Top 10 “anti-Israëlwebsites”

jeruzalem

Jeruzalem, “onverdeeld en eeuwig”.

De Anti-Defamation League

De Anti-Defamation League (‘Anti-laster Liga’), beter bekend als ADL, werd in 1913 opgericht als reactie op de zaak Leo Frank. Frank was een welgestelde jood die werkte als manager voor de National Pencil Company in Atlanta. In 1913 werd hij beschuldigd van het vermoorden van een 13-jarig meisje, Mary Phagan, vermoedelijk omdat zij geweigerd had op zijn avances in te gaan. Frank had de reputatie meisjes en vrouwen in de fabriek lastig te vallen, volgens getuigen had hij een “corrupt en immoreel karakter”. Frank werd schuldig bevonden en direct daarna werd de ADL opgericht. In 1915 zou Frank opgehangen worden, maar enkele dagen voor het voltrekken van het vonnis werd zijn straf omgezet naar levenslang. Enkele maanden later werd hij door een groep mannen uit de gevangenis gehaald en alsnog opgehangen.

Het bijzondere was dat het hier om een blanke man ging. In datzelfde jaar werden er 21 zwarte Amerikanen gelyncht, eentje zelfs op dezelfde dag als Frank, maar daar heeft niemand het meer over.

Deze zaak houdt de gemoederen nog steeds bezig, getuige een artikel in The Jewish Daily Forward van vorige maand. Steve Oney heeft 17 jaar onderzoek verricht naar de zaak en kan niet concluderen dat Frank de moord niet gepleegd heeft. Alleen de ADL zelf houdt vol dat Frank onschuldig was en liet dat zelfs graveren op een monument uit 2003, toevallig (?) hetzelfde jaar dat het boek van Oney uitkwam. De oprichting van de ADL was dus geen reactie op de lynchpartij die twee jaar later plaatsvond, maar op de uitspraak van de rechter in verband met een moord.

Franks kwalijke reputatie kwam ook naar voren uit zijn eigen verklaring, hij vond het onvoorstelbaar dat de “leugenachtige verzinsels van een zwart monster” door een rechtbank geaccepteerd werden tegen iemand als hij! Kortom, Frank was bepaald geen Dreyfus en de ADL had er misschien beter aan gedaan een ander symbool te kiezen.

Waarom Anti-Israël?

De ADL is uitgegroeid tot een van de machtigste lobbygroepen voor Israël. Zoals we verder nog zullen zien is het belangrijk oorzaak en gevolg in de gaten te houden. Na de Juni-oorlog van 1967 begon de bezetting en het nederzettingenbeleid. Aanvankelijk had Israël alle steun gekregen, ook tijdens de oorlog, maar de ontwikkelingen daarna hebben beetje bij beetje geleid tot kritiek. En kritiek moet gepareerd worden. Volgens The Jewish Virtual Library had de ADL in 1971 een budget van 5,5 miljoen dollar, in 2005 was dat opgelopen tot 60 miljoen dollar. Alleen al in de V.S. hebben ze meer dan 30 kantoren en daarnaast zijn er filialen in onder andere Moskou en Parijs.

Een zwarte lijst

Gisteren publiceerde de ADL een lijst met de 10 ergste anti-Israëlgroepen, altijd handig voor wie goed beslagen ten ijs wil verschijnen. Een nieuwkomer zijn de leden van Neturei Karta, een ultra-orthodoxe groepering die een extreem anti-zionistische agenda heeft. De Amerikaanse tak is zeer actief (de lijst van de ADL is beperkt tot Amerikaanse organisaties), maar ze zijn ook onderdeel van de Palestijnse joden die al vanaf 1830 in Palestina aanwezig waren en in harmonie met de Arabische bevolking leefden.

Ook de Vrouwen-voor-Vredegroep CODEPINK staat op de lijst. CODEPINK richt zich op de Amerikaanse overheid en heeft kritiek op de door de V.S. gevoerde oorlogen en de Amerikaanse steun aan oorlogen van anderen. In tegenstelling tot Neturei Karta zijn ze dus niet anti-zionistisch of anti-Israël, maar ze vinden wel dat de Amerikaanse miljarden die elk jaar naar de Israëlische oorlogsindustrie gaan, beter kunnen worden gebruikt om thuis orde op zaken te stellen. En dus worden ze door de ADL als een van de meest gevreesde tegenstanders gezien.

Ook hier moeten we eens kijken naar de oorsprong van de campagne van de ADL. De eerste zwarte lijst ontstond in 2010, naar eigen zeggen als reactie op de nasleep van het bloedbad dat Israël aanrichtte in de Gazastrook in 2008/2009, met 1800 doden aan Palestijnse kant, bijna allemaal niet-strijders. Voor velen heeft Israël met die actie z’n laatste krediet verspeeld. Er kwamen steeds meer kritische analyses naar buiten en meer en meer gematigde joden buiten Israël durfden zich eindelijk uit te spreken over wat er al decennia aan de hand was in het beloofde land. Operatie Gegoten Lood (Operation Cast Lead) zoals deze oefening werd genoemd, heeft meer betekend voor de bewustwording van de zionistische terreur dan alle rapporten van Amnesty International en de Verenigde Naties bij elkaar.

