Apartheid in Israël

When in 1977, the United Nations passed the resolution inaugurating the International Day of Solidarity with the Palestinian people, it was asserting the recognition that injustice and gross human rights violations were being perpetrated in Palestine. In the same period, the UN took a strong stand against apartheid; and over the years, an international consensus was built, which helped to bring an end to this iniquitous system. But we know too well that our freedom is incomplete without the freedom of the Palestinians; without the resolution of conflicts in East Timor, the Sudan and other parts of the world.
Nelson Mandela, 4 december 1997

apartheid

Over de exacte betekenis van termen als etnische zuivering, Apartheid, holocaust of genocide wordt graag gedebatteerd door mensen die daarvan beschuldigd worden. Zijn er wel exacte criteria aan te geven en is het niet zo dat de ene vorm van Apartheid de andere niet is? Bij racisme ligt dat wat duidelijker. In Israël zijn er steeds meer mensen die zich racist noemen en daar nog trots op zijn ook. Er is niets mis mee het eigen volk te beschermen tegen invloeden van buitenaf. Van de joodse toeristen die in 2009 met hun picknickmand vanaf een heuveltop de slachting onder de Palestijnen in de Gazastrook kwamen bekijken, tot de huidige religieuze en extreem-rechtse bewegingen in Israël die het naast de Palestijnen ook op Afrikaanse asielzoekers hebben gemunt.

Een korte terugblik op de oorsprong van het zionisme leert ons dat dit geen nieuw verschijnsel is.

Het Ottomaanse Rijk

Theodor Herzl, de grondlegger en ideoloog van het zionisme, heeft zelf al duidelijk gemaakt hoe de zionisten tegen minderheden aankeken. Al in 1896 ging hij op bezoek bij het hof van Abdulhamid II, sultan van Turkije en hoofd van het Ottomaanse Rijk. Hij kreeg de sultan niet te spreken, maar wel een aantal hooggeplaatste hofleden. Pas enkele jaren later, in 1901, lukte het hem de sultan zelf te spreken. Herzl had twee voorstellen die de sultan niet zou kunnen weigeren. Ten eerste zouden de zionisten de buitenlandse schuld van het Ottomaanse Rijk op zich kunnen nemen, een duidelijk teken dat Herzl inmiddels de steun had verworven van puissant rijke bankiers, en ten tweede zou de nieuwe staat kunnen helpen bij het in toom houden van opstandige minderheden in het enorme rijk.

Ook de Armeniërs maakten deel uit van het Ottomaanse Rijk. Al voor het eind van de 19e eeuw waren er tienduizenden Armeniërs vermoord. Ironisch genoeg waren de Armeniërs, net als de zionisten, onder invloed gekomen van sterk nationalistische stromingen in Europa en eisten meer zelfstandigheid. Om die reden werden ze al lang voor de “officiële” genocide van 1915 wreed vervolgd. Herzl wist dit natuurlijk en zijn belofte aan de sultan is een van de eerste onomstreden tekenen van het lot dat de Palestijnen te wachten zou staan. In plaats van empathie met een vervolgd volk liet Herzl hier zien dat het hem alleen om zijn eigen volk ging. De rest kon stikken.

Zuid-Afrika

Herzl was een bewonderaar van mensen als Cecil Rhodes en Jan Smuts. Smuts was zelfs een goede vriend van Chaim Weizmann, die veel later de eerste president van Israël zou worden. Rassenscheiding en blanke suprematie waren zoals bekend de belangrijkste kenmerken van deze imperialisten. En uiteraard was een belangrijk argument voor hun optreden dat de autochtone bevolking zo ver achterliep op cultureel en intellectueel niveau, dat strikte scheiding noodzakelijk was. Dit kolonialistische argument hoor je tot op de dag van vandaag gebruikt worden door de verdedigers van Israël: de Palestijnen zouden ondanks de bezetting beter af zijn dan Arabieren in de omliggende landen. Maar, net als bij het verdeelplan van 1947, wordt aan de Palestijnen zelf niets gevraagd. Het lijkt eerder een algemene regel te zijn dat onderdrukte volken zich niet willen schikken naar de grillen van de overheerser, zelfs al krijgen ze een auto cadeau.

Israël heeft altijd warme relaties onderhouden met het Apartheidsregime van Zuid-Afrika, behoudens enkele dipjes vanwege druk vanuit de internationale gemeenschap. In 1973 – het jaar waarin Steve Biko door het regime werd verbannen – kwam het tot een officieel verdrag tussen Israël en Zuid-Afrika. Er was zelfs samenwerking op het gebied van nucleaire wapens.

