op, die overal in Europa en de V.S. trainingskampen had om jongeren klaar te stomen voor de kolonisatie van Palestina. Hij is de ideoloog van wat het zionistisch revisionisme wordt genoemd, onder andere bepaald door het streven naar maximaal grondgebied in Palestina. Om zijn doel te bereiken werkte hij samen met joodse terreurgroepen. Jabotinsky was een groot bewonderaar van Mussolini, wiens Nationale Fascistische Partij in 1921 het licht had gezien. De huidige Likoedpartij komt voort uit deze beweging.

In zijn eigen woorden:

Zionistische kolonisatie, zelfs de meest beperkte, moet ofwel worden beëindigd, ofwel worden doorgevoerd tegen de wil van de oorspronkelijke bevolking in. Deze kolonisatie kan derhalve alleen doorgaan en zich ontwikkelen onder bescherming van een kracht die onafhankelijk is van de bevolking ter plekke – een ijzeren muur waar de oorspronkelijke bevolking niet doorheen kan breken. Dit is, in toto, ons beleid ten aanzien van de Arabieren. Elke andere formulering zou hypocriet zijn.

Zoals de historicus Avi Shlaim aantoont in een boek met dezelfde titel ‘De ijzeren muur’, is de filosofie van Jabotinsky in Israël aanwezig vanaf de “linkse” Ben-Goerion tot de “vredesduif” Rabin. En de huidige situatie onder Likoed spreekt voor zichzelf. Onenigheden tussen Jabotinsky en andere zionistische coryfeeën lijken meer te maken te hebben gehad met botsende ego’s dan met fundamentele verschillen in inzicht. Er was echter altijd continuïteit, ook al waren er wat splintergroepjes die er anders over dachten. Ook de Amerikaanse schrijver Lenni Brenner publiceerde een boek onder de titel ‘De ijzeren muur’ in de jaren tachtig. De Israëlische Apartheidsmuur en de afscheidingshekken hebben een lange voorgeschiedenis.

Vanaf het moment dat Palestina onder Brits gezag kwam was het wel duidelijk welke kant het op zou gaan. “24 juli 1920 was het keerpunt voor de Arabieren en de wereld”, schreef de onderzoeksjournalist Edwin Black. Eerder dat jaar hadden de geallieerden in San Remo het Turkse Rijk onderling verdeeld. Maar in de schaduw van die conferentie was er ook een geheime deal gesloten tussen onderhandelaars van Engeland en Frankrijk om de olie van Irak te verdelen. Vanaf dat moment was er geen weg meer terug.

Je kunt het niet vaak genoeg herhalen: de beruchte Balfour-declaratie, die de bron is van zoveel ellende in het Midden-Oosten, werd opgesteld in 1917, toen de Britten nog helemaal geen zeggenschap hadden over Palestina. Ze hadden met evenveel recht Nederland aan de Duitsers kunnen geven.

Israël ontstaat moeizaam

In het begin van de jaren vijftig zat Israël economisch in het slop. De zionisten wilden koste wat kost werken aan een numerieke meerderheid van joden in Palestina en namen daarom tienduizenden joden per jaar op. Het lukte Ben-Goerion een deal met de eerste Bondskanselier Konrad Adenauer te sluiten, via zijn minister van Buitenlandse Zaken Moshe Sharett. De onderhandelingen mondden in 1952 uit in het Verdrag van Luxemburg, waarin werd afgesproken dat Duitsland gedurende 14 jaar geld, goederen en diensten zou leveren ter ondersteuning van de joodse vluchtelingen in Israël.

Diezelfde Ben-Goerion had in 1933 ook al een deal met Hitler gesloten om de internationale boycot tegen Duitsland te omzeilen en tegelijkertijd de zionistische aanwezigheid in Palestina te versterken. En direct na de oorlog zien we opnieuw hoe het zionistische project zich niet laat tegenhouden door details van morele aard (ondanks grote weerstand in Israël zelf en onder joodse Amerikanen). Dat bij al deze samenwerking met “de vijand” de Palestijnen buiten beeld bleven behoeft geen betoog.