In 2010 werd bijvoorbeeld ook het belangrijke bloggerscollectief +972 opgericht. Mensen als Gideon Levy en Amira Hass van de krant Haaretz en belangrijke schrijvers als Norman Finkelstein, Ilan Pappe en Noam Chomsky maakten gehakt van de zionistische propaganda dat het hier om een “oorlog” zou gaan, of om Israëls veiligheid. Het was het collectief straffen van een weerloos volk van 1,5 miljoen mensen die opgesloten zaten op een klein stukje grond en wier enige “misdaad” bestond uit het feit dat ze niet actief meewerkten aan hun eigen ondergang.

Ook de schrijver Max Blumenthal zegt dat zijn pas verschenen boek Goliath, Fear and Loathing in Greater Israel (excerpt), de uitkomst is van een proces dat begon na Operatie Gegoten Lood, “toen er iets knapte“.

Antisemitisme als vloeibaar concept

Geen wonder dus dat de zionistische lobby’s wederom alle zeilen moesten bijzetten om de schade te beperken. De zwarte lijst is slechts een van vele voorbeelden. Ook in 2010 ontstond het Global Forum on Combating Antisemitism, een groot congres met talloze zeer invloedrijke mensen. De vierde editie was in mei dit jaar in Jeruzalem. Het werd georganiseerd door het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken.

De Israëlische econoom Shir Hever bespeurt een duidelijke trend naar meer grimmigheid. In de afgelopen jaren was de Israëlische regering nog wel in staat onderscheid te maken tussen kritiek op mensenrechtenschendingen en antisemitisme, maar dat lijkt te veranderen. Netanyahu noemde in mei drie belangrijke vormen van laster (ADL!): 1. Israël beschuldigen van oorlogsmisdaden; 2. Israël beschuldigen van het niet nastreven van vrede; 3. Israël beschuldigen van het schenden van de mensenrechten van Palestijnen.

Terecht merkt Hever op dat dit wel erg verwarrend moet zijn voor antisemieten. Wat moeten die gaan denken als joden haten hetzelfde is als een hekel hebben aan oorlogsmisdaden?

Het CIDI heeft in Nederland verwoed gelobbyd voor speciale wetgeving voor antisemitisme. Als we nu bovenstaande observaties eens op een rijtje zetten, krijgen we een orwelliaans scenario:

  1. Je bepaalt in een wet dat antisemitisme strafbaar is.
  2. Je hebt een miljardenindustrie achter de hand met talloze lobbygroepen die “antisemitisme” aan de kaak stellen.
  3. Je bepaalt zelf wat antisemitisme is (en dat kan elke dag veranderen).

Het moge duidelijk zijn dat zo’n ontwikkeling zou leiden tot het criminaliseren van Palestijnse bewegingen die voor hun rechten opkomen en van eenieder die het zionisme op humanitaire of andere gronden afwijst.

In tegenstelling tot wat veel mensen zullen denken is het niet de bedoeling van zionistische lobbygroepen om antisemitisme te bestrijden. Het is precies het tegenovergestelde: ze doen er alles aan om antisemitisme te creëren door te proberen zelfs de meest onnozele gebeurtenissen te koppelen aan vermeend antisemitisme. Daardoor ontstaat het beeld dat er overal antisemitisme is en dat is noodzakelijk om het zionisme in leven te houden, want zonder antisemitisme is er geen zionisme.

Met name veel jongeren hebben het wel gehad met Israël en kiezen liever voor Berlijn. Ondanks gratis brainwash-tripjes naar het beloofde land voor Amerikaanse joodse studenten, neemt ook daar de belangstelling/steun voor Israël zienderogen af. Om een uittocht tegen te gaan zijn organisaties als de ADL, het Global Forum, of het CIDI alhier, belangrijke zionistische wapens. De gedachte dat joden gewoon samen zouden kunnen leven met andere mensen is onverdraaglijk voor hen (en dat vind ik weer antisemitisch). En de voortgaande verkettering van joden die, ofwel om morele, ofwel om religieuze redenen, niet wensen te accepteren dat het zionisme uit hun naam  spreekt, maakt nog eens pijnlijk duidelijk dat “de joden” een zionistische constructie zijn, zonder enige rechtvaardiging in de realiteit.

Anti-antisemitisme

En dan nu de top 10! Moet ik het nog zeggen? Ze zijn gevaarlijk omdat hun informatie accuraat is en omdat ze anti-antisemitisch zijn. Net als voor Theodor Herzl zijn antisemieten nog steeds de grote vrienden van het zionistische project, dus die komen op deze lijst niet voor.

ANSWER (Act Now to Stop War and End Racism)
American Muslims for Palestine
CODEPINK
Friends of Sabeel-North America
If Americans Knew / Council for the National Interest
Jewish Voice for Peace
Muslim Public Affairs Council
Neturei Karta
Students for Justice in Palestine
U.S. Campaign to End the Israeli Occupation

Engelbert Luitsz

Zie ook:
Jewish Voice for Peace Responds to ADL Top Ten List

Salon, Anti-Defamation League slams Jewish groups for Israel criticism

 

2 comments for “Top 10 “anti-Israëlwebsites”

  1. Timmerark
    October 23, 2013 at 8:14 am

    Onzin.

Comments are closed.