Elementen als het niet kunnen trouwen met iemand van een “minderwaardig” ras, een verbod op aankoop van land door diezelfde groep, of de talloze discriminerende wetten en regels,  is iets wat in het huidige Israël nog steeds bestaat (en zelfs erger wordt). Voor alle duidelijkheid: de Apartheid in Zuid-Afrika kwam in 1994 tot een einde. Toen Nelson Mandela in 1990 uit de gevangenis kwam, kreeg hij volgens eigen zeggen uitnodigingen van bijna elk land ter wereld, behalve Israël.

“Negervriendjes”

David Sheen en Max Blumenthal maakten onlangs een video die een zeer somber beeld schetst van het huidige Israël. Het is openlijk racisme zoals je dat bij de ergste verdedigers van blanke suprematie in Zuid-Afrika tegenkwam. In Israël zijn het niet alleen groepen idioten, zoals je die in elk land hebt, nee, ministers, de minister-president zelf en hooggeplaatste religieuze leiders doen er aan mee. Wij hebben de invloed van kerkelijke leiders op ons doen en laten gelukkig grotendeels achter ons gelaten, maar in Israël is, door een blunder van Ben-Goerion indertijd, religieus fanatisme een politieke factor van belang geworden.

In de video zijn we hoe een enkeling die zich durft te uit te spreken op straat, een zeer moedige vrouw, op uitermate racistische wijze wordt uitgescholden. Zelfs premier Netanyahu spreekt niet van Afrikaanse asielzoekers, doch van infiltranten. Het is te veel gevraagd voor die onnozele Timmermans om zich hier druk over te maken, nu hij zijn handen vol heeft aan Poetin, maar je blijft toch hopen op een minister – ooit – die eindelijk eens durft te zeggen waar het op staat.

Video met dank aan The Electronic Intifada.

Engelbert Luitsz

 

7 comments for “Apartheid in Israël

  1. likoednederland
    October 18, 2013 at 5:19 pm

    Totale flauwekul, idiote projectie van de Arabieren, die zelf notabene zwarten nog massaal als slaven houden:
    http://likud.nl/2011/12/israel-soedan-en-ik/

    En dan de BDS beweging, die probeert zwarten te verhinderen om in Israel op te treden, om zo aan te tonen dat Israel racistisch zou zijn!
    http://likud.nl/2013/09/zwarte-artiest-onmenselijk-bedreigd/

  2. A.S.
    October 18, 2013 at 6:36 pm

    20% Arabieren in Israël, Arabieren kunnen winnaar worden van Miss-verkiezingen, talentenjachten, Arabieren kunnen in de Israëlische politiek en het leger. Joden, Arabieren, Druzen, westerlingen, moslims, christenen leven relatief vreedzaam naast elkaar in Israël.

  3. Egbert Talens, Zutphen
    October 18, 2013 at 10:36 pm

    Voor de vuist weg zo maar enkele opmerkingen. Dít Israel, déze Joodse staat, is een onhaalbaar project vanwege met elkaar botsende basis-elementen: joods willen zijn én democratisch. Maar democratie vooronderstelt gelijkheid van alle burgers (in die democratische staat), onderschrijving van scheiding van ‘kerk’ en staat, erkenning van volledige vrijheid van mening(s-uiting) gepaard met een vrije pers, en dergelijke.
    Het politiek-zionistische project ‘der Judenstaat’ omarmt gelijkheid van alleen joodse burgers, en zelfs daarbij kunnen vraagtekens geplaats worden; Ashkenazim die zichzelf superieur voelen aan Misrahim/Sefardim, om van niet-joodse opwonenden — deze term wordt binnenskamers gehanteerd — maar te zwijgen. Toen Nazir Bibi Na’eem tijdens de College Tour in de Ridderzaal met haar vraag aan Shimon Peres het aspect ‘apartheid’ in de mond nam, viel de laatste geheel uit zijn rol als top-diplomaat door heftig uit te vallen met woorden als: Israel zal nóóit, nóóit apartheid bedrijven… (http://pauwenwitteman.vara.nl/media/301345) maar of een als Palestijn geboren béwoner van Israel daar ook zo over denkt… En ja, Ben-Gurions blunder had tot gevolg dat van scheiding van ‘kerk’ en staat geen sprake was en is; de rabbijnen hebben een forse vinger in de (politieke) pap, dus hoe zo, democratie? Democratie is méér dan vrije verkiezingen, een (half-)vrije pers, etc.