Door de agressieve opstelling van Israël ten opzichte van de buurlanden waren Westerse landen niet bereid wapens te leveren. Het scheelde maar weinig of Israël was zelfs uit de Verenigde Naties gezet. Duitsland werd echter al snel Israëls belangrijkste economische bondgenoot en zorgde voor de benodigde wapens. Niet alleen werd zo de Israëlische economie gered, maar men kon zich ook gaan voorbereiden op verdere expansie, wat in 1967 leidde tot de zogenoemde Zesdaagse Oorlog.

Tijdens die oorlog veroverde Israël grote delen van Palestina, waarmee er opeens een enorm potentieel aan goedkope arbeidskrachten ontstond. Na 1967 wordt het voor buitenlandse bedrijven interessant om te investeren in de joodse staat en vanaf dat moment ontstaat ook een flinke elite van miljonairs. Uiteraard profiteerden ook de Palestijnen van deze ommekeer, maar Israël zorgde er wel voor dat de Palestijnen zich niet konden richten op Arabische landen, ze bleven volledig afhankelijk van Israël. Twintig jaar later zullen we zien waartoe dat beleid heeft geleid.

De Russen komen

Die situatie bleef min of meer voortduren tot het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Gedurende de jaren negentig kwamen er ongeveer 1 miljoen Russen naar Israël (bijna 20% van de Israëlische bevolking!). Aanvankelijk waren dat nog ideologische groepen die uit religieuze redenen het Heilige Land opzochten, maar vooral na de coup van Boris Jeltsin in 1993 en de rampzalige gevolgen daarvan voor de Russische economie, kwam de grote uittocht op gang, waarbij honderdduizenden Russen – velen niet eens joods – naar Israël kwamen. Het ging niet allemaal even spontaan, zoals de zionistische propaganda ons wil doen geloven, er werd agressief geworven door scouts ter plekke en er werden websites in het Russisch gemaakt die vooral de armen een goede toekomst in de joodse staat beloofden.

Onder deze groep bevonden zich vooral economische vluchtelingen, een ideale groep om met gesubsidieerde woningen de Westelijke Jordaanoever te gaan koloniseren. Met name Ariel werd een grote Russische kolonie. Deze “nederzetting” is in feite een stad die samen met de infrastructuur van joodse wegen nooit is bedoeld als een tijdelijke oplossing. Het is net als andere grote nederzettingen een de facto uitbreiding van de joodse staat.

Een tweede belangrijke groep waren de Russische wetenschappers, waarmee de kiem werd gelegd voor de formidabele hightechindustrie die zorgde voor een opleving van de Israëlische economie tot de internetzeepbel ontplofte in 2000.

Voor de Palestijnen had dit tot gevolg dat hun arbeidsplaatsen nu werden ingenomen door goedkope Russische werknemers. In maart 1993 begon Israël met een beleid van “sluiting”, waarbij de grens tussen Israël en de bezette gebieden soms gedurende weken werd gesloten. Dit was dus een half jaar vóórdat Rabin en Arafat elkaar de hand schudden in het kader van de Oslo-akkoorden. Zoals altijd werden de maatregelen met betrekking tot het sluiten van de grenzen aangekondigd als “maatregelen tegen terrorisme”, de werkelijke reden was echter dat de Palestijnse krachten niet langer nodig waren. Zelfs een niet-joodse Rus had nog meer recht op land, werk en huis dan een Palestijnse familie die daar al generaties lang had gewoond.

