Het Russell-tribunaal: tweede dag

Apartheid is not locked to Africa.
Michael Mansfield

The history of the future is an increasingly important feature of the present.
Johan Galtung

I have a right to have my identity.
Cynthia McKinney

De jury van het Russell-tribunaal. New York Session 6-7 oktober 2012.

Eergisteren was het tweede en laatste deel van deze sessie van het Russell-tribunaal. Het waren door de aard der zaak vaak technische verhandelingen, afgewisseld met interessante inbreng van de juryleden, die vaak, zoals Dennis Banks, Alice Walker of Miguel Angel Estrella, een meer persoonlijk tintje aan de data toevoegden. Vaak puttend uit eigen ervaring onder oppressie. Dennis Banks vergeleek het Israëlische beleid op de Westelijke Jordaanoever, waar grote groepen mensen op basis van de meest idiote regeltjes en besluiten van hun land worden gejaagd, met de situatie in de Verenigde Staten, waar de Native Americans keer op keer werden weggejaagd. De ene keer omdat er olie was gevonden, de volgende keer bleek er goud in de grond te zitten. Totaal geen sturing kunnen geven aan je eigen leven leidt voor zowel individuen als groepen tot trauma’s. En het wordt des te pijnlijker als de boosdoeners, Israël en de Verenigde Staten in dit geval, zelf voortdurend de mond vol hebben van democratie en mensenrechten.

Militaire steun aan bezetting

Katherine Gallagher werkt voor het Center for Constitutional Rights (CCR). Zij richt zich op de verantwoordelijkheid van individuen en corporaties voor ernstige schendingen van de mensenrechten. Zij werkte onder andere voor het  United Nations International Criminal Tribunal voor het voormalige Joegoslavië van 2001 tot 2006.

In haar verhandeling richtte ze zich op de bovenmatige steun die Israël ontvangt van de Verenigde Staten. Met name de afspraken op militair gebied zijn schrikbarend en dringen niet of nauwelijks door tot de media. Zo ontvangt Israël jaarlijks ruim 3 miljard dollar aan militaire steun. Ook heeft het land recht op de meest geavanceerde wapens, die andere landen niet eens mogen kopen. Door deze steun heeft Israël zich ontwikkeld tot een land dat tot de top 10 van wapenleveranciers in de wereld behoort. Het veelvuldige gewelddadige ingrijpen en de militaire bezetting van de Westelijke Jordaanoever zorgen er ook voor dat zij hun exportproducten eerst zelf goed kunnen uittesten. Met name de aanval op Gaza in 2008-2009 werd door velen gezien als een laboratoriumexperiment waarbij wapens werden gebruikt die nooit eerder waren ingezet tegen een burgerbevolking.

Nog minder bekend is het feit dat de Verenigde Staten grote hoeveelheden militair materieel in Israël hebben gestationeerd, materieel waarover Israël mag beschikken als het dat nodig acht. Dit is onder andere gebeurd tijdens de invasie van Libanon in 2006. Nog steeds vallen er – meestal jonge – slachtoffers door de miljoenen clusterbommetjes die daar toen zijn uitgestrooid. Toen was er wel enig internationaal protest, maar waste Israël zijn handen wederom in onschuld.

Noam Chomsky

Er was een onverwacht intermezzo toen bekend werd dat Noam Chomsky niet persoonlijk aanwezig kon zijn, maar wel een korte toespraak wilde houden. Er werd dus in allerijl een skype-verbinding geregeld en we zagen Chomsky in het duister in een werkkamer zitten.
Hij had al in zijn steunbetuiging aangegeven dat zowel de locatie als het moment goed gekozen waren. De locatie vanwege het cruciale aandeel van de Verenigde Staten in de voortgaande onderdrukking van de Palestijnen, en de tijd omdat het Midden-Oosten steeds meer op een kruitvat gaat lijken, niet voor het eerste misschien, maar nu wel met nucleaire wapens en een steeds groter belang van China en Rusland.

Als symptoom van de internationale onverschilligheid voor wat er in Palestina gebeurt, noemde Chomsky de Libanonoorlog van 1982, dertig jaar geleden, toen Israël Libanon binnenviel met als uiteindelijk resultaat zo’n 20.000 doden, waarvan het overgrote deel burgers en kinderen. Het feit dat deze ‘verjaardag’ helemaal niet werd gevierd, geeft wel aan dat we sommige dingen nooit mogen vergeten, maar andere juist zo snel mogelijk. Afhankelijk van wie er profijt bij heeft.

