Goliath, Life and Loathing in Greater Israel

Among American Jews today, there are a great many Zionists, especially in the Orthodox world, people deeply devoted to the State of Israel. And there are a great many liberals, especially in the secular Jewish world, people deeply devoted to human rights for all people, Palestinians included. But the two groups are increasingly distinct.
Peter Beinart

goliath
Een stukje over een pas verschenen boek dat ik nog niet heb gelezen, maar wat er over geschreven wordt is dusdanig interessant dat ik er vast een paar woorden aan wijd.

De Amerikaanse schrijver en journalist Max Blumenthal is een man met principes. Hij verliet de Libanese krant Al Akhbar omdat hun standpunt volgens hem pro-Assad was, ondanks het feit dat hij daar meer ruimte kreeg om over Israël/Palestina te schrijven dan in welke Amerikaanse krant dan ook. Hij houdt een weblog bij en publiceerde tal van artikelen in een groot aantal gedrukte en online media. Daarnaast maakt hij ook regelmatig video’s als onderdeel van zijn research.

In juni kwam zijn, voor zover ik weet, tweede boek uit: Goliath: Life and Loathing in Greater Israel. Het gaat over de situatie in Israël zelf, een onderwerp dat maar al te makkelijk ondergesneeuwd raakt, aangezien men het liever heeft over de bezetting, de veiligheid, of het vredesproces. Wie het nieuws volgt over de manier waarop Israël zich gedraagt ten opzichte van de Palestijnse bevolking, of wie zich een beetje verdiept heeft in de geschiedenis van het “conflict”, zal zich wel eens hebben afgevraagd hoe het dan in Israël zelf gesteld is met democratie, racisme, discriminatie, geweld etc. Is het mogelijk decennia lang een volk op wrede wijze te onderdrukken en tegelijkertijd intern een oase van democratie te zijn, met respect voor mensenrechten? Nee dus. Alles wat we zien gebeuren uit naam van het “conflict”, zien we ook terug in de Israëlische maatschappij zelf.

In 2009, vlak voordat Obama zijn Caïrospeech zou houden, maakte Blumenthal samen met de journalist Joseph Dana een video over Israëlische jeugd in het uitgaansleven. Het racisme dat hier naar buiten kwam zorgde voor veel ophef en volgens Blumenthal hebben lobbygroepen van alles geprobeerd om de video te laten verwijderen.

Al eerder heb ik verwezen naar het boek van Susan Nathan, ‘De andere kant van Israël’. Haar boek is een persoonlijke reis door het land waar ze aanvankelijk met veel verwachtingen naartoe was gegaan. Gaandeweg begint ze echter te begrijpen dat het beeld van Israël dat via de media wordt verspreid op louter leugens berust. Ze verhuist van Tel Aviv naar de stad Tamra en onderzoekt allerlei facetten van de Israëlische maatschappij, zoals het onderwijs, de medische zorg, de media, de kibboetsen, de arbeidsmarkt en nog veel meer. Hoe meer ze onderzoekt, hoe pessimistischer ze wordt. Lees hier een interview met haar (in het Nederlands).

Peres heeft het onlangs nog eens duidelijk gemaakt: aan het imago van Israël mag niet getornd worden, anders komen er direct dreigementen. Al vanaf 1948 zie je die houding opduiken: het is niet immoreel wat de soldaten doen, het is alleen slecht voor het imago als het naar buiten komt. Niet een weerloze Palestijn aftuigen of een slachting aanrichten is verkeerd, het is verkeerd je te laten filmen terwijl je dat doet.

Blumenthal gaat nog een stapje verder dan Susan Nathan. Hij is niet geëmigreerd, maar is wel ter plekke onderzoek gaan doen voor zijn boek, in plaats van vanuit de veilige omgeving van zijn Amerikaanse werkkamer. “Blumenthals grootste kracht en interesse liggen dan ook in de gebeurtenissen ter plekke en bij de mensen die daar wonen, ver verwijderd van het ‘vredesproces’ en de diplomatieke salons”, schrijft Akiva Eldar in een recensie. In het boek komen zowel de slachtoffers van de bezetting als de verantwoordelijken aan het woord.