De maatregelen werden steeds verder doorgevoerd, waarbij niet alleen Israël en de bezette gebieden gescheiden werden, maar ook binnen de bezette gebieden “eilandjes” werden gecreëerd met behulp van checkpoints en afscheidingen, zodat de bewegingsruimte en de sociale mogelijkheden van de Palestijnen ernstig werden aangetast. En voor de Palestijnse economie betekende dit uiteraard een regelrechte ramp. Niet alleen het verlies van banen in Israël, maar ook het verlies van landbouwgrond en water leidde tot grote werkloosheid en armoede. Nadat de Palestijnen de Israëlische economie op poten hadden gezet werden ze gedumpt en praktisch gevangen gezet. Dit gebeurde al vanaf 1993, een hint voor mensen die nog denken dat de Tweede Intifada van 2000 een spontane, onbegrijpelijke opstand was van jodenhaters.

Al vanaf 1994 werden er stukken muur neergezet. Tijdens vredesbesprekingen in 2000, de zogenoemde Clinton Parameters, keurde premier Ehud Barak een 74 kilometer lange afscheiding goed. Officieel kwam de goedkeuring voor een totale afscheiding in 2002, met een lengte van ruim 700 kilometer en met 85% op Palestijns gebied. Door de grillige vorm is de muur twee keer zo lang als de Groene Lijn, de wapenstilstandsgrens van 1948. De reden daarvoor is dat de muur grote nederzettingenblokken en waterrijke gebieden bij Israël moest trekken.

In 1999 had de politicoloog Dan Shueftan een boek gepubliceerd, genaamd ‘The Need for Separation: Israel and the Palestinian Entity‘. Ehud Barak zorgde ervoor dat dit boek onder de aandacht van de ministers kwam. De strekking was dat Arabieren anti-democratisch, corrupt, gewelddadig en achterlijk waren. De zionistische superioriteit op cultureel en economisch gebied zou te lijden hebben onder vermenging met dit minderwaardige volk, vandaar dat een fysieke barrière tussen beide volken noodzakelijk was. Het had dus niets met “terrorisme” te maken. De Tweede Intifada brak ook pas eind 2000 uit, lang na publicatie van Shueftans boek.

Wat een veel grotere rol speelde dan het Palestijnse verzet, waren de economische ontwikkelingen in Israël. Het land was zeer zwaar getroffen door de dot-com bubble, in 2000 was het land in crisis. Het moest een andere melkkoe vinden dan de hightechindustrie en dat vond het in de vorm van expertise op het gebied van veiligheid, informatie- en communicatietechnologie en terrorismebestrijding. Een belangrijk onderdeel van het Verdrag van Luxemburg was de Shilumim-overeenkomst geweest, waarmee Israël in een keer een grote stap zette op het gebied van telecommunicatie. De Russische geleerden die in de jaren 90 waren binnengehaald – meer dan de zionisten er zelf in 80 jaar hadden geproduceerd – konden ook hier weer goede diensten bewijzen. Met meer dan 50 jaar ervaring met het onderdrukken van Palestijnen en het bevechten van de buurlanden had het kennis in huis waar talloze landen niet veel later om zouden smeken.

9/11

De War on Terror die volgde op de aanslagen van 11 september 2001 zorgde voor een ongekende opleving van de Israëlische economie. Alle energie werd gestopt in ‘homeland security‘ en in 2004 deed Israël het al beter dan de meeste Westerse economieën. Niet alleen kon men in Israël bogen op een lange ervaring, men kon ook dagelijks blijven oefenen en nieuwe producten, strategieën en tactieken uitproberen. Als geen ander Westers land had Israël de beschikking over miljoenen Palestijnen die in de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever waren overgeleverd aan de onmenselijke experimenten van de politieke en militaire macht.

