Israëls wapenindustrie: geheimzinnig en florerend

Ik houd natuurlijk niet van Israël. Daar heb ik geen reden voor. Maar ik haat geen joden.
Mahmoud Darwish

gaza_fosfor

Witte fosfor boven de Gazastrook

In december vorig jaar werd met een overweldigende meerderheid een resolutie van de Verenigde Naties aangenomen waarin Israël werd opgeroepen het non-proliferatieverdrag (NPT) te ondertekenen en waarnemers toegang te verlenen tot nucleaire faciliteiten*. Dit verdrag moet de verspreiding van kernwapens beperken. Met 174 stemmen vóór, 6 onthoudingen en 6 stemmen tegen was er geen onduidelijkheid over de positie van de Algemene Vergadering. De tegenstemmers waren uiteraard Israël, de Verenigde Staten en een paar vazalstaten van de VS, zoals Micronesië. Het enige serieuze land naast de VS en Israël was Canada. Maar Canada  is al lang een trouwe bondgenoot van de joodse staat in wording.

Israël legde ook deze resolutie over het NPT uiteraard naast zich neer. Deze resoluties zijn niet bindend, maar weerspiegelen wel de opinie van de wereld en zorgen voor politieke en morele druk.

De geheimzinnigheid rondom de wapenindustrie in Israël blijft niet beperkt tot kernwapens, al is het verhaal van Mordechai Vanunu, die in 1985 gegevens opbaar maakte over Israëls nucleaire programma, veelzeggend.

Begin dit jaar kwam de documentaire The Lab uit van de Israëlische onderzoeksjournalist Yotam Feldman. “Een van de meest opmerkelijke uitkomsten van mijn onderzoek was de totale afwezigheid van een publieke discussie over wapens”, zegt Feldman in een interview met de econoom Shir Hever voor The Real News (onder de video staat een transcriptie van het interview voor wie liever leest). Dat is des te opmerkelijker als je weet dat de wapenindustrie verantwoordelijk is voor 20% van de export. Er zijn 150.000 families(!) afhankelijk van deze indrustrie.

Israël staat volgens defensieanalist Jane’s op de zesde plaats in de wereld als gaat om wapenexport, nog boven China en Italië. Volgens Israël zelf staan ze zelfs op de vierde plaats, onder de VS, Rusland en Frankrijk. Geen slechte prestatie voor een landje dat beduidend kleiner is dan Nederland en slechts ruim zeven miljoen inwoners telt.

Het is geen geheim dat Israël ontelbare militaire operaties heeft uitgevoerd en een enorm beveiligingsnetwerk heeft. De blokkade van Gaza, de West Bank, de checkpoints, de beveiliging van de nederzettingen door private ondernemingen, het leger en de (grens)politie zorgen ervoor dat Israël een enorme expertise heeft kunnen opbouwen.

Het laboratorium

De titel van de documentaire, The Lab, slaat dan ook op de visie van sommigen dat Israël de Palestijnse gebieden moedwillig gebruikt als laboratorium om onder andere wapens, beveiliging en crowd control te testen.

Op dit moment bedraagt de wapenexport zo’n 7 miljard dollar per jaar. Dat is dus 1000 dollar per hoofd van de bevolking, een veelvoud van de situatie in bijvoorbeeld de Verenigde Staten.

De documentaire betoogt dat de export sinds operatie Defensive Shield uit 2002, toen Gaza en de West Bank weer werden binnengevallen, voortdurend gestegen is. De grootste stijging vond plaats na operatie Cast Lead van 2008-2009. Toen werden er onder andere de verboden wapens witte fosfor en DIMES ingezet tegen de burgerbevolking. En vorig jaar hadden we operatie Pillar of Cloud, die bedoeld was om het nieuwe raketafweersysteem Iron Dome in de praktijk te kunnen testen, waarvoor Israël toen na veel gejammer nog eens honderden miljoenen extra van de Amerikaanse belastingbetaler kreeg, bovenop de jaarlijkse 3 miljard. En dan hebben we natuurlijk de drones die door Israël ontwikkeld zijn en die onder andere door de Verenigde Staten worden ingezet om ervoor te zorgen dat er altijd terrorisme zal blijven bestaan. Zonder de steun van Amerika is het ondenkbaar dat Israël het zover geschopt zou hebben, ook al hadden ze de Palestijnen om zich op uit te leven.

Feldman merkt op dat het buitenlandse kopers niet in de eerste plaats gaat om de hardware, doch vooral om het testen van de wapens in een realistisch scenario.

I think the main product Israelis are selling, especially in the last decade, is experience. When customers–and I’ve seen it–from worldwide come to Israel or meet Israelis overseas, they’re not especially interested in Israeli engineering or the Israeli product. But the testing of the products, the experience is the main thing they are coming to buy. They want the missile that was shot in the last operation in Gaza or the rifle that was used in the last West Bank incursion. This is what they’re interested in.

Neve Gordon, professor Politieke Wetenschappen aan de Ben Gurion Universiteit zegt:

You only have to read the brochures published by the arms industry in Israel. It’s all in there. What they are selling is Israel’s ‘experience’ and expertise gained from the occupation and its conflicts with its neighbours.

