“Vergeten verleden”

Laat ons tenminste waardig sterven.
Dora Roth

dora_roth

Dora Roth (83) strijdt nog steeds voor rechtvaardigheid.

Vergeten verleden‘ (begint bij 20:40) is de merkwaardige titel van een reportage van Brandpunt die gisteren werd uitgezonden. Van de naar schatting 240.000 joodse overlevenden van de Europese catastrofe in de jaren 40 van de vorige eeuw, leeft een derde onder de armoedegrens. Alleen al van Duitsland ontving Israël 70 miljard aan herstelbetalingen (de Wiedergutmachung). Je zou denken dat die paar honderdduizend overlevenden daarmee goed geholpen zouden zijn, maar nu heeft ook Brandpunt ontdekt dat het toch iets anders ligt. Dat het aantal overlevenden met de jaren is toegenomen, zoals Norman Finkelstein betoogt, doet niets af aan het feit dat de bedragen die zijn ontvangen nooit bij de rechthebbenden terecht zijn gekomen.

Het is jammer dat in de aflevering van Brandpunt geen experts worden gehoord. De schrijver en zionist Abraham Yehoshua wordt wel opgevoerd, iemand die het bloedbad in Gaza van 2008/2009 ‘noodzakelijk’ noemde en die vindt dat alle joden naar Israël moeten komen. De vluchtelingen die aan het eind en na WWII aankwamen in wat nog Israël moest worden, werden veelal met de nek aangekeken, ze werden gebruikt om de dorpen te bevolken waaruit de Palestijnen waren verdreven, of ze functioneerden als kanonnenvoer.

Yehoshua meent dat die enorme instroom de oorzaak is van de slechte behandeling, het was door de chaos van de immigratie dat er geen tijd en ruimte was om ze fatsoenlijk op te vangen. Ook Nederland zou een chaos worden als wij in korte tijd miljoenen vluchtelingen zouden moeten opnemen, merkt hij terecht op. Het deed me denken aan een beroemd artikel van koning Abdoellah van Jordanië uit 1947 in The American Magazine, waarin hij zegt dat de instroom van de joden in Palestina in 25 jaar te vergelijken is met de Verenigde Staten die 45.000.000 vluchtelingen zouden moeten opnemen. Deze link legt de zionist Yehoshua echter niet.

Holocaust-industrie

Israël heeft uitmuntende experts op het gebied van de holocaust, zoals Idith Zertal en Hanna Yablonka. Finkelstein is een Amerikaan, maar ook hij had ongetwijfeld een zinnige bijdrage kunnen leveren. Na publicatie van zijn boek De Holocaust-industrie in 2000 werd Finkelstein het slachtoffer van een groots opgezette lastercampagne die uiteindelijk heeft geleid tot het verlies van zijn baan aan de universiteit. Sindsdien heeft hij het echter niet rustiger aan gedaan, in 2008 werd hij zelfs Israël uitgezet als persona non grata. Hanna Yablonka werd in 2010 door haar kritiek op het Israëlische onderwijs in verband met de holocaust door het ministerie van Onderwijs ontslagen als lid van een commissie van experts op het gebied van de geschiedenis.

Yablonka heeft herhaaldelijk gewezen op het perverse karakter van het holocaustonderwijs, en daar moest ze voor boeten. Zoals ik al eerder schreef (Angst als instrument voor propaganda) geeft de Israëlische regering veel geld uit aan het bang maken van jonge kinderen en het bang houden van volwassenen. In Israël zelf is het een propaganda-instrument om de angst voor de Palestijnen er in te houden en zo intern verzet tegen de racistische politiek en de bezetting te voorkomen. Naar buiten toe wordt de holocaust gebruikt om Israël internationaal te vrijwaren van sancties, of om steun te verwerven voor een aanval op de Palestijnen, of op een van de omringende landen. Zo is momenteel Iran aan de beurt.

Het is dus des te schrijnender dat de werkelijke slachtoffers, die al decennia misbruikt worden voor zionistische propagandadoeleinden, het zo moeilijk hebben en niet gehoord worden. Zelfs stokoude Israëliërs gaan nu liever naar Berlijn, waar ze nog in waardigheid kunnen sterven! “Netanyahu is a master of the art of Shoah business”, schreef Yossi Sarid vorige week nog in Haaretz. Die kunst is Shimon Pers ook machtig, zoals we onlangs nog konden zien. Anne Frank zou nu ook onder de armoedegrens zitten, terwijl de hasbara uit haar naam geld blijft opstrijken.