Identiteit

Cynthia Ann McKinney is een voormalig lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en de presidentskandidate van de Groene Partij (ja, die bestaat ook!) bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2008. In dat jaar voer McKinney ook mee op een boot van de Free Gaza Movement, genaamd de Dignity (Waardigheid!).
Zij had een paar mooie opmerkingen over ‘het recht op een identiteit’. Zij moest ook haar hele leven strijden voor erkenning en zag haar eigen problematiek weerspiegeld in wat de Palestijnen is overkomen. Bekend is de uitspraak van Golda Meir dat “Palestijnen nooit hebben bestaan”. Een beetje wrang nadat je er net een miljoen hebt verjaagd en tienduizenden vermoord, maar dit soort nazikronkels doen het nog steeds goed bij de verdedigers van de enige democratie in het Midden-Oosten.

Oslo

De meest indrukwekkende speech van het hele congres was denk ik wel die van de Noor Johan Galtung. Geboren in Oslo, de stad die zijn naam gaf aan de inmiddels beruchte Oslo-akkoorden. Galtung wordt algemeen beschouwd als de grondlegger van de academische vredeswetenschappen (polemologie). Hij heeft in meer dan honderd internationale conflicten als bemiddelaar opgetreden en heeft talloze boeken op zijn naam staan.
Galtung zet zichzelf in de traditie van een andere grote bemiddelaar, de Zweedse diplomaat Folke Bernadotte. Deze man, die tienduizenden mensen had gered van de concentratiekampen, werd in 1948 vermoord door een joodse terreurgroep, met goed keuring van Yitzhak Shamir, de latere premier van Israël. Zijn enige misdaad was dat hij voorstander was van een dialoog tussen de zionisten en de Palestijnen. Dat kwam hem dus duur te staan.

De kern van Galtungs betoog was wat hij noemt ‘sociocide‘ (1), het vernietigen van een cultuur of maatschappij. Hierbij spelen landsgrenzen geen rol, er kunnen binnen een natie meerdere culturen zijn, en ook kunnen culturen zich uitstrekken over meerdere naties. Bij het begrip sociocide gaat het om het vernietigen van de sociale structuur, het sociale leven, de voorzieningen, het onderwijs, het saamhorigheidsgevoel etc. Dat is precies wat we bij de Palestijnen zien gebeuren: het is een optelsom van talloze maatregelen die stuk voor stuk een onderdeel van het Palestijn-zijn om zeep helpen. Het doel is een totale verdwijning van de cultuur en geschiedenis, zodat er geen voedingsbodem meer is voor nationale aspiraties.

Tot slot

De conclusies waren duidelijk na twee dagen intensieve en compacte informatie. Zowel de Verenigde Naties als de Verenigde Staten dragen een zware verantwoordelijkheid voor wat Edward Said noemde: “de grootste onrechtvaardigheid uit de recente geschiedenis”. De VN zegt van alles, maar het blijft bij woorden; de VS speelt zoals we hebben gezien een actieve rol in het versterken van Israëls positie ten koste van de Palestijnen.
Ik kon op de website van The New York Times en de Washington Post (nog) geen informatie vinden. Ofwel de journalisten doen hun huiswerk zeer grondig, ofwel  er is besloten dat negeren de beste verdediging is.

De conclusies van de vier sessies samen zullen in januari 2013 worden gepresenteerd.

Engelbert Luitsz

  1. “Violence has taken on an unfathomable orientation in recent conflicts in Bosnia Herzegovina, Rwanda, Chechnya, the Middle East, and now Iraq. Not only are houses destroyed, so is the prestige of the home. Not only are women and children killed, so are the city, its rituals and ways of life. Not only is a nation of people decimated, so are its places of worship and material culture. Finally, not only is a society lethally wounded, so are its social system and institutions. The violence in the first case is called domicide; in the second, urbicide; and in the third, genocide. In the fourth case it is necessary to introduce a new term: sociocide. One of the first scholarly uses of the term is by Johan Galtung (1982) , who coined other terms as well, including omnicide and ecocide. Sociocide is the killing of the social encompassing the fundamental matters pertaining to society, for example group solidarity, national, ethnic, and gender identity, the family, social institutions, and the individual’s self-consciousness through taking the role of others as well as the generalized other.”
    Blackwell Encyclopedia of Sociology Online

De eerste schets van de bevindingen van het tribunaal is hier te vinden.
Een kort overzicht van de conclusies op het Israeli Occupation Archive.
Foto’s van deze sessie zijn hier te vinden.