Jeff Halper, antropoloog, auteur en activist gaat nog verder. Hij is van mening dat het enorme succes van Israël in de internationale wapenhandel een belangrijke factor is om de bezetting niet te beëindigen. De expertise die nu verkocht wordt kan alleen worden opgedaan door regelmatig aanvallen te doen, wapens te testen en een ongeëvenaard beveiligingssysteem te handhaven. Vrede betekent voor Israël dat de economie zal instorten en dat zal kost wat kost vermeden worden.

De hypocrisie van de internationale gemeenschap

Yoav Galant, een van de militaire leiders tijdens operatie Cast Lead, zal nooit mijn vriend worden, maar hij geeft wel haarscherp aan waarom de Palestijnen moeten blijven lijden onder het Israëlisch geweld. De landen die formeel, via politieke kanalen, nog wel eens tegensputteren als Israël het weer eens echt te bont heeft gemaakt, staan letterlijk in de rij om te komen kijken naar hoe Israël “bloed in geld verandert“.

While certain countries in Europe or Asia condemned us for attacking civilians, they sent their officers here, and I briefed generals from 10 countries,” he says. “There’s a lot of hypocrisy: they condemn you politically, while they ask you what your trick is, you Israelis, for turning blood into money.

The Lab geeft een beeld van een van de meest smerige industrieën ter wereld, immoreel tot op het bot. Niet alleen vanwege de gruwelijke wapens, maar vooral vanwege het feit dat de industrie alleen kan floreren dankzij de compliciteit van zoveel landen uit wier januskoppen elke vorm van schaamte is verbannen.

Engelbert Luitsz

De documentaire wordt eind dit jaar vertoond op het IDFA.

* 20 september: Een resolutie van het IAEA werd onder druk van de VS weggestemd: “Israël en zijn bondgenoten hebben vrijdag op de jaarlijkse conferentie van het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie in Wenen weten te voorkomen dat de joodse staat gedwongen zou worden zich uit te spreken over het bezit van kernwapens.” (nu.nl)

PS

  • Op 9 juli jongstleden bepaalde het Hooggerechtshof in Israël dat het gebruik van witte fosfor in dichtbevolkte gebieden toegestaan is.
  • Het Verdrag Chemische Wapens is door Israël niet geratificeerd.
  • Het non-proliferatieverdrag is door Israël niet ondertekend, maar bijvoorbeeld wel door Iran! (Het gaat hierbij om verspreiding, ontwapening en het recht om kernenergie voor vreedzame toepassingen te gebruiken). Vorig jaar nog werd met 174 stemmen vóór, 6 onthoudingen en 6 stemmen tegen een resolutie aangenomen om Israël te dwingen inspecteurs toe te laten. Israël legde deze resolutie naast zich neer, naast de 60+ andere die het onwenselijk vindt*.
  • Het Verdrag inzake clustermunitie is door Israël niet ondertekend. De Verenigde Naties schat dat 40% (van de 4 miljoen!) van de door Israël gebruikte clustermunitie in Libanon tijdens de oorlog van 2006 niet is ontploft tijdens het bombarderen. Er blijven dus ook lang na de gevechten slachtoffersonder de burgerbevolking vallen.
  • Het Verdrag Biologische Wapens is door Israël niet getekend en niet geratificeerd.
  • Daarnaast zijn er nog biologische wapens en ongetwijfeld wapens die geheim zijn. In de Gazastrook zijn bijvoorbeeld DIMES gebruikt, dit zijn bommen die een soort wervelwind creëren waardoor mensen in de buurt aan stukken gescheurd worden. Het duurde een tijdje voordat de chirurgen daar begrepen wat er aan de hand was met de slachtoffers. WikiPedia heeft een lijstje met Israëlische massavernietigingswapens, even onvolledig als angstaanjagend.

Zie ook:

NYT, Let’s Be Honest About Israel’s Nukes

Jonathan Cook, Israel’s booming secretive arms trade

Jonathan Cook, “The Lab”: Israel Tests Weapons, Tactics on Captive Palestinian Population

The Real News, New Film Exposes the Israeli Weapon and Security Industry

Jonathan Cook, Israel’s chemical arsenal under new scrutiny

Nuclear Weapon Archive (1997), Israel’s Nuclear Weapons Program

RT (20 sept. 2013), UN nuclear meeting rejects Arab push for Israel to join weapons pact

NU.nl (20 sept. 2013), IAEA-resolutie tegen Israël afgewezen

The Guardian (4 dec. 2012), UN tells Israel to let in nuclear inspectors

The Guardian (24 mei 2010), Revealed: how Israel offered to sell South Africa nuclear weapons

Alexandrina, Syrië ratificeert Verdrag Chemische Wapens

Juan Cole, Israeli Nuclear & other Arms compared to Iran’s

Salman Abu-Sitta, Traces of poison

James Brooks, Israel’s Chemical Weapons

Karel Knip, El Al-zending genoeg voor 270 kilo zenuwgas Sarin

Manlio Dinucci, Israel’s Secret Nuclear Biological and Chemical Weapons (NBC)