Finkelstein verwijst in zijn beruchte boek ook naar joodse organisaties die het geld in eigen zak stoppen. Er gaan zo’n 1000 overlevenden per maand dood, dus hoe langer je de betaling kan uitstellen, hoe meer je overhoudt. Dat het schandaal niet beperkt is tot de gelden van de Wiedergutmachung blijkt wel uit een artikel van Jonathan Cook uit 2009. Al in 2004 had een parlementaire enquête vastgesteld dat de Iraëlische Bank Leumi minstens 75 miljoen dollar had achtergehouden. En dat is slechts het topje van de ijsberg.

Bank Leumi is de grootste bank van Israël en werd al in 1902 opgericht als onderdeel van het zionistische project in Palestina (aanvankelijk de Anglo Palestine Company). De aflevering van Brandpunt heeft als belangrijkste minpunt dat ze niet ingaat op de rol van het zionisme zelf in deze hele affaire. Al in de jaren dertig verklaarde superzionist David Ben-Goerion: “Catastrofe is macht”. En na de oorlog had hij het over de overlevenden als “menselijk stof”.

De Holocaust-industrie, door sommigen ook wel Holocaust-religie genoemd (bijvoorbeeld de Amerikaanse theoloog Marc Ellis), is niet een direct gevolg van de Europese catastrofe. Pas vanaf 1961, na het schijnproces tegen Eichmann, komt ze op gang en pas na 1967, wanneer de V.S. zich definitief op Israël gaan richten, wordt ze in volle hevigheid ingezet. In 1961 werd het Israëlische publiek voor het eerst geconfronteerd met ooggetuigeverslagen van de nazikampen en dat maakte de weg vrij voor het perverse misbruik van de geschiedenis in het onderwijs en de politiek.

Holocaust-pornografie

Het Eichmannproces bracht echter nog een ander element naar voren dat niet echt strookt met het officiële gebruik dat politici en anderen er van maken.

Een van de getuigen bij het proces was Yehiel De-Nur, een schrijver en overlevende van Auschwitz. Hij viel echter flauw en kon niet verder getuigen. Wat door het proces naar buiten kwam was echter dat deze man al bekend was onder zijn pseudoniem K. Tzetnik. Hij schreef wat je het best kunt omschrijven als holocaustpornografie. Zijn novelle The House of Dolls uit 1955 was een groot succes. Het gaat over joodse seksslavinnen in concentratiekampen, in een speciale afdeling genaamd Joy Division. Daar komt de naam van de beroemde popgroep ook vandaan.

De schrijfsels van K. Tzetnik worden door serieuze wetenschappers beschouwd als (pornografische) verzinsels, maar ze maken deel uit van het officiële onderwijs en worden door veel mensen als feitelijke informatie beschouwd. Het is bijzonder interessant om op WikiPedia te klikken op Nederlands bij het Engelse item Yehiel De-Nur. Die Nederlandse versie spreekt boekdelen.

Het effect van de blootstelling aan de getuigenissen van overlevenden was echter anders dan men zou verwachten. Er kwam een bloeiende industrie van zogenoemde Stalags op gang. Stalag was het Duitse woord voor een gevangenenkamp en de boekjes waarin sadistische, vrouwelijke SS-officieren hun zin deden met Britse en Amerikaanse krijgsgevangenen kregen die naam. Volgens Isabel Kershner, die er een artikel over schreef voor The New York Times, naar aanleiding van de documentaire Stalags: Holocaust and Pornography in Israel uit 2008, was dat zo’n beetje de enige porno die toen in Israël beschikbaar was.

De combinatie van horror, sadisme en pornografie is wat nog steeds het hedendaagse bewustzijn van de holocaust bepaalt in Israël, zegt een kleinzoon van holocaustoverlevenden.

Vergeten verleden?

Het verleden is dus allerminst vergeten. Het wordt alleen misbruikt. Bijna dagelijks wordt er nog naar de holocaust verwezen in speeches, commentaren en artikelen. Al meer dan 15 jaar geleden bracht Yossi Katz aan het licht dat banken direct na de oorlog al bezig waren met zwendel om zich bankrekeningen van slachtoffers toe te eigenen. Kinderen van overlevenden zullen het al veel langer geweten hebben, wanneer de papieren van hun ouders of grootouders werden nageplozen na hun overlijden. Maar zij hadden niet de macht op te treden tegen het zionistische bolwerk dat hun geld gestolen had. Veel archieven zitten nog op slot.

