Wie zijn er schuldig aan het geweld in Gaza?

November 18, 2012

Als u brand kunt stichten buiten het vijandelijke kamp, hoeft u niet te wachten tot er binnen brand wordt gesticht. Sticht brand op geschikte tijden.
Sun Tzu, De kunst van het oorlogvoeren

De Britse journalist Jonathan Cook woont al sinds 2001 in Nazareth en is een expert op het gebied van het Palestijns/Israëlisch “conflict”. Hij schreef onder andere voor de Engelse krant The Guardian, publiceerde enkele boeken en was de inspiratie achter het fantastische boek van Susan Nathan, ‘De andere kant van Israël’.

In een artikel dat vandaag verscheen op de website van de Israeli Occupation Archive, een van de meest betrouwbare bronnen over de situatie in Palestina, laat Cook de gebeurtenissen van de afgelopen tijd nog eens de revue passeren.

Aanleiding was een fragment van CNN dat de afgelopen dagen verspreid werd via het internet. Er was een discussie tussen een man in Gaza en iemand van de Israëlische kant, uit Siderot, een dorpje dat het meest geplaagd wordt door raketten uit Gaza. Het argument van de Israëlische man was de bekende riedel dat Hamas bewust burgers probeert te raken in tegenstelling tot Israël. De uitzending werd echter ruw onderbroken toen er zware explosies klonken aan de kant van de gast uit Gaza. Uiteindelijk werd hij van zijn stoel geblazen en werd de verbinding verbroken. Achteraf bleek dat hij gelukkig niet gewond was geraakt.

De statistieken later er geen twijfel over bestaan dat er zeer veel meer slachtoffers vallen aan Palestijnse kant dan aan de Israëlische. Onder de Palestijnen is het aantal burgerslachtoffers ook nog eens enorm, ondanks het feit dat Israël het voortdurend heeft over de “chirurgische precisie” waarmee het z’n aanslagen uitvoort. Cook:

The fact is that a Palestinian civilian in Gaza is in far more danger of being killed or injured by one of Israel’s precision armaments than an Israeli is by one of the more primitive rockets being launched out of Gaza.

Als Israël werkelijk gelooft dat zijn ‘precisiebombardementen’ moreel gerechtvaardigd zijn, in tegenstelling tot de gelukstreffers van een enkele kassamrakat, dan zouden ze Hamas juist moeten helpen betere wapens te aan te schaffen, betoogt Cook. Het is niet erg waarschijnlijk dat dat gaat lukken, maar het geeft de perverse logica van het militaire systeem goed weer.

Cook komt uit op de vier belangrijkste spelers die aan de basis staan van het geweld.

1. De staat Israël

Het opgelaaide geweld van de afgelopen week heeft weinig te maken met het afschieten van raketten door Hamas of ander facties in de Gazastrook. De oorsprong van het verzet ligt in 1948, toen de Palestijnen verdreven werden, en in de periode daarna toen Israël niets heeft gedaan om ook maar iets van verantwoordelijkheid te nemen voor de ellende die het had aangericht.

Palestinians in Gaza are entitled to struggle for their right to live and prosper. That struggle is a form of self-defence – not aggression – against occupation, oppression, colonialism and imperialism.

Hamas werd in 1987 opgericht, 40 jaar na de Palestijnse catastrofe (Al-Nakba) van 1948. In het gangbare discours over het geweld worden oorzaak en gevolg al te gemakkelijk omgedraaid en word Hamas gezien als de aanstichter van het geweld, in plaats van als het gevolg van de Israëlische politiek.

2. Binyamin Netanyahu and Ehud Barak

Netanyahu (minister-president) en Barak (minister van Defensie) zijn verantwoordelijk voor het verdoezelen van de tijdlijn, zodra er weer een geweldsexplosie van Israëlische kant op komst is. Ik hoorde tot mijn ontsteltenis Jeroen Pauw zeggen, in een discussie met Anja Meulenbelt, dat het zinloos is te kijken wie er begonnen is. Een correcte tijdlijn is juist cruciaal. Het maakt nogal wat uit of je iemand in de gevangenis gooit voordat of nadat hij/zij een misdaad heeft begaan.

Op 8 november werd een 13-jarige jongen die aan het voetballen was, gedood door het Israëlische leger. Op 12 november was er een algemene afspraak tot een staakt-het-vuren dat door Israël op 14 november werd geschonden met de moord op Ahmed Jabari. Jabari’s taak was niet alleen het in de hand houden van de diverse militante facties die buiten Hamas om opereren, hij was ook net bezig met een afspraak tot een langdurige wapenstilstand, zoals de vredesactivist Gershon Baskin openbaarde.

 The rockets out of Gaza that followed these various Israeli provocations have been misrepresented as the casus belli.

3. Het Israëlische leger

Een van de favoriete tactieken van het Israëlische leger is “afschrikking” (Deterrence). In de meeste landen wordt hiermee bedoeld het vermijden van een conflict door te dreigen met disproportionele wraak (bijvoorbeeld nucleaire wapens). Hoe precair ook, zo’n situatie kan leiden tot een zeker evenwicht, waarbij echt confrontaties uitblijven. Israël verstaat onder afschrikking echter het op voorhand uitvoeren van zware vergeldingsacties voor iets onbenulligs als een grensconflict, zoals we herhaaldelijk in de Gazastrook en in Libanon hebben gezien. De gedachte hier achter is dat als Israël maar duidelijk maakt wie er de baas is, de tegenpartij zich in het vervolg wel twee keer zal bedenken voordat het ook maar wijst naar iets in Israël. Dat de praktijk uitwijst dat deze methode averechts werkt schijnt Israël niet te deren. Het is een goede oefening om de soldaten in conditie te houden en het biedt ruime mogelijkheden om het militaire arsenaal in de praktijk te testen, waardoor Israël zich heeft kunnen opwerken tot de top tien van wapenleveranciers.