Een thema dat maar blijft terugkomen is de manipulatie van de holocaust door de machthebbers, om het collectieve bewustzijn te beïnvloeden en een vorm van cohesie te creëren bij een volk dat gevraagd wordt zich te isoleren van de grote, gemene buitenwereld.

Blumenthal spaart niemand. Naast de meest evidente schurken in de politiek en het leger moeten links en rechts het allebei ontgelden, zelfs het Israëlische vredeskamp collaboreert met de vijand. Bijna het enige lichtpuntje zijn de dappere Palestijnen die, vaak bijgestaan door een select clubje Israëlische joden, tegen al het geweld in vast blijven houden aan geweldloos verzet.

De publieke intellectueel Yeshayahu Leibowitz had al direct na de Juni-oorlog van 1967 gewaarschuwd dat het helemaal verkeerd zou gaan met Israël, indien ze vast zouden blijven houden aan de bezetting. Het zou de morele ondergang inluiden, iets waar hij volledig gelijk in heeft gekregen. Leibowitz was voor een strikte scheiding tussen kerk en staat en deinsde er niet voor terug te spreken over een “judeo-nazi”-mentaliteit in Israël. Ook voor de beroemde generaal Matti Peled was wat hij zag tijdens die oorlog de druppel die de emmer deed overlopen, hij werd van beroepsmilitair vredesactivist. In een speech uit 1992 legt hij nog eens goed uit hoe de totale afhankelijkheid van externe (lees Amerikaanse) steun wel moest leiden tot een corrupte maatschappij, iets wat 40 jaar eerder al door Hannah Arendt was voorspeld.

Het had maar weinig gescheeld of de ervaren Midden-Oostencorrespondent van de BBC, Jeremy Bowen, was ontslagen na een artikel over de Juni-oorlog. Dat geeft wel aan hoe machtig de zionistische lobby’s zijn. Onafhankelijke denkers en schrijvers zijn moeilijker aan te pakken dan mensen die in dienst zijn van bedrijven, die altijd kwetsbare punten hebben.

Blumenthal wil in de eerste plaats het Amerikaanse publiek bereiken. Er gaan elk jaar miljarden aan Amerikaans belastinggeld naar Israël en slechts weinig belastingbetalers beseffen waar hun geld aan besteed wordt.  De journalist Alison Weir probeert met haar website If Americans Knew al jaren hetzelfde te doen. Akiva Eldar zegt in zijn recensie dat het ook voor hen die al op de hoogte zijn van de praktijken in de Israëlische maatschappij een belangrijk boek is, omdat het details naar boven brengt waar je al zo aan gewend bent geraakt dat je ze bijna over het hoofd ziet.

Uiteraard zal Blumenthal voor rotte vis worden uitgemaakt, maar zijn punt is, en daar is Eldar het ook helemaal mee eens, dat we een scherp beeld moeten hebben van wat er nu eigenlijk aan de hand is in Israël, anders kun je het ook niet veranderen.

Een andere journalist die nogal kritisch staat ten opzichte van Israëls beleid is M.J. Rosenberg. Rosenberg was veertig jaar lang een zionist en heeft zelfs voor de zionistenlobby AIPAC gewerkt. Maar ook voor hem was op een zeker moment de maat vol. Het lezen van Goliath deed hem pijn, maar, zegt hij

voor hen die om Israël geven, voor hen die weten dat de bezetting slecht is, maar niet zo slecht, zal dit boek een verpletterende ervaring zijn.

Ook hij is er duidelijk over dat men moet weten wat er met de Amerikaanse dollars wordt gedaan en ook, als je joods bent, uit wiens naam.

