Syrië ratificeert Verdrag Chemische Wapens

This time it’s Syria, last time it was Iraq. Obama chose to accept the entire Pentagon of the Bush era: its wars and war crimes.
John Pilger

democracy_cartoon

Verdrag versus gedrag

De BBC meldde gisteren dat Syrië documenten heeft overhandigd aan de Verenigde Naties voor het ratificeren van het Verdrag Chemische Wapens. De kop is zakelijk: ‘VN ontvangt Syrische documenten chemisch verdrag’. Ook maar eens op de Jeruzalem Post gekeken en daar luidde de kop: ‘Syrië zegt dat het het verdrag voor een ban op chemische wapens heeft geratificeerd’, (nadruk van mij, EL). Het stuk staat vol verdachtmakingen, zowel aan het adres van Assad als aan dat van Poetin, wiens open brief aan het Amerikaanse volk in de New York Times wederom voor veel paniek heeft gezorgd in het VS/Israël-kamp.

Zeer interessant is ook dat de JP wel melding maakt van het feit dat Syrië een van de zeven landen was die in 1997 het verdrag niet hebben geratificeerd, maar verzuimt te melden dat Israël ook tot die landen behoorde en tot op de dag van vandaag niet alleen dat verdrag maar ook vele andere weigert te erkennen (meer daarover straks). De zes landen die het verdrag nog steeds niet erkennen zijn Israël, Myanmar, Angola, Egypte, Noord-Korea en Zuid-Soedan. De Joodse Staat is hier weer eens in goed gezelschap.

Niet geheel onverwacht besluit het artikel met een citaat van premier Erdogan van Turkije die Assad alleen als een massamoordenaar en leugenaar kan zien. Turkije is militair gezien de tweede macht na de Verenigde Staten binnen de NAVO en dat verklaart ongetwijfeld de houding van onze Turkse vriend.

Het Verdrag Chemische Wapens stelt duidelijk dat een land binnen 30 dagen volledige inzage moet geven in het arsenaal aan chemische wapens. Dat is ook wat president Assad heeft toegezegd. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry wees dat echter boos van de hand en dreigde zelfs met militair ingrijpen indien Assad zich aan die voorwaarden houdt. Het is vooral Kerry die keer op keer dreigende taal uitslaat in een poging zijn blunder goed te maken. Wat we bijna zouden vergeten in al dit tumult is natuurlijk dat Kerry ook nog steeds betrokken is bij het “vredesproces” met de Palestijnen. In zijn hoedanigheid van slaafje van de zionistische lobby zal hij dan ook flink op z’n donder hebben gekregen voor deze vertraging in de bouw van de “veiligheidszone” rondom Israël.

Frans Timmermans

De briljante Franse duizendpoot Jean Cocteau zei eens over vrije geesten dat de maatschappij hen eerst probeert verrot te slaan, als dat mislukt probeert ze hen te vergiftigen en als dat ook niet werkt worden ze overladen met eerbetoon.

Wie Timmermans gisteren bij Nieuwsuur zag en tenenkrommend diens leugens en hypocrisie moest aanhoren kon iets later op Canvas kijken naar de boeiende documentaire Inside Job, waarin we een beeld krijgen van hoe de elite in staat is een wereldwijde crisis te veroorzaken en zelf buiten schot blijft. Het is een blauwdruk voor allerlei processen en systemen die de mens steeds machtelozer lijken te maken. Timmermans leek vroeger aan de kant van de slachtoffers te staan, maar is weggepromoveerd naar een comfortabele leugenstoel bij de machtige elite.

Timmermans ziet Poetin als een hypocriet, omdat deze het Amerikaans Exceptionalisme dat Obama predikt niet onverdeeld omarmt. Timmermans beweert “aanwijzingen” te hebben dat Assad achter de gifgasaanval op 21 augustus zat. Deze heeft Timmermans via de Amerikanen ontvangen (en deze gaan weer terug op de Israëlische geheime dienst). Een cirkelredenering dus. Timmermans kan er echter niets over zeggen, want dan zou hij “mensen in gevaar kunnen brengen”. Timmermans praat alsof het VN-rapport uitsluitsel zou moeten geven, wat niet kan, omdat de VN geen mandaat heeft om te bepalen wie er verantwoordelijk is. Timmermans praat alsof een mogelijke betrokkenheid van Assad een rechtvaardiging zou inhouden voor een aanval die wellicht tot een confrontatie met de Russen zal leiden, nog afgezien van het veel grotere leed dat de Syrische bevolking zal treffen indien de VS/Israël daar hun gang mogen gaan. Timmermans is zich niet bewust van het feit dat er mogelijk ook een morele kant aan de zaak zit.