    Inmiddels verliest dít Israel steeds meer sympathie in de wereld, en het zal niet lang meer duren of de koers van déze Joodse staat zal intérn ter discussie komen te staan. De heftige taferelen onder het joodse volksdeel zijn daarvan een voorteken; angst begint zich af te tekenen…

    Of er ooit een (Nederlandse) minister van buitenlandse zaken zal komen, die eindelijk eens durft te zeggen waar het op staat? Als de Nederlandse publieke opinie voldoende ruimte krijgt, zal ook die minister mee moeten; en omdat Nederland inzake dít Israel óm is, kan ook die minister niet achter blijven, nmbm.

    • A.S.
      October 19, 2013 at 2:45 am

      Dit Israël is geen project. Dit Israël, deze staat en deze inwoners zullen nooit weggaan, net zo min als Nederland en de Nederlanders weggaan. Wel proberen veel machten uit haat de staat en haar inwoners te vernietigen. Als dit wordt geprobeerd, heeft dit ook gevolgen voor de Arabische inwoners.

      Israël is democratisch en er is scheiding van kerk en staat, er is vrijheid van meningsuiting, vrije pers enz. Is dit dan volmaakt? Nee, net zo min volmaakt als in NL en de VS. In NL is ook frictie tussen bevolkingsgroepen. Israël is daarin niet heel erg verschillend. (De omstandigheden zijn uiteraard heftiger, maar NL zou ook anders reageren op andere naburige volken en bedreigingen.)
      Tijdens de collegetour zag ik Peres niet uit zijn rol vallen. Er is in de verste verte geen sprake van apartheid in Israël. Ik heb meermalen artikelen gelezen waarin Zuid-Afrikanen hun verbijstering uitten over de onterechte beschuldiging van apartheid m.b.t. Israël. Mensen beledigen daarmee de mensen die geleden hebben onder de Zuid-Afrikaanse apartheid.
      In geen enkel land is volledige scheiding tussen kerk en staat. In elk democratisch land is die scheiding er wel, maar in de praktijk is die scheiding niet volkomen.
      Zo goed als het kan in een zee van omringende haat, handhaaft Israël de democratische, multiculturele rechtsstaat.

      De staat Israël en de Joden hebben onder een deel van de wereldbevolking inderdaad een gebrek aan sympathie. Daaraan zijn Joden wel gewend in de afgelopen duizenden jaren (voor zover je van gewenning kan spreken, omdat het nooit echt zal wennen). De dramatische gevolgen van de haat jegens Joden in de afgelopen duizenden jaren, zijn bekend. De pogroms, discriminatie, holocaust en de afgelopen zeven oorlogen hebben ertoe geleid dat deze Joden zich nooit meer willen laten verslaan. Land opgeven voor vrede, wat geweld als antwoord had, heeft Israël des te meer vastberaden gemaakt. Dit leidt er echter niet toe dat Joden hun menselijkheid zouden verliezen. Joden blijven hun hoge waarden en normen naar zichzelf en hun vijanden zo goed mogelijk handhaven ten midden van de bijna grenzeloze haat waarin ze leven. (‘Wie een leven redt, redt een hele wereld’.)

      Ik hoop dat er ooit een Nederlandse minister van BuZa komt die durft te zeggen waar het op staat en die het voor de Joden en de staat Israël durft op te nemen. (Tot nu toe hadden oliebelangen en een stabiele relatie met het MO helaas vaak een te sterke stem voor de internationale gemeenschap.) Ongeacht wat de meerderheid zegt, is het belangrijk dat Joden, Arabieren, Druzen, christenen, moslims, niet-gelovigen, westerlingen, enz. veilig kunnen wonen tussen de Middellandse Zee en de Jordaan.

      • Egbert Talens, Zutphen
        October 19, 2013 at 4:12 pm

        Uw reactie, A.S., zou ik willen omschrijven als een enórme portie wegkijken, waarbij mij onwillekeurig de beladen term ‘wir haben es nicht gewusst’ in de zin komt. Nmbm is dit wegkijken het gevolg van uw gewéldige instelling die u hier op 7 oktober 2013 lanceerde: tegen onrecht en haat tegen Joden te zijn. [Zie bij 'Alfred Pijpers over Israël en de EU'] Het vermoeden rijst dat u daarbij ‘vergeet’ dat ook anderen onrecht en haat bespaard moet blijven, al uw beweringen ten spijt die dit zou weerspreken. En wat weerspreken betreft, telkens zwakt u uw betoog af door opgevoerde feiten bij te kleuren: ‘Israël is democratisch en er is scheiding van kerk en staat… In geen enkel land is volledige scheiding van kerk en staat. In elk democratisch land is die scheiding er wel, maar …’ enz.