Rechts zegeviert zowel politiek als cultureel. En het wordt erger en erger. De toekomst zal zeker meer politiek extremisme laten zien, meer religieus fanatisme, en meer en meer verachting voor Arabieren, normale joden en bijna iedereen die niet achter de bezetting en de idee van etnische superioriteit staat.

Tot slot wijst Rosenberg erop hoe het boek en Blumenthal zelf zullen worden behandeld in de media. Volgens hem zal de lobby er alles aan doen om recensies (in de MSM) tegen te gaan en het boek zelfs te weren uit boekwinkels. Ze zullen proberen lezingen van Blumenthal te saboteren en zorgen dat als het boek al besproken wordt, dat door vrienden van de lobby zal worden gedaan. Rosenberg weet dit, omdat het ook gebeurde met Peter Beinart toen vorig jaar diens boek The Crisis of Zionism uitkwam. En dat boek was lang niet zo scherp als Goliath.

Op Democracy Now is een interview met Blumenthal te zien en te lezen (met transcriptie, erg handig): deel 1 en deel 2.

Peter Beinart, Uri Avnery, Matti Peled, Avram Burg en vele anderen zijn pas na decennia tot het besef gekomen dat het zionisme niet te verenigen is met een humane maatschappij. Hopelijk zal het boek van Blumenthal nog meer prominenten over de streep trekken, zodat er op z’n minst een discussie kan blijven worden gevoerd, nu de Israëlische propaganda zo agressief bezig is alle kritische geluiden te overstemmen*.

Als het maar niet te laat is, waarmee je elk artikel zou kunnen afsluiten.

Engelbert Luitsz

* Zie bijvoorbeeld de overtrokken reactie op het rapport van de AIV: ‘Tussen Woord en Daad. Perspectieven op duurzame vrede in het Midden-Oosten’, door o.a. het Simon Wiesenthalcentrum en de PVV.

Zie ook:
The Electronic Intifada, Video: Israeli crowd cheers as Africans called “slaves”

Corey Robin, David Grossman v. Max Blumenthal

Corey Robin, Eric Alterman v. Max Blumenthal

11 comments for “Goliath, Life and Loathing in Greater Israel

  1. October 9, 2013 at 8:19 pm

    Het is past slecht als je alles onder ‘bezetting’ schaart, terwijl je daarmee Israel onterecht in een beklaagdenbank zet. De feiten zijn dat Israel eenzijdig vetrok uit de Gaza-strook. En dat in akkoorden tussen de Palestijnen en Israel 600 dorpen en 6 steden op de Westelijke Jordaanoever zijn overgedragen aan het Palestijns zelfbestuur. Het overdrijven van censuur vanuit pro-Israel kant is een beetje dubbel, want de andere kant laat er geen gras over groeien door srael op onterechte gronden te veroordelen voor bezetting en apartheid.

