Jagers hebben het ook niet makkelijk

foto: Lydia de Leeuw

Vanavond zagen we in nieuwsuur een goede reportage van Jan Eikelboom die liet zien hoe het er in Gaza toegaat op dit moment. Ik zat al een beetje met samengeknepen tenen te wachten op de noodzakelijke balans. En ja hoor, Nicole le Fever mocht uitgebreid verslag doen van de verschrikkingen waar een miljoen Israëliërs onder te lijden hebben. “Misschien niet zo erg als in Gaza, maar toch…” Nee, niet zo erg als in Gaza. In Israël worden niet aan de lopende band de verminkte of verbrande kinderlijkjes onder het puin vandaan gehaald. In Israël slaan geen raketten in die ook maar in de buurt komen van de slagkracht van de Israëlische bommen. Gaza heeft geen Iron Dome, het anti-raketschild dat een groot deel van de raketten onderschept. De enorme knallen waar Le Fever het over heeft zijn de knallen van die Iron Dome, niet van de inslag van de raket, een detail dat ze verzuimd te melden. Het overgrote deel van de raketten die Hamas afschiet komt niet eens in de buurt van een woonwijk, nog een detail dat Le Fever graag verzwijgt. Ook zij papegaait braaf de zionistische riedel over de duizenden “raketten” op Israël, zonder een woord over het veelvoud van de Israëlische raketten op Gaza die allemaal doel treffen, veelal met de felbegeerde collateral damage.

Zo’n 90% van de Israëlische bevolking staat achter operatie Pillar of Cloud, vergelijkbaar met de steun tijdens Cast Lead vier jaar geleden. Het weerzinwekkende superioriteitsbeginsel van de zionisten, waarbij een enkel slachtoffer aan eigen kant een slachtpartij aan de andere kant rechtvaardigt, heeft de Palestijnen steeds verder verdreven van hun eigen land. Er is door de zionisten in de hele recente geschiedenis sinds het eind van de 19e eeuw geen serieuze poging gedaan om samen te leven met de oorspronkelijke bevolking. Een enkeling als Jacob Israël de Haan die wel een fatsoenlijke samenleving voorstond werd om zijn ideeën vermoord door leden van de zionistische terreurbeweging de Hagana, onder leiding van Itzhak Ben-Zvi, de latere president van Israël. Dat is de rode draad die vanaf het prille begin door het zionistische project loopt. Zoals sommige rabbijnen verkondigen zijn de gojim alleen op aarde om de joden te dienen. Dat is een visie die in extreme situaties zoals nu nog duidelijker wordt en door grote lagen van de bevolking wordt overgenomen. Of je dient ons, of je dient te verdwijnen. We zagen enkele dagen geleden een man die vond dat er maar een atoombom op Gaza gegooid moest worden, iets wat ook al door de top van de rechtse politiek is uitgesproken. Ook de recente ophef over de toekenning van de Adorno-prijs aan Judith Butler geeft wel aan dat de harde, racistische lijn met alle middelen dient te worden voortgezet.

Dat een consistente binnenlandse politiek van segregatie en indoctrinatie in het onderwijs wel moet leiden tot generaties mannen en vrouwen die het als normaal beschouwen om de Ander te zien als een vreemd en lastig element dat verwijderd moet worden uit de eigen zuivere leefwereld zal niet verrassend zijn voor een ontwikkelingspsycholoog. Voeg daaraan toe de verplichte diensttijd voor zowel jongens als meisjes direct na de middelbare school en je begrijpt dat je pas na je jeugd in staat bent inzicht te krijgen in de werkelijke gang van zaken, iets waar begrijpelijkerwijs niet iedereen de energie voor heeft.

Een jager op groot wild loopt altijd de kans aangevallen te worden door een leeuw of olifant. Toch loopt het door de overmacht aan de kant van de jager meestal goed af voor hem of haar, ten koste van de prooi. Gaan jagen op een olifant en vervolgens alle olifanten willen uitroeien als één jager zijn verdiende loon krijgt is niet een daad die de meeste mensen zouden accepteren. Toch doen we dit in het geval van de Palestijnen. De moed en volharding van het Palestijnse volk na meer dan honderd jaar verdrukking en etnische zuivering zou ons met ontzag moeten vervullen. De Israëlische politiek is er altijd op gericht geweest alle Palestijnen te verdrijven uit wat een Groot Israël moet worden. De Palestijnen zijn zowel door de westerse als de Arabische landen in de steek gelaten. Dat zij nog kunnen vechten voor hun waardigheid is misschien wel het meest hoopgevende in onze cultuur. Natuurlijk maken ze geen schijn van kans op militair gebied, aangezien ze het hele Westen tegen zich hebben, maar als de Palestijnen beslissen dat ze liever in waardigheid sterven dan langzaam weg te rotten teneinde Israël de kans te geven met “schone handen” uit deze strijd te komen, dan steun ik hun strijd van ganser harte.

