Chomsky over Palestijnen en Syrië

Het summum van immoraliteit is om bij al je misdaden
de schijn te wekken een fatsoenlijk mens te zijn die de wet respecteert.

Plato

duifbom

In een kort interview van een paar dagen geleden praat Frank Barat met Noam Chomsky over de “vredesonderhandelingen” tussen Israël en de Palestijnen, en over de toestand in Syrië.

Chomsky, taalkundige, politiek filosoof en activist, lijkt actiever dan ooit, ondanks zijn hoge leeftijd. Nog steeds vliegt hij de wereld over om persoonlijk met mensen te praten die hem kunnen helpen bij het bevredigen van zijn nieuwsgierigheid en nooit is hij te beroerd vragen te beantwoorden.

Frank Barat is een mensenrechtenactivist en een van de coördinatoren van het Russell Tribunal on Palestine.

Het vredesproces

De historicus Rashid Khalidi plaatst het begin van het vredesproces in 1978, toen president Sadat van Egypte en de Israëlische premier Begin een historisch akkoord bereikten in Camp David. Pas in 1991 worden de Palestijnen rechtstreeks betrokken tijdens de Conferentie van Madrid. De Verenigde Staten hebben sinds het begin van het vredesproces een belangrijke rol gespeeld en zijn zoals bekend op dit moment degenen die de zaak aansturen. Dat de Verenigde Staten, die Israël door dik en dun steunen, nu juist de bemiddelaars moeten zijn zal geen verbazing wekken bij wie het nieuws uit het Midden-Oosten een beetje volgt. De uitkomst van elk overleg moet ten voordele van de VS/Israël uitvallen, daarvoor zijn de belangen te groot.

Khalidi schreef er zelfs een boek over met de veelzeggende titel ‘Bemiddelaars van bedrog‘ (Brokers of Deceit: How the U.S. Has Undermined Peace in the Middle East).

Chomsky zegt ook dat, vanuit het perspectief van de Amerikanen, de onderhandelingen een manier zijn voor Israël om het beleid van onteigening van wat er nog over is van de West Bank voort te zetten. Daarnaast kan het zo de wrede belegering van de Gazastrook volhouden, de Gazastrook van de West Bank* isoleren en voortgaan met de bezetting van de Golanhoogte die aan Syrië toebehoort (nu Israël daar actief bezig gaat met olie en gas en de daarmee gepaard gaande militaire bezetting uit “veiligheidsoverwegingen” is het duidelijk dat het gewoon weer een stapje dichterbij het oorspronkelijke zionistische plan van een Groot Israël is). Dat alles gebeurt met volledige steun van de Verenigde Staten en de afgelopen twintig jaar van onderhandelingen met de Palestijnen waren volgens Chomsky dan ook niets anders dan een dekmantel voor het expansiebeleid van de Joodse Staat.

‘Schnorrermaatschappij’

De Palestijnse economie is totaal afhankelijk van externe financiële steun (ook van Israël en Amerika). Op deze manier heeft Israël ervoor gezorgd dat de Palestijnen geen productieve economie kunnen opzetten. Ze dienen zich te houden aan bepaalde richtlijnen, anders worden subsidies ingetrokken en stort de economie volledig ineen. Het is wat Chomsky noemt een soort ‘schnorrermaatschappij‘, schnorrer is jiddisch voor bedelaar. Ze moeten hun hand blijven ophouden om te overleven.

De steun die de Palestijnen krijgen wordt vooral gebruikt voor het in stand houden van een rijke elite. Deze elite werkt dan vaak als een proxy tussen de werkelijke machthebbers – Israël – en de bevolking. Iemand als president Mahmoud Abbas kan zo door Israël gemanipuleerd worden om naar zijn bevolking toe de illusie te wekken dat er iets gaat veranderen, terwijl hij in werkelijkheid naar de pijpen van de zionisten danst. Deze corrupte enclaves van weelde, terwijl het grootste deel van de maatschappij uit elkaar valt, geven likoedniks en cidiologen als Esther Voet ook de gelegenheid selectief te wijzen naar “hoe het allemaal best meevalt daar”. (Voet: “Ik was laatst in Ramallah. Ramallah is booming!“)

Een Palestijnse Mandela

Het is ook maar de vraag of er alternatieven zijn, zegt Chomsky. Abbas heeft niet de durf, noch het charisma om een echte leider te zijn. De ‘Palestijnse Mandela‘ Marwan Barghouti zit in de gevangenis. Alle leiders met enig charisma zijn of vermoord door Israël, of zitten lange gevangenisstraffen uit (zie ook Ahmad Qatamesh). In tegenstelling tot wat ons wordt wijsgemaakt door Israëlische propagandisten zijn ‘terroristen’ juist zeer geliefd bij de Israëlische regering. Het zijn de denkers, de dichters, de integeren, de onomkoopbaren, zij die met woorden en ideeën vechten voor een goede zaak, die de zionisten angst inboezemen. Wanneer je hele ideologie is gebaseerd op een gettomentaliteit heb je, om je eigen bevolking bang te houden en de ander straffeloos te kunnen vermoorden, terroristen hard nodig. Israël kweekt ze zelfs, wanneer de Palestijnen niet bereid zijn mee te werken.