Dit menselijke laboratorium moest natuurlijk wel operationeel blijven. Daarvoor zorgden de blokkade van de Gazastrook en de voltooiing van de Apartheidsmuur. De meesters van de massapsychologie wisten maar al te goed dat er gewelddadige reacties zouden komen uit de Gazastrook, als reactie op de opsluiting, de invallen en de moorden door het Israëlische leger. Hamas was per slot van rekening door Israël zelf naar voren geschoven toen Arafat te populair werd op het internationale toneel. Keer op keer werden deze reacties aangegrepen om een aanval te lanceren waarbij steeds opnieuw wapens konden worden uitgetest op burgers. Propaganda deed de rest, het beeld van het arme Israël dat werd aangevallen met zelfgemaakte raketten uit de Gazastrook werd door praktisch alle grote media en de politici in het Westen overgenomen en geaccepteerd als reden voor Israëls buitensporige collectieve straffen. Dat de werkelijkheid nog cynischer was, namelijk het uitproberen van nieuwe technologie die vervolgens verkocht werd aan datzelfde Westen, bleef al helemaal buiten schot.

De Westelijke Jordaanoever wordt in rap tempo overgenomen door Israël, dus die dient een ander doel. Je gaat geen land in puin schieten dat je zo snel mogelijk zelf wilt gaan bewonen. Hier wordt onder andere geëxperimenteerd met crowd control. De muur zelf is een tactisch wapen dat leidt tot onvrede, armoede en opstand onder de Palestijnen. De checkpoints zijn psychologische wapens, net als de nachtelijke raids. Men kan hier vrijuit de nieuwe traangasgranaten uitproberen, of het effect van de skunk bekijken, een waterkanon dat een vloeistof verspreid met een zo walgelijke lucht van verrotting dat je niet meer kunt ademen. De geur kan nog jaren in je kleren blijven hangen. Of de impact van de rubberkogels, die in werkelijkheid van staal zijn, met slechts een rubberen coating.

Ook onder Palestijnen zitten collaborateurs en Israël zorgt er wel voor dat er net genoeg “verzet” is om de wapenindustrie profijtelijk te houden, zonder dat er ook maar enig reëel gevaar voor Israëls veiligheid is. Ook vreedzame demonstranten worden met bovengenoemde middelen aangepakt, waarbij ook doden zijn gevallen. Kinderen vanaf 5 jaar worden geboeid, geblinddoekt en vastgezet.

Grenzen

Voor de zionisten zijn grenzen een werkhypothese. Er is een geografische grens, de Jordaanrivier, en een demografische, de Apartheidsmuur, en die geven het zionistische beleid handvatten om actieplannen op te stellen. In 2007 was de technologische sector, vooral gerelateerd aan veiligheid, verantwoordelijk voor 60% van de export. Het is geen toeval, zegt de schrijfster Naomi Klein, dat het moment dat Israël besloot anti-terrorisme tot speerpunt van z’n economie te maken, precies samenviel met het verlaten van het vredesoverleg, en met het reframen van het conflict als een strijd tegen een irrationele en fanatieke horde, en niet als een strijd tegen een volk dat strijdt voor z’n rechten en z’n land.

De ijzeren muur van Jabotinsky is als een decorstuk in een macaber theater, het wordt naar believen opgehaald of neergelaten, al naargelang de grillen van de Israëlische economie. De expertise die Israël op immorele wijze verkrijgt wordt voor veel geld verkocht, maar is daarmee ook de zwakke schakel. Zonder de onderdrukking van de Palestijnen zou de Israëlische economie opnieuw in zwaar weer geraken.

De term ‘langzame genocide‘ is al vaker gevallen, hopelijk geeft dit stukje meer inzicht in de betekenis van zowel het bijvoeglijk als het zelfstandig naamwoord. ‘Genocide’ omdat dat in de filosofie van het zionisme besloten ligt, ‘langzaam’ omdat dat nu eenmaal meer oplevert.

Engelbert Luitsz

 

 

11 comments for “De lange weg naar de muur

  1. November 19, 2013 at 11:35 pm

    De muur is door de overheid gepresenteerd als antwoord op de stroom van zelfmoordenaars. Feit is dat het geweld fors is afgenomen.
    Langzame genocide op een bevolking die genetisch identiek is aan de oorspronkelijke joodse bevolking. Je durft.