        Volgens u is dit Israël geen project. Volgens mij is het dat wél, omdat vanaf ca. 1860 in (Oost-)Europa een beweging op gang kwam, die het inrichten van een Joodse staat beoogde; door dit te negeren, geeft u te kennen enkel uit te gaan van Joodse belangen. Dat die inrichting wel eens minder geslaagd — een eufemisme — zou kunnen uitpakken voor de inwoners van het gebied waar die Joodse staat moest komen, is iets waar u helemaal niet aan toe komt. Zó zeer is uw focus gericht op enkel die Joodse belangen.
        Voor mij is het p-zp, het politiek-zionistisch project der Judenstaat, onhaalbaar, omdat niet toevallig de politiek-maatschappelijke belangen van álle inwoners van de regio Palestina er zeer onvoldoende mee worden gegarandeerd! Onhaalbaar omdat, sterker nog, ook Jóódse belangen er niet mee gediend zijn, hoezeer ook werd en wordt gehamerd op het feit dat het juist díe belangen zijn, waarom een staat voor en ván de Joden noodzakelijk is.

  4. Arjan Fernhout
    October 20, 2013 at 9:15 am

    N.a.v. een mal stukje in Nieuwsuur van 19/10 over de emigratie van Amerikaanse joden naar Israël en uiteraard n.a.v. dit blog het volgende document ter informatie:

    Israel’s Migration Balance
    Demography, Politics, and Ideology
    Ian S. Lustick

    https://www.sas.upenn.edu/polisci/sites/www.sas.upenn.edu.polisci/files/2011_Lustick_Emigration_ISR_11.pdf

    In dit document staat o.a. vermeldt dat het niet-joodse deel van de Israëlische bevolking tussen 1990 en 2009 gegroeid is van 18% naar bijna 30%. Dat problematiseert de politiek van Netanyahu c.s. in de eis om Israël als een joodse staat te erkennen. Daar probeert men van alles aan te doen. Bijvoorbeeld door versoepeling van conversiewetten en lucratieve verlokkingen aan joden in het buitenland om zich in Israël te vestigen. Aan de grafieken in het document is te zien dat dit niet lukt. Aliyah en Yerida houden zich ongeveer in evenwicht. Bovendien wordt er misbruik gemaakt van de vele voordelen om zich in Israël te vestigen: The recent decision of the Interior Ministry to withhold immigration benefits from returning Israelis unless they have been abroad for two full years reflects concern regarding the exploitative practices of particularly “agile” migrants.

    Er staan vele andere interessante details in het document en het is jammer dat Nieuwsuur alleen aandacht heeft besteed aan de emotionele aspecten van de emigratie van Amerikanen naar Israël en verder geen achtergrondinformatie heeft gegeven. Om weer geheel on-topic te zijn: het document van Ian Lustick verwijst naar een artikel van Avraham Burg uit 2003 dat zeer actueel is. Speciaal voor A.S. lees ik daar een stukje uit voor:

    Do you want the greater Land of Israel? No problem. Abandon democracy. Let’s institute an efficient system of racial separation here, with prison camps and detention villages. Qalqilya Ghetto and Gulag Jenin.

    Do you want a Jewish majority? No problem. Either put the Arabs on railway cars, buses, camels and donkeys and expel them en masse — or separate ourselves from them absolutely, without tricks and gimmicks. There is no middle path. We must remove all the settlements — all of them — and draw an internationally recognized border between the Jewish national home and the Palestinian national home. The Jewish Law of Return will apply only within our national home, and their right of return will apply only within the borders of the Palestinian state.

    Do you want democracy? No problem. Either abandon the greater Land of Israel, to the last settlement and outpost, or give full citizenship and voting rights to everyone, including Arabs. The result, of course, will be that those who did not want a Palestinian state alongside us will have one in our midst, via the ballot box.

    That’s what the prime minister should say to the people. He should present the choices forthrightly: Jewish racism or democracy. Settlements or hope for both peoples. False visions of barbed wire, roadblocks and suicide bombers, or a recognized international border between two states and a shared capital in Jerusalem.

    The end of Zionism?: A failed Israeli society is collapsing
    http://www.nytimes.com/2003/09/06/opinion/06iht-edburg_ed3_.html?pagewanted=1

Comments are closed.