Timmermans vraagt zich geen moment af of de Verenigde Staten en Israël wel de juiste instanties zijn om morele oordelen te vellen over anderen. Nederland zit ook tot aan z’n nek in lugubere wapentransacties en steun aan allerlei dictaturen in het kielzog van onze Amerikaanse vrienden. Dat er af en toe een zondebok wordt aangewezen zoals Frans van Anraat zegt niets over de manier waarop onze rechtsstaat functioneert, dat zijn slechts afleidingsmaneuvres. Timmermans heeft het niet over alle terroristische, anti-democratische groepen die zogenaamd tegen Assad vechten, maar die in werkelijkheid uit goed  betaalde huurlingen bestaan. Timmermans heeft het niet over het grotere plaatje, waarin Iran uiteindelijk op de knieën gedwongen moet worden en dat daarom hun enige bondgenoot in het Midden-Oosten, Syrië, eerst kapot gemaakt moet worden. De beroemde journalist John Pilger haalt in een recent artikel de voormalige Franse minister van Buitenlandse Zaken Roland Dumas aan, die al in juni dit jaar zei dat de operatie in Syrië een lange geschiedenis heeft. Wat er nu gebeurt is al lang geleden voorbereid, het is een vooropgezet plan.

Timmermans kwaakt sinds zijn benoeming tot minister mee met de kikkers in de vijver die hem voedt.

Ludo de Brabander schreef een interessant artikel op Knack, waarin nog maar eens wordt uitgelegd welke landen allemaal bloed aan hun handen hebben als het om (chemische) wapens gaat. Uiteraard doet Nederland vrolijk mee. Hij stelt zich terecht de vraag: “Willen de VS en Frankrijk wel een uitweg uit de crisis in Syrië?“.

Israël

Zoals ik al eerder meldde deinst de zionistenlobby in de Verenigde Staten er niet voor terug de gifgasaanval in Syrië te vergelijken met de Holocaust. Dat kan geen praktisch argument zijn aangezien Syrië geen gevaar is voor Israël, laat staan voor de Verenigde Staten. Het moet dus wel een moreel argument zijn. Heeft Israël enig recht van spreken?

We vergeten even de oorlogsmisdaden tegen de Palestijnen in Palestina en Libanon. We vergeten even de “extrajudicial killings“, ook wel “targeted killings” genoemd, wederom in Palestina natuurlijk, maar ook op allerlei andere plekken in de wereld. We kijken gewoon even naar Israël als het goede voorbeeld wanneer het om internationale verdragen gaat.

Clusterbommen, chemische en nucleaire wapens

Witte fosfor is een van de meest gruwelijke wapens die je kunt inzetten tegen een burgerbevolking. De stukjes fosfor die overal terechtkomen branden dwars door het lichaam heen tot op het bot. Israël heeft tenminste twintig fosforbommen gebruikt gedurende operatie Gegoten Lood die eind 2008 begon tegen 1,5 miljoen weerloze Palestijnen die gevangen zaten in de Gazastrook.

Witte fosfor is uiteraard een chemisch product, maar omdat het niet specifiek in het verdrag vermeld staat als chemisch wapen, werd The Observer gedwongen tot een rectificatie toen de krant een vergelijking maakte tussen de chemische wapens in Syrië en het gebruik van witte fosfor door Israël in de Gazastrook. Niet verrassend, ook daar is natuurlijk geen gebrek aan hooizakken, gewetenloze advocaten (de Engelsen hebben daar de term shyster voor, maar brammetje of hooizak mag ook).