4. Het Witte Huis (Washington)

Zoals Cook schrijft is het ondenkbaar dat deze nieuwe actie van het Israëlische leger zonder goedkeuring van Obama kon worden uitgevoerd. Naast de drie miljard dollar per jaar aan steun en naast politieke steun die zowel rechtstreeks wordt verleend alswel door andere landen onder druk te zetten, kreeg Netayahu ook nog eens 250 miljoen dollar extra voor het anti-raketsysteem Iron Dome, waarmee binnenkomende raketten uit Gaza onderschept moeten worden.
Iedereen die het nieuws een beetje heeft gevolgd weet dat er nauwelijks over dit systeem gesproken wordt, er wordt alleen gesproken over het aantal afgeschoten raketten, niet waar ze neerkomen, niet wat ze aanrichten en niet of ze onderschept zijn. Het resultaat is dat Israël naast de verpletterende militaire overmacht ook nog eens bijna onschendbaar is geworden voor het beetje vuurkracht dat de Palestijnen kunnen opbrengen. En dat leidt dan weer tot nog meer slachtoffers aan Palestijnse kant en een nog grotere disproportionaliteit.

Far from being a humanitarian measure, Iron Dome has simply served to ensure that Gaza will continue to suffer a far larger burden of deaths and injuries in confrontations with Israel and that such confrontations will continue to occur regularly.

Dit zijn, volgens Jonathan Cook, de schuldigen aan de ellende en de doden aan zowel Palestijnse als Israëlische kant. Een verdere escalatie zal die schuld uiteraard alleen nog vermeerderen, maar de kans dat we ook maar één van de hoofdrolspelers bij het Internationaal Strafhof in Den Haag zullen mogen begroeten, lijkt uitgesloten.

 Engelbert Luitsz

Hier een lijst met de namen en leeftijden van slachtoffers van Operatie Wolkkolom. Het is opvallend hoeveel jonge kinderen de prijs moeten betalen voor de precisiebombardementen.

Een indruk van wat een Israëlische raket aanricht in een woonwijk:

Jonathan Cook: Why Gaza must suffer again: The four guilty parties behind Israel’s attack

Tags: ,

5 Responses to Wie zijn er schuldig aan het geweld in Gaza?

  1. likoednederland on November 18, 2012 at 4:12 pm

    Ja, het heeft natuurlijk niet te maken met de nazi ideologie van Hamas.
    De nazi’s zeiden ook dat het allemaal door de bezetting van Sudetenland kwam.

    Maar wat zegt Hamas er zelf over?

    http://likud.nl/2012/11/wat-wil-hamas-nu-eigenlijk/

    • Engelbert Luitsz on November 18, 2012 at 4:32 pm

      De pot verwijt de ketel…

    • Arjan Fernhout on November 18, 2012 at 8:48 pm

      Over nazi ideologie gesproken, ik meen dat ik u al eerder op het volgende artikel heb gewezen: How British Imperialists Created the Fascist Jabotinsky (Netanyahu’s Godfather).

      http://www.larouchepub.com/eiw/public/2009/2009_1-9/2009-3/pdf/36-53_3603.pdf

      Het onderzoeksbureau naar uw uitlatingen – voor zover nodig; als ik het niet uit mijn hoofd weet zijn boeken van Zeev Maoz, Shlomo Ben-Ami e.a. wel voldoende – is een paar centimeter groot. Namelijk het zoekvenster van Mondoweiss.net. Verdere onderzoeksresultaten uit archieven zijn eigenlijk overbodig om aan te tonen dat Zeev Jabotinsky geen haar beter was dan Haj Amin al-Husseini of dat Benjamin Netanyahu een haar beter is dan Ahmed Jabari.

      • likoednederland on November 18, 2012 at 10:22 pm

        Wat een onzinnige vergelijking.

        Heeft u Netanjahoe opdracht horen geven om tientallen politieke rivalen van hoge daken af te gooien?

        Jabari deed dat wel.

        • Arjan Fernhout on November 19, 2012 at 1:14 am

          Welke politieke rivalen? Echte politieke rivalen van Netanyahu zitten in het buitenland. Die hoeft niemand van het dak te gooien. Is er een Karl Marx opgestaan in Israël? Of een Yeshayahu Leibowitz die Israëlische soldaten regelmatig voor judeonazi’s uitmaakt? Dat artikel al gelezen? Daar staat niet zo veel in, hoor. Jabotinsky wist wel dat Hitler iets tegen joden had, maar dat idee van “Transfer” van A.H. vond hij prima. Tipsi Livny ook. Bleek uit de Palestine Papers. Die wilde Arabische Israëliers op transport zetten naar Westbank. Wat nou rivalen? Ze bieden qua fascisme tegen elkaar op!

April 2014
M T W T F S S
« Mar    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930