    • Egbert Talens, Zutphen
      October 9, 2013 at 9:59 pm

      Internationaalrechtelijk vallen Westelijke Jordaanoever en Gaza-strook onder het gebied dat bestemd is voor de Arabische Staat. Israel mag het onder de term disengagement dan doen vóórkomen dat het de Gaza-strook heeft verlaten, de maatregelen waarmee Israel dit gebied van de buitenwereld afsluit, maken dat van vertrek geen sprake is. En wat de Westelijke Jordaanoever betreft: terugvallen op de Oslo-akkoorden door Israel is al evenzeer een gewiekst spelletje blufpoker. Die akkoorden zijn, anders dan was voorzien, niet geratificeerd, en hebben dus geen juridische basis. Als er al sprake is van een beklaagdenbank, dan heeft Israel er zelf voor gezorgd dat het daarin zit.
      In 1967, tamelijk snel ná afloop van de Zesdaagse Oorlog, riepen diverse Israëliërs op tot het aan de Palestijnen laten van bovengenoemde gebieden. Daarmee zou Israel aantonen, alsnog akkoord te gaan met VN-AV-resolutie 181-II van 29 november 1947; de politieke zionisten waren toen (1947) zogenaamd akkoord gegaan met 181-II, maar zouden daar zo snel als maar enigszins mogelijk was op terugkomen. In augustus ’48 werd dit al min of meer duidelijk, en op 6 december 1953 liet Ben-Gurion er via een artikel in de New York Times publiekelijk geen twijfel meer over bestaan: VN-resolution 181-II is null and void… [De Zesdaagse Oorlog werd van Israels kant gevoerd, met het oogmerk Yesha -- Judea en Samaria -- bij Israel te voegen; met de plannen daartoe werd in 1951 begonnen, zestien jaar dus voor de Zesdaagse Oorlog, en eigenlijk was de Suez-crisis al aangegrepen om tot die aansluiting over te gaan. Zou Eisenhouwer niet hebben ingegrepen, was de bezetting al na vijf jaar uitgevoerd, nu moesten 'Israel' (geen vergissing) wachten tot die stomme Nasser in 1967 z'n bravourstukjes opvoerde in de Sinai woestijn... ]

      • October 10, 2013 at 12:12 pm

        Het verdelingsplan van de VN in 1947 had een verdeling op het oog in een Joods en een Arbabische staat in het Brits Mandaatgebied voor Palestina. Dit plan is door de Joodse leiders aangenomen echter door Arabieren afgwezen. Nadat de staat Israel uitgroepen is ontketende de Arabische buurlanden een oorlog tegen de net gestichte staat. Egypte bezette de Gazastrook en Jordanie het westelijke deel van de Jordaan. Dit was illegaal, zeer zeker de Jordaanse bezetting van de gebieden die we nu Westelijke Jordaanoever noemen. De Gazastrook was vanaf 1949 volledig afgesloten. Het is bekend dat de oorlogen daarna nou niet bepaald bedoeld waren om te komen tot een dialoog met Israel, noch tot oprichting van een Palestijnse Staat, of Arabishe staat. In 1967 veroverde Israel de Westelijke jordaanoever en kwam ook de Gazastrook onder Israel, echter er is nooit een doel geweestvan overheersing. In september 2005 is de Gazastrook volledig overgedragen aan het Palestijns bestuur.

        De Oslo Akkoorden zijn op 28 september 1993 met een handetekening bekrachtigd, daarvoor in bijzijn van de Amerikaanse President, getekend op 13 september 1993. De uitvoer van Oslo I en II is uitgevoerd door dorpen en steden aan de Palestijnse Autoriteit over te dragen. De overige gebieden B en C zijn eveneens in de Oslo akkoorden overeengekomen.

        De uiteindelijke uitwerkingen van een allesomvatten verdrag, volgt. Daarover zijn nu onderhandelingen gaande.

        • Egbert Talens, Zutphen
          October 10, 2013 at 6:13 pm

          U redeneert al even fantasierijk, mijnheer Veldhuizen, als A.S. die er de voorkeur aan geeft anoniem te blijven op deze site. Heeft het nog zin op uw aanvechtbare argumenten in te gaan, die zó uit de koker lijken te komen van de Israelische propaganda, hasbara genoemd wat uitleg betekent?
          M.b.t. de Oslo-akkoorden wil ik enkel dit nog kwijt: die hebben geen internationaal-rechtelijke ondersteuning, omdat het van de in september 1993 geplande data, ter nadere ratificatie ervan, niet is gekomen. En dat is maar goed ook, want mét die akkoorden leverde Yasser Arafat het grootste deel van wat met VN-AV-resolutie 181-II tot Arabische Staat werd aanbevolen, uit aan de gewiekste Israelische onderhandelaars in Oslo. Een grof schandaal, als u het mij vraagt, maar wie ben ik…?