Stukje bij beetje, door mensen als Dora Roth, komt iets meer naar buiten. Ook zij heeft geen fiducie in Netanyahu wanneer die zegt “dat er naar gekeken zal worden”. Het feit dat de politiek gedwongen moet worden om te luisteren, na 65 jaar, is te schandelijk voor woorden. Het grenzeloze cynisme waarmee het zionisme vanaf het begin van het project joden heeft bejegend die niet in hun kraam te pas kwamen is helaas nog onbekend terrein voor de meeste mensen.

We hebben de “Nieuwe Historici“, de socioloog John Rose schreef een verhelderend boek, The Myths of Zionism, en momenteel is Alison Weir bezig met een gedetailleerde studie naar de opkomst van het zionisme en de talloze groeperingen die in het leven werden geroepen om de waarheid te verdoezelen. Voor die honderdduizenden overlevenden is het te laat, maar voor de overlevenden van het huidige Israël is er misschien nog hoop.  Ooit zullen de muren moeten vallen en de concentratiekampen gesloten moeten worden en dat zal hopelijk niet met wapens, maar met kennis gaan.

Eerder dit jaar ontving Israël in Duitsland de vijfde onderzeeboot van de Dolfijnklasse, die bewapend kan worden met kernkoppen. Daarmee is het land een nog groter gevaar geworden voor de vrede in het Midden-Oosten en de rest van de wereld. Bejaarde overlevenden willen het liefst naar Berlijn en Duitse wapens blijven naar Israël komen. Zullen we dan van de toekomst moeten leren?

Engelbert Luitsz

update 28-12-2013
Een 89-jarige overlevende van de holocaust wordt ernstig bedreigd omdat hij kamers verhuurt aan Palestijnen. Een racistische rabbijn leidt de campagne tegen hem.
The Independent, The holocaust surviver whose life is in danger again

 

1 comment for ““Vergeten verleden”

  1. Aleid Sevenster-Blink
    November 9, 2013 at 6:01 pm

    Israël had na WO II behoefte aan sterke jonge mannen/soldaten, niet aan slachtoffers van die verschrikkelijke oorlog. Het is de zionisten altijd gegaan om de vestiging van een sterke eigen staat. Ook voor de Palestijnse joden hadden ze geen achting. Dat vonden ze maar een stelletje armoedige, godsdienstige kwezels. Die sfeer tekent Israël. Iedereen die anders denkt wordt genegeerd of bespuugd.
    Ik heb ruim een half jaar wekelijks bij de Vrouwen in het Zwart – joodse en Palestijnse vrouwen die iedere vrijdag in de grote steden van Israël protesteren tegen bezetting en alles wat daarmee samenhangt – in West-Jeruzalem gestaan. Er zijn mensen die hun duimen naar je opsteken, maar een meerderheid reageert met een ongemeen grote woede.
    Daartegenover staat dit voorval. Op een dag werd ik op weg naar mijn huis op de West Bank gevolgd door een jongen van een jaar of zestien met een keppeltje op. Hij wilde me iets vragen en deed dit in het Hebreeuws. Ik was moe en triest en reageerde ongeduldig met de vraag of hij zijn vraag niet in het Engels kon stellen. “U bent toch een van die vrouwen,” antwoordde hij. Toen ik dit bevestigde, zei hij: “Dan wil ik u bedanken” en rende angstig weg. Blijkbaar was hij bang met mij gezien te worden. Voor mij was hij op dat moment een zonnestraal in de duisternis. Het deed me goed te weten dat er kwetsbare jonge jongens in dat land zijn die de moed hebben iemand als mij op dat moment te benaderen. De jonge joodse jongens die ik dagelijks zag, droegen helmen en pantsers en waren vaak te bang om normaal te praten tegen de mensen waar zij mee te maken hadden, Ik begrijp heel goed dat die oude mensen die ook tegenover soldaten hebben gestaan die niets anders meer konden dan hen vernederen, weer weg willen uit dat land.
    Het geld gaat naar wapens waarmee de illegale nederzettingen verdedigd worden.

Comments are closed.