Chomsky geeft ook het voorbeeld van Haider Abdel-Shafi, die principieel bleef bij de onderhandelingen in Madrid en stelde dat de bouw van nederzettingen moest stoppen. Om die reden liepen de onderhandelingen op niets uit. Abdel-Shafi was ook een van de eersten die voorspelden dat de Oslo Akkoorden tot niets zouden leiden vanwege het nederzettingenbeleid. Chomsky:

hij [Haider Abdel-Shafi] was principieel en kwam daarom niet verder. En wij komen ook niet verder zonder substantiële steun van de Europese Unie, de Golfstaten en, uiteindelijk, van de Verenigde Staten.

Syrië

Hierover is Chomsky niet bepaald optimistisch:

Syrië gaat richting zelfmoord. Het is een horrorverhaal en het wordt erger en erger. Er is geen enkel lichtpuntje aan de einder. Waarschijnlijk, als het zo doorgaat, wordt Syrië opgedeeld in drie stukken;

En hoe bekijkt Israël de wederwaardigheden van hun buren?

In de tussentijd kijkt Israël toe en geniet van het spektakel. In The New York Times van vanmorgen staat een citaat van een Israëlische hoge ambtenaar dat in essentie neerkomt op hun genoegen bij het zien van Arabieren die elkaar afslachten**.

Een villa in de jungle

Aangezien de Verenigde Staten noch Israël iets hebben gedaan om de escalatie te voorkomen, moet de conclusie zijn dat ze het prima vinden zo. Waarom ook niet? Chomsky verwijst naar een column van Aluf Ben in Ha’aretz waarin hij beschrijft hoe Israëli’s naar het strand gaan, zich vermaken en zichzelf feliciteren met het feit dat zij in een ‘villa in de jungle‘ wonen, terwijl om hen heen de wilde beesten elkaar in stukken scheuren. Het schijnt oorspronkelijk een term van Ehud Barak te zijn, een van de hoofdverantwoordelijken voor de oorlogsmisdaden die in 2008 en 2009 in Gaza werden gepleegd. Barak (ik las ergens dat dat in het Hebreeuws Blitz betekent…) had toen al hetzelfde idee met de Palestijnen in de Gazastrook als men nu met Syrië heeft: we bouwen er een paar muren omheen en wachten tot die beesten elkaar hebben afgemaakt of dat ze van de honger zijn omgekomen, aldus Akiva Eldar.

R2P

De R2P*** (Responsibility to Protect) wordt graag aangehaald door het Westen om een misdadige actie te verkopen als een moreel hoogstaande daad. We zagen het onlangs nog in Libië gebeuren. De R2P zoals die nu wordt aangehaald is volgens Chomsky een zwendel die door de westerse intellectuele cultuur is voortgebracht. De Responsibility to Protect zoals die door de Verenigde Naties in 2005 werd vastgelegd staat eenzijdig geweld of interventie niet toe. Alleen in speciale gevallen en dan alleen via de Veiligheidsraad, dus met een globale consensus. De interpretatie door het Westen en de Verenigde Staten met hun bondgenoten is unilateraal en staat militair ingrijpen toe zonder toestemming van de Veiligheidsraad.

Met andere woorden, aldus Chomsky, de Westerse versie geeft de Verenigde Staten en de NAVO het recht om overal geweld te gebruiken waar ze dat maar willen, zonder rekening te houden met de Veiligheidsraad (en dus zonder toestemming van de internationale gemeenschap, die volgens mensen die het weten kunnen niet alleen uit westerse landen bestaat).

Als het niet zo tragisch was, zou het komisch zijn“, besluit Chomsky.

Engelbert Luitsz

* In 1993 zaten er ruim 250.000 kolonisten in de bezette gebieden, nu zijn dat er zo’n 500.000.

** NYT Alon Pinkas, a former Israeli consul general in New York. “Let them both bleed, hemorrhage to death: that’s the strategic thinking here. As long as this lingers, there’s no real threat from Syria.”

*** R2P: “een overkoepelend begrip dat de verantwoordelijkheid omvat van staten en van de internationale gemeenschap als geheel om bevolkingen te beschermen tegen genocide, oorlogsmisdrijven, etnische zuivering en misdrijven tegen de menselijkheid.”

Zie het rapport van de AIV uit 2010: NEDERLAND EN DE ‘RESPONSIBILITY TO PRO T E C T ‘

Lees ook: Dalia Hatuqa, Analysis: Palestinians see peace process as ‘doomed experiment’

 

2 comments for “Chomsky over Palestijnen en Syrië

  1. Arjan Fernhout
    September 8, 2013 at 9:25 pm

    De responsibility to protect ‘our’ economy zullen ze bedoelen.

    http://www.nytimes.com/interactive/2013/03/25/world/middleeast/an-arms-pipeline-to-the-syrian-rebels.html?ref=middleeast&_r=0

    https://en.wikipedia.org/wiki/Kish_Gas_Field

    Naast het Kish gasveld heeft Iran ook nog het Pars gasveld en daarmee kan Zuid Europa via een pijpleiding door Irak en Syrië naar Griekenland decennia van aardgas worden voorzien.

    Dit is een wereld van motieven en het is niet de bedoeling dat psychopaten als John Kerry daar leiding aan geven. Psychopaten in eigen land – waar dan ook – is al erg genoeg.

Comments are closed.