  • Nog op 9 juli jongstleden bepaalde het Hooggerechtshof in Israël dat het gebruik van witte fosfor in dichtbevolkte gebieden toegestaan is.
  • Het Verdrag Chemische Wapens is door Israël niet geratificeerd.
  • Het non-proliferatieverdrag is door Israël niet ondertekend, maar bijvoorbeeld wel door Iran! (Het gaat hierbij om verspreiding, ontwapening en het recht om kernenergie voor vreedzame toepassingen te gebruiken). Vorig jaar nog werd met 174 stemmen vóór, 6 onthoudingen en 6 stemmen tegen een resolutie aangenomen om Israël te dwingen inspecteurs toe te laten. Israël legde deze resolutie naast zich neer, naast de 60+ andere die het onwenselijk vindt*.
  • Het Verdrag inzake clustermunitie is door Israël niet ondertekend. De Verenigde Naties schat dat 40% (van de 4 miljoen!) van de door Israël gebruikte clustermunitie in Libanon tijdens de oorlog van 2006 niet is ontploft tijdens het bombarderen. Er blijven dus ook lang na de gevechten slachtoffers onder de burgerbevolking vallen.
  • Het Verdrag Biologische Wapens is door Israël niet getekend en niet geratificeerd.
  • Daarnaast zijn er nog biologische wapens en ongetwijfeld wapens die geheim zijn. In de Gazastrook zijn bijvoorbeeld DIMES gebruikt, dit zijn bommen die een soort wervelwind creëren waardoor mensen in de buurt aan stukken gescheurd worden. Het duurde een tijdje voordat de chirurgen daar begrepen wat er aan de hand was met de slachtoffers. WikiPedia heeft een lijstje met Israëlische massavernietigingswapens, even onvolledig als angstaanjagend.

 Mini en Maxi

Barak Obama:

Amerika is niet de politieagent van de wereld, maar als we met bescheiden middelen en weinig risico kunnen voorkomen dat kinderen vergast worden, en daarmee op termijn kunnen zorgen dat ze veiliger zijn, dan moeten wij volgens mij in actie komen.

Dat maakt ons exceptioneel. Laat ons, met bescheidenheid, doch beslist, die essentiële waarheid niet uit het oog verliezen.

Vladimir Poetin:

Het is extreem gevaarlijk mensen aan te moedigen zichzelf als exceptioneel te zien, wat de motivatie ook is. Er zijn grote en kleine landen, arme en rijke, sommige met een lange democratische traditie en sommige die nog op zoek zijn naar democratie. Zij verschillen ook in hun beleid. Wij zijn allemaal verschillend, maar als we Gods zegen vragen moeten we niet vergeten dat God ons allen gelijk geschapen heeft.

Als Obama zo doorgaat zal Poetin blijven winnen op punten. Alles wat je – terecht – tegen Rusland kunt inbrengen als het gaat om het gebruik van geweld, het schenden van mensenrechten, het steunen van kwalijke regimes, het onderdrukken van dissidenten, geldt in dezelfde of in meerdere mate voor Amerika.

Uiteindelijk gaat dit hele conflict over het feit dat er nog maar twee staten in het Midden-Oosten zijn die zich niet hebben onderworpen aan de Amerikaans-Israëlische machtshonger, of hun handlangers zijn geworden, namelijk Iran en Syrië. Het is misschien kiezen tussen twee kwaden, maar op dit moment lijkt de keuze voor Rusland en China meer garantie te bieden voor een vreedzame oplossing dan de keuze voor de VS/Israël.

De definitieve test voor beide machtsblokken kan er pas zijn wanneer Syrië zich tot een volwaardige democratie zou ontwikkelen. Of is dat nu juist waar alle heersers uiteindelijk het meest bevreesd voor zijn: ware democratie?

Engelbert Luitsz

* In december vorig jaar werd met een overweldigende meerderheid een resolutie van de Verenigde Naties aangenomen waarin Israël werd opgeroepen het non-proliferatieverdrag (NPT) te ondertekenen en waarnemers toegang te verlenen tot nucleaire faciliteiten. Dit verdrag moet de verspreiding van kernwapens beperken. Met 174 stemmen vóór, 6 onthoudingen en 6 stemmen tegen was er geen onduidelijkheid over de positie van de Algemene Vergadering. De tegenstemmers waren uiteraard Israël, de Verenigde Staten en een paar vazalstaten van de VS, zoals Micronesië.
Zie ook mijn artikel: Israëls wapenindustrie: geheimzinnig en florerend

Lees/beluister vooral ook:
Noam Chomsky: U.S. Has Been “Torturing” Iran for 60 Years, Since 1953 CIA-Led Coup

 

5 comments for “Syrië ratificeert Verdrag Chemische Wapens

  1. cynicus
    September 13, 2013 at 4:20 pm

    Obama voert gewoon PNAC van AEI verder uit.
    Putin begrijpt dat het nu is tot hier en niet verder.
    Cameron haalde bakzeil, Obama vreest hetzelfde.
    Eens kijken wat de denkertjes achter PNAC nu gaan bedenken om toch hun plannetjes door te kunnen zetten.
    11 septembertjes worden lastig, er zijn ondertussen te veel argwanende lieden.

Comments are closed.