    • November 19, 2013 at 11:41 pm

      Als ze elke dag drie keer om een lantarenpaal hadden gedanst was het geweld ook afgenomen.

      • Aleid Sevenster-Blink
        November 20, 2013 at 1:29 pm

        Als dat de enige reden was om die muur te bouwen, waarom is die dan niet op de groene lijn neergezet, maar dwars door woongemeenschappen, boomgaarden en over akkers? Was het door u aangevoerde argument niet vooral een manier om weer meer Palestijns land in te pikken en tegelijkertijd volledige zeggenschap te krijgen over het water? Overigens waren die zelfmoordaanslagen een gevolg van wreed en gewelddadig Israëlisch ingrijpen in het leven van de mensen die in de bezette gebieden leven, oftewel een reactie op de bezetting met alles wat daarbij schijnt te horen. Een politiek die smoesjes en slachtoffergedrag nodig heeft om haar daden te rechtvaardigen, is geen knip voor haar neus waard.

        • ReggieRoning
          November 20, 2013 at 1:42 pm

          Wat Reine in feite zegt is dat als de Duitsers weer eens een keer binnenvallen wij Hollanders dat als makke schapen moeten accepteren en vooral moeten colaboreren c.q. meewerken danwel op zijn minst vriendelijk in ontvangst nemen. Weet je ook gelijk wat je aan dit soort medelanders hebt mocht het er nog eens een keer van komen.

          • Aleid Sevenster-Blink
            November 20, 2013 at 5:24 pm

            Is medelander niet het woord dat voorgesteld werd als vervanging voor allochtoon? Mijn vraag is nu natuurlijk of dit wel geldt voor het ‘soort’ waar u Reine blijkbaar toe rekent? Mij klinkt het niet helemaal prettig in de oren.

          • November 20, 2013 at 5:26 pm

            Maar ook de Arabieren zijn wel tevreden over de muur. Ze worden nu niet meer verplicht aangewezen om zelfmoord te plegen op straffe van standrechtelijke executie van hun familieleden.

  2. ReggieRoning
    November 20, 2013 at 5:38 pm

    @Aleid, die associatie kwam niet bij mij op en was ook niet zodanig bedoeld.
    Zelf zie ik een ieder die in Nederland woont als medelander.

    • Aleid Sevenster-Blink
      November 21, 2013 at 1:15 pm

      reine…, drogredenen zijn drogredenen en in dit geval is het ook nog eens een schandelijke.

      Reggie, dat vermoedde ik natuurlijk, maar vond niettemin dat ik erop moest wijzen. Een misverstand zit vaak in een klein hoekje.

  3. November 22, 2013 at 12:22 am

    @Aleid

    Als er geen muur was gebouwd had je 2 bomaanslagen per dagen en zou de samenleving blijvend zwaar ontwricht zijn. In deze situatie is een pragmatische aanpak belangrijker dan het wroeten naar de schuldvraag laat staan een uitspraak over een ‘psychotische’ ijzeren muur.

    • ReggieRoning
      November 22, 2013 at 1:55 pm

      Stoppen met de verdere bezetting van het gebied plus daarmee gepaarde geweld en de Palestijnen een levensvatbare staat geven zal het verzet ook doen stoppen. Maar jah, dan zou er vrede zijn en daarmee komt het zionistische project Eretz Israël in gevaar. Vandaar dat men grijpt naar repressieve maatregelen zoals een muur welke als doel hebben de verdere bezetting te vergemakkelijken.

    • Aleid Sevenster-Blink
      November 22, 2013 at 7:19 pm

      Dat is natuurlijk je reinste flauwe kul. Als de bezetting was opgeheven, was die muur helemaal niet nodig geweest. Bovendien, waarom is die muur op Palestijns land gebouwd i.p.v. over de groene lijn, als het doel alleen maar was de bomaanslagen tegen te houden? Wedden dat u weer met een drogreden komt.

Comments are closed.