          • October 11, 2013 at 7:13 am

            Ik hou me aan de feitelijke informatie. Wie wezen het verdelingsplan af? En wie bezette de voorgestelde gebieden? De akkoorden zijn akkoorden tussen de twee partijen. Over Internationaal recht gesproken hoe zit het dan met Tibet en allerlei andere gebieden in de wereld. Hoe vrijwillig zijn de BES-landen bij ons Koninkrijk? De Oslo Akkoorden zijn een stap geweest in de richting. En Israel is voor een Twee-statenoplossing, maar niet voor een staat die vijandigheden uitlokt of plant tegen Israel. Israel wil helemaal niet overheersen of mensen onderdrukken. Palestijnen hebben toegang tot Israel om daar te werken. Daartegenover staat de Palestijnen het verboden hebben dat Israeli’s hun gebied betreden. In Israel wonen Arabische Israeli’s met dezelfde burggerrechten als een Joodse burger. Hoe anders was dat in de Westbank onder Jordaans beheer en hoe anders is dat in Gaza en in de Palestijnse gebieden? In Israel gelden democratische wetten waarbij die volledige burgerrechten hebben. In de PA is er geen sprake van rechtsgelijkheid. Als er geen Oslo Akkoorden waren geweest dan had je recht van spreke kunnen hebben om alles te scharen onder het mom ‘bezetting’. Maar de uitvoering van de Akkoorden door Israel is een stap waar een vervolg aan dient te komen, en moet leiden tot een Palestijnse Staat. Ondertussen hebben de Palestijnen in de overgedragen gebieden zelfbestuur, dus geen bezetting.

  2. A.S.
    October 10, 2013 at 12:28 am

    Hoewel een Joods nationaal tehuis zou worden gevestigd in Israël en Transjordanië, weigerden de Arabieren een vredesplan waarbij zij 50% van het gebied ten westen van de Jordaan zouden kunnen krijgen. Ook elk volgende vredesvoorstel hebben de Arabieren niet geaccepteerd, maar met geweld beantwoord. Israël verkreeg Gaza en Oost-Israël van Egypte en Jordanië nadat deze landen Israël hadden aangevallen. Israël bereikte vrede met deze landen en deze landen deden geen aanspraak meer op Israëlisch grondgebied (Gaza en Oost-Israël). Als de Arabieren een eigen staat willen stichten ten westen van de Jordaan, zullen ze dat in goed overleg moeten doen, vrede moeten aanbieden, Israël moeten erkennen en stoppen met haat zaaien en geweld.

    • Egbert Talens, Zutphen
      October 10, 2013 at 12:18 pm

      Met permissie, maar er klopt helemaal níets van dit A.S.-gegoochel. Alle aanduidingen, begrippen, feiten en gegevens hebben een pro-Israel kleur en geur… De Balfour Declaratie spreekt van een nationaal tehuis voor het Joodse volk in Palestina; van Israël en Transjordanië valt niets te ontdekken. Waar die 50% op slaat, notabene ten westen van de Jordaan, is een groot raadsel. Ook het opvoeren van de term Oost-Israël is een wonderlijke verdraaiing van de feitelijke gegevens die, in samenhang met het gebied dat in de aanloop naar dat nationale tehuis gewoon Palestina werd genoemd, opgeld doen. En is Oost-Israël geen aanduiding dat er dan ook een West-Israël moet zijn? Waarmee de vraag wélk Israël de Arabieren moeten erkennen, torenhoog op de agenda komt te staan…
      A.S. lijkt mijn observatie dat Israel in 1967 aanvaller was, eigenlijk moet ik hier ‘Israel’ schrijven, niet te (kunnen/willen) volgen, ofschoon uit ook of zelfs Israelische bronnen volstrekt duidelijk is geworden dat vanuit Israelische optiek de manoeuvres van Nasser in voorjaar 1967 geenszins als een directe aanval op Israel werden gezien. Uitspraken van Moshe Dayan, Yitzhak Rabin, Matti Peled, en vooral van Mordechai Hod, maken dit volstrekt duidelijk, alleen willen, ik zou haast zeggen ziekelijke, pro-Israel lieden er geen betekenis aan hechten, om de kwalijke intenties van ‘Israel’ buiten beeld te houden, al hebben de meesten van hen geen flauw idee wat bedoeld wordt met ‘Israel’; een meervoudige betekenis. Zo houden ze niet alleen anderen maar ook zichzelf voor de gek, niet beseffend dat de toekomst van dít Israel, van déze Joodse Staat, daarmee uiterst wankel wordt…

