‘I never promised you a rose garden’

I beg your pardon,
I never promised you a rose garden.
Along with the sunshine,
There’s gotta be a little rain sometimes.

INSTRUMENTAL BREAK!!! (take your pick)

I beg your pardon,
I never promised you a rose garden.
Joe South

obama_rose_garden

De opmerkingen over een aanval op Syrië van Obama gisteren, vanuit de Rose Garden van het Witte Huis, worden door bijna iedereen als ‘nogal vreemd’ gezien. De immer alerte Richard Falk heeft zijn gedachten laten gaan over wat we hier hebben aanschouwd en ik zal zijn artikel samenvatten.
Voor mij was de speech van John Kerry eerder vorige week misschien nog wel belangrijker. Vol passie en als een doorgewinterde populist probeerde hij het Amerikaanse volk op te hitsen. Hij moet voor de gelegenheid Obama’s tekstschrijver hebben geleend. Of, geleend? Voor mij leek het meer een omslagpunt. Kerry kwam als de daadkrachtige cowboy naar voren die het vrije Westen wees op diens morele plicht: het doen verdwijnen van de dictator Assad die gifgas gebruikt tegen onschuldige burgers (en kinderen!). Obama daarentegen kwam over als een twijfelaar, iemand zonder ruggengraat, die niet durft in te grijpen wanneer dat noodzakelijk is. Het was het einde van Obama voor mij. Je mag de American dream niet verloochenen. Dat niemand in de Verenigde Staten weet waar Syrië ligt en nog minder wat er gebeurd is en wie er achter de gifgasaanvallen zit, zijn details waar een ware leider zich niets van aan moet trekken. Anders verandert er nooit iets.

Falk ziet minstens drie dimensies die nadere uitleg verdienen. Ten eerste het zoeken naar toestemming van het Congres wegens het gebruik van chemische wapens in een militair conflict; ten tweede het laten overeenstemmen van de toestemming van het Congres met verplichtingen ten opzichte van het internationaal recht en de Verenigde Naties; ten derde de vraag in hoeverre Amerika’s oorlogstrommen blijven klinken binnen het onaanvaardbare domein van het Amerikaans Exceptionalisme.

Volgens Falk is Obama niet erg coherent in de framing van het probleem die de fundamentele beleidskeuzes bepaalt:

1

Obama beweert dat er onweerlegbaar bewijs is dat Assad achter de gifgasaanval zit (we hebben het over de laatste, niet over eerdere waar geen camera’s bij waren; herlees in dat verband ook Baudrillards La Guerre du Golfe n’a pas eu lieu eens). John Kerry, Joe Biden en anderen vinden een onderzoek van VN-inspecteurs naar wat er gebeurd is (niet wie het gedaan heeft) volstrekt irrelevant. In het licht van de cynische klucht rondom de vermeende WMD’s van Saddam Hoessein is dit wel erg doorzichtig (zie bijvoorbeeld Wilson versus Cheney, of wat er met je gebeurt als je geen massavernietigingswapens vindt wanneer je die wel behoort te vinden).

2

De geboeide luisteraars in de Rose Garden werden getrakteerd op een demagogisch meesterwerkje. Obama had het over “.. na zorgvuldige overweging”, “nationale veiligheidsbelangen”, en meer fraais. Het was duidelijk een boodschap aan het adres van Iran en Noord-Korea om af te zien van elke actie die het imago van Amerika als internationale politieagent en rechter zou kunnen schaden.

3

Obama deed geen enkele moeite uit te leggen hoe de Verenigde Staten zonder VN-mandaat een soevereine staat konden aanvallen zonder dat er sprake was van zelfverdediging.

4

Het was Obama niet ontgaan dat Cameron moest afhaken (hij noemde Frankrijk nu opeens Amerika’s “oudste bondgenoot“). Sindsdien schreef The Telegraph echter over een poll in Frankrijk waaruit blijkt dat de Fransen in grote meerderheid tegen deelname aan een militaire actie zijn. Dat was Obama kennelijk nog niet ter ore gekomen (en Falk ook niet geloof ik).
Obama repte ook niet over de tegenzin van bijvoorbeeld Duitsland, Italië en de Arabische Liga om mee te gaan in dit lugubere avontuur.

5

Obama hoeft als president van de Verenigde Staten niet per se de goedkeuring van het Congres te hebben bij een militaire aanval. In een bizarre draai zoekt hij nu toch de goedkeuring van het Congres, door middel van een debat en stemming. Als hij het Congres achter zich krijgt moeten we dus geloven dat het bloedbad dat gaat volgen de uitkomst is van een “waar democratisch proces”. En als hij het zonder het Congres doorzet, blijft hij nog steeds een democraat. Sommige mensen zijn nu eenmaal meer democraat dan anderen.
Het is interessant te vermelden dat een initiatief om de militaire steun aan Egypte direct stop te zetten na de coup van generaal el-Sisi, door datzelfde Congres werd afgewezen, na tussenkomst van de Israëllobby AIPAC (Israël medeschuldig aan bloedbad Egypte).

6

Obama:

Maar wij zijn de Verenigde Staten en wij kunnen en mogen niet de andere kant op kijken bij wat er in Damascus gebeurt.

Het nationale voorrecht van illegaal unilateralisme, zoals Falk het noemt.

Het hele – en hele lange – stuk van Richard Falk is meer dan de moeite waard, maar hopelijk heb ik duidelijk gemaakt wat de kern van zijn betoog is.

Uitstel van een aanval heeft twee bijkomende voordelen:
de Verenigde Staten en Israël hebben zo meer tijd om zich voor te bereiden en belangrijke afspraken te maken met andere schurkenstaten als Saoedi-Arabië;
daarnaast naderen we de omineuze datum 9/11, je bent geen meester in massapsychologie als je dat niet gaat uitbuiten natuurlijk.

De vorig jaar overleden Gore Vidal heeft het ooit goed geformuleerd: Amerika is een land met één politieke partij die twee rechter vleugels heeft: de democraten en de republikeinen.

Engelbert Luitsz

Richard Falk, Syria: Obama’s Surprising (and Confusing) Latest Moves

Zie ook: Chris Hedges on Obama Decision to Attack Syria and “Give Congress a Voice” (met delen van Obama’s speech op video)

Zie ook: interview van Willy Van Damme met Arnold Karskens van vorig jaar

1 comment for “‘I never promised you a rose garden’

Comments are closed.