2 comments for “Het Russell-tribunaal: tweede dag

  1. October 9, 2012 at 8:44 pm

    Met belangstelling gelezen. Heb zelf nu geen tijd om het tribunaal te volgen. Goed dat u er aandacht aan besteedt.

  2. Egbert Talens
    October 10, 2012 at 12:52 pm

    Mijn opmerking, n.a.v. wat hierboven over Count Folke Bernadotte wordt gezegd, heeft niet direct veel te betekenen, maar toch kan het dienen het plaatje helderder te krijgen over de chaotische toestanden in Palestina — ook en vooral tijdens de periode die door David Ben-Gurion de zelfverdedigingsoorlog werd genoemd, maar ook als Israels Onafhankelijkheidsoorlog te boek staat — waar de Zweedse graaf bijna in z’n uppie de strijdende partijen tot bedaren moest zien te brengen; zulks ‘in opdracht’ van de Algemene Vergadering van de VN, een stelletje lafaards dat grotelijk zijn plicht verzuimde om resolutie 181-II aan de twee direct betrokken partijen op te leggen, desnoods met militaire middelen; blauwhelmen, dus…
    In dit BRT-artikel – tweede dag staat dat Bernadottes enige misdaad was, voorstander te zijn van een dialoog tussen de zionisten en de Palestijnen, wat hem dus duur kwam te staan. Ik weet niet waar EL dit op baseert, maar in mijn boek heb ik een andere beschrijving gegeven van deze tragische gebeurtenis. B. werkte van 1 tot 11 juni ’48 onafgebroken aan zijn poging een wapenstilstand te bereiken; tussen enerzijds Israel, en anderzijds…, nee niet de Palestijnen, maar Arabische troepen die vanuit omliggende landen naar Palestina waren getrokken, om in het gebied dat 181-II tot Arabische Staat had aanbevolen orde en rust te bewaren. [ Een verhaal apart, want doorgaans wordt een heel andere schildering van deze materie gegeven, die dan een voor Israel veel gunstiger betekenis heeft of krijgt. Aan dat spelletje -- volksverlakkerij -- doe ik niet mee. Dit slaat uiteraard niet op het verhaal van EL. ]
    B. slaagde in zekere zin, tijdelijk, maar vrede, zijn echte doel, bereikte hij niet. Op 13 juli ’48 confronteerde B. de Veiligheidsraad met een zeven-puntenplan. Dit plan voor vrede, en zijn aanbevelingen aan de Veiligheidsraad, maakten B. tot een verdachte persoon in Israel. In zijn boek The Decadence of Judaism in Our Times schrijft Moshe Menuhin (vader van…): plan en aanbevelingen “… made him a marked man.” En het is vooral met punt 6 dat B. Israel, in de persoon van Moshe Shertok, de latere Sharett, de gordijnen in joeg. ‘Special attention should be given to urgent questions of refugees.’ Op basis van grondig onderzoek, meen ik te mogen stellen dat het punt van de Palestijnse vluchtelingen voor Israel onverteerbaar was. Nogmaals: zie mijn boek.
    Behalve Bernadotte kwam ook diens aid-de-camp bij de moordaanslag om het leven: André Sérot, een Franse VN-waarnemer en toegevoegd aan het team van medewerkers van Bernadotte, dat verder bestond uit: stafchef gneraal Aage Lundström, veiligheidschef kolonel Frank Begley, en de Amerikaanse commandant Cox. De laatste drie overleefden de aanslag die door de Stern-gang werd gepleegd met medewerking van LEHI, en mogelijk nog andere instanties dan wel verzetsgroepen van Israelische zijde. Terecht noemt EL de naam van Yitzhak Shamir, die het later tot premier van Israel zou schoppen. Tja…

Comments are closed.