      • A.S.
        October 10, 2013 at 3:18 pm

        Het Britse mandaatgebied “Palestina” bestond uit het huidige Israël (in grote lijn het gebied tussen de Jordaan en de Middellandse Zee) en Jordanië. Volgens het verdeelplan van ’47 werd het gebied ten westen van de Jordaan verdeeld tussen de Joden en Arabieren (onuitgevoerd voorstel). Met de term ‘Oost-Israël’ duidde ik aan ‘Samaria en Judea’, dat door velen ‘Westbank’ wordt genoemd (, hoewel de oever van de Jordaan slechts enkele meters breed kan zijn). Waar precies de grens van Israël zou moeten komen te liggen, zou het resultaat moeten zijn van onderhandelingen. Niemand heeft ontkent dat Israël vijandige landen aanviel in ’67. Eerder hadden vijandige landen Israël aangevallen en nu blokkeerde Egypte het Israëlische Eilat en vormden honderdduizenden legereenheden een bedreiging voor Israël. Om als staat te kunnen voortbestaan, was Israël gedwongen te reageren.

        • Egbert Talens, Zutphen
          October 10, 2013 at 4:09 pm

          Een portie ‘naar eigen willekeur shoppen’ in of rond het conflict Israel-Palestina, van de kant van A.S. Wat haar/hem niet uitkomt, wordt vrolijk genegeerd; bijvoorbeeld dat punt van 50% en over welk vredesplan het daarbij zou zijn gegaan. Mocht dit VN-AV-resolutie181-II betreffen, dan slaat 50% nergens op. Etc. etc. …

          Wel interessant is het punt van Israels grens en waar die precies zou moeten komen te liggen; AS heeft het over onderhandelingen in casu, maar tussen wie zou dat dan moeten gebeuren? Zij/hij zal er wel weer een ‘antwoord’ op verzinnen. Aan fantasieën geen gebrek, zoals m.b.t. de oorlog van 1967. Schrijft AS: ‘Niemand heeft ontkent (sic.) dat Israël vijandige landen aanviel in ’67.’ Om vervolgens over honderdduizenden legereenheden te schrijven die Israel bedreigden, zodat het land gedwongen was te reageren. Honderdduizenden…, toe maar. AS, en vele anderen met haar/hem, moesten eens weten met hoeveel enthousiasme en bereidheid tot ageren trigger-happy ‘Israel’ het ploegen van Nassers tanks in de Sinai-woestijn toejuichten; ja, meervoud! Roept u maar…

          • A.S.
            October 10, 2013 at 4:22 pm

            Kijk bv. eens op http://brabosh.files.wordpress.com/2009/12/verdeelplan2.png?w=604 . Normaal gesproken zou Israël met Egypte en Jordanië moeten uitmaken waar de grens van Israël zou moeten komen te liggen, maar deze landen hebben al aangegeven dat ze afzien van resp. Gaza en land ten westen van de Jordaan. Nu er Arabieren zijn die een eigen staat willen oprichten in het gebied tussen de Jordaan en de Middellandse Zee, zijn zij degenen die met Israël zouden moeten onderhandelen. De uitkomst van dergelijke onderhandelingen zouden kunnen uitwijzen waar de grenzen van Israël komen te liggen.

Comments are closed.