De strijd van de Palestijnen is misschien wel de laatste kans om ons nog een moreel oordeel te kunnen vormen, voordat we volledig worden opgeslokt door het technocratisch paradigma van het kapitaal.

Engelbert Luitsz

De foto is van de website van de Nederlandse criminologe Lydia de Leeuw die al heel lang in Palestina vertoeft, momenteel in Gaza. Zij heeft naast indringende artikelen van een ooggetuige een serie foto’s van de afgelopen dagen.

Een mooie infographic die het verschil in wapentuig en slachtoffers illustreert.

1 comment for “Jagers hebben het ook niet makkelijk

  1. Egbert Talens
    November 20, 2012 at 4:02 pm

    Die reportage van Jan Eikelboom over Gaza, in Nieuwsuur van 19/11-2012, heb ik niet gezien, maar ik kan mij die gang van zaken wel voorstellen. Het is ongelooflijk, sterker nog, onvoorstelbaar hoezeer rond het Israel-Palestina-conflict geprobeerd wordt een soort evenwichtige benadering te etaleren, waar je normaal een veroordeling zou verwachten van het geweld dat door verreweg de sterkste van de twee partijen, Israel en Palestina, zonder enige gêne ten uitvoer wordt gebracht. Alle zich voordoende zaken bij dit conflict ademen, nee schrééuwen een ónbalans uit, zoals zelfs mij overkomt met de termen ‘Israel en Palestina’. Ik haast mij dan ook met op te merken dat wél sprake is en kan zijn van Israel, dus zónder aanhalingstekens, maar dat die aanhalingstekens bij de andere partij níet kunnen of mogen ontbreken. ‘Palestina’ dus, want als staat, zoals Israel, wordt het gebied dat wij met VN-AV-resolutie 181-II tot Arabische Staat meenden te mogen aanbevelen — naast de Joodse Staat — níet erkend. Als het niet zo tragisch was, zou je hartelijk kunnen lachen om de trucs die van Israelische kant worden ondernomen, om maar te voorkomen dat van Palestina als staat sprake zou zijn: de hemel beware ons! Zelfs mag de term Palestijnse Nationale Autoriteit niet gebezigd worden, omdat met Nationale naar politieke aanspraken wordt verwezen, waar vanzijde Israel alleen autonome aanspraken geoorloofd zijn. De Israel-apologeten volgen onderdanig en dociel die instructies op, want je mocht eens van anti-Israel gevoelens beticht worden, of erger… [ Een en ander hangt ook samen met de 'Oslo'-akkoorden, waar Likoed Nederland zo graag mee schermt; maar deze instantie wil niets weten van het feit dat die akkoorden niet meer geldig zijn; wegens het ontbreken van de ratificering zoals destijds afgesproken, die door ontwikkelingen op de grond, létterlijk, voor de Palestijnen ten enen male een onmógelijkheid was. Dit vormt voor Israel c.s. geen enkele belemmering, te doen alsof hun neus bloedt en, geldig of niet geldig, als het zo uitkomt verwijzen zij er gewoon naar. Niemand snapt dit immers, dus tel uit je winst... Belachelijk, zeker weten, maar het werkt... ]

    Het is een koud kunstje op basis van deze méér dan schéve verhoudingen een lang verhaal te schrijven, maar soms geldt: meer is minder, oftewel overdaad schaadt. Voortdurend de aandacht hiervoor vragen, is echter een must, maar dit kan ook met korte flitsen; frapper toujours is het devies.

    Wat ik wél zag, gisteravond 19 november 2012, op TV, was de uitzending van Pauw & Witteman, met daarin ook aandacht voor de gebeurtenissen in en rond Gaza. Als een van de gasten was Leon de Winter aanwezig, naast o.a. Peter R. de Vries. Voor mij was de uitsmijter bij dit onderdeel van de uitzending frappant, toen de Winter opmerkte: ‘Ja, maar zo gaat dat in het Midden-Oosten’… en daarmee leken allen het roerend eens te zijn. Hoe kwam de Winter ertoe die opmerking te maken? Peter R. de Vries gaf te kennen — opmerkelijk, want enigszins kritisch richting Israel — toch wel vraagtekens te zetten bij de arbitraire uit-de-weg-ruimingen door Israel van lieden die kennelijk iets op hun kerfstok hadden. Waarop de Winter de aangehaalde opmerking ten beste gaf… Doorgaans willen Israel-adepten zich nog al eens op de borst slaan, op grond van de geweldige prestaties die Israelische officials leveren, want inwoners van de enige democratie in die Midden-Oosterse regio met als gevolg een hogere morele standaard. En zó zijn mensen er gewend aan geraakt lip-service te verlenen ten bate van wat in het belang van Israel wordt beschouwd, dat op m.i. de stompzinnige uitlating van de Winter geen enkel commentaar meer kwam. Mogelijk had Peter de Vries zijn bedenkingen, maar de tijd was om, de tune was al verklonken, dus de hoogste tijd voor ‘wij danken onze gasten’ en ‘tot dan’ m.b.t. de uitzending van de volgende dag…

Comments are closed.