Chomsky en het Russell-tribunaal

The Palestinian people deserve much more than a symbolic trial. They deserve for the crimes committed against them to be prosecuted in real courts, with real consequences for the criminals and reparations for the victims. But as we know, all attempts to strip Israel of its impunity are systematically beaten back, with the U.S. leading the charge. So, in the absence of official justice, there must be a people’s justice.
Naomi Klein

Het Russell-tribunaal op 7 oktober te New York

Gisteren, zaterdag  7 oktober, ging het eerste deel van het Russell-tribunaal van start in New York. Ondanks de soms haperende live stream was het prachtig deze bevlogen mensen te zien. De levende legende Harry Belafonte (85 jaar oud!), vooral bekend van de Banana Boat Song en door zijn werk als Unicef-ambassadeur, zou ook zijn opwachting maken.

De burgemeester van Genève, Remy Pagani, mocht aftrappen  met een gloedvolle speech. Zijn deelname werd in Zwitserland uiteraard fel bekritiseerd door de pro-Israëllobby (artikel in de Tribune de Genève). Maar hij was er toch maar. Sommige deelnemers – ik kon hun namen niet onthouden – moesten verstek laten gaan, omdat hun een visum geweigerd was!
De Geneefse Conventie is de verzamelnaam voor de vier verdragen die zijn geformuleerd in Genève (Zwitserland), in 1949, die als onderdeel van het internationaal recht, de rechtsregels bepalen ten tijde van een gewapend conflict.  Vooral de vierde conventie die gaat over de bescherming van burgers in oorlogstijd komt vaak ter sprake bij het Israëlisch geweld. Het was dan ook logisch om het tribunaal met Pagani te laten beginnen. En in zijn geval was het ook nog een dapper statement, aangezien het voor de burgemeester van een wereldstad moeilijker moet zijn om zich zo onomwonden uit te spreken dan voor een wetenschapper of advocaat.

Een andere bijzondere persoonlijkheid was Stéphane Hessel. Hij was een verzetsstrijder in de oorlog en overleefde twee concentratiekampen. In 2010 deed zijn essay ‘Maak U Boos!’ (Indigneze-vous!) veel stof opwaaien. Het essay gaat over onrechtvaardigheid en ongelijkheid, over rijk en arm, over het milieu, maar ook over het erbarmelijke lot van de Palestijnen. En dat mag natuurlijk niet. Het werd oorspronkelijk in een kleine oplage gedrukt, maar het is ondertussen in veel talen vertaald en is al meer dan een miljoen keer verkocht. Hessel wordt deze maand vijfennegentig maar is nog immer strijdbaar!

Dennis Banks is een Amerikaan van de Anishinaabe-stam. Hij is een activist en auteur. Hij is een groot leider van vreedzaam, spiritueel verzet, zoals de Sacred Run van 2006.

Er waren er nog veel meer, zoals de historicus Ilan Pappe, bekend van zijn geruchtmakende boek ‘De etnische zuivering van Palestina‘, en Ben White, gespecialiseerd in Israël als apartheidsstaat.

Deze eerste avond werd afgesloten met een doordringend betoog van de rechtsgeleerde Jeanne Mirer. Haar onderwerp was de afgrendeling van Gaza en hoe de Israëlische maatregelen zich verhouden tot het internationaal recht.

Noam Chomsky had – uiteraard – zijn steun betuigd aan het tribunaal. Een dag eerder had de website Truthout een artikel van hem gepubliceerd met de titel ‘Issues That Obama and Romney Avoid‘. De verkiezingen komen eraan en Chomsky vraagt zich af hoe de campagnes omgaan met de grote problemen van onze tijd. Niet dus.

There are two issues of overwhelming significance, because the fate of the species is at stake: environmental disaster, and nuclear war.

Het is bekend dat de Verenigde Staten niet voorop lopen als het gaat om de bescherming van het milieu. Maar ook de gevaren van de opwarming van de aarde worden niet of nauwelijks gerekend tot een serieus onderwerp van gesprek. De verwachting in Washington is kennelijk dat als er al iets gebeurt, zoals de gevolgen van de orkaan Katrina, het toch maar de zwarten zijn die eronder zullen lijden. De grote leiders zitten hoog en droog.

Elections are run by the public relations industry. Its primary task is commercial advertising, which is designed to undermine markets by creating uninformed consumers who will make irrational choices – the exact opposite of how markets are supposed to work, but certainly familiar to anyone who has watched television.

De Verenigde Staten en Israël hebben duidelijk geen behoefte aan een kernwapenvrij Midden-Oosten, in tegenstelling tot de Arabische landen en Iran, en eigenlijk iedereen die bij zijn verstand is.

Het Russell-tribunaal en Chomsky’s pessimisme hebben één ding duidelijk gemeen: in beide gevallen ligt de oplossing bij grootschalige acties van de burger. Alleen de burgers kunnen afdwingen dat er maatregelen worden genomen voordat het te laat is, of het nu gaat om een eind te maken aan de bezetting, het aan banden leggen van de excessen in de financiële wereld, daadwerkelijk stappen ondernemen tot ontwapening, of met respect omgaan met de enige planeet die we hebben, zodat komende generaties ook nog kans maken op een leefbare wereld. “large-scale public activism” noemt Chomsky het. Wellicht onze enige hoop op verbetering. Het non-proliferatieverdrag geldt niet voor iedereen kennelijk. Inzage in andermans militaire programma is voorbehouden aan het Westen. En zo niet, dan brengen we  democratie. Met harde hand als het moet. Natuurlijk brengen we ze het liefst om het leven met vreedzame middelen, zoals Tom Lehrer zingt.

Ik ben erg benieuwd of er morgen bij ons in de grote kranten aandacht wordt geschonken aan het Russell-tribunaal. Elke politicus roept wel dat het roer om moet, maar het blijft meestal bij roepen. De kans op echte verandering, vlak voor hun neus, zien ze over het hoofd, of negeren ze opzettelijk. Laat het niet zover komen dat we weer moeten zeggen: “We wisten het niet.” We weten het wel, heel veel mensen weten het wel en zijn bereid tot grote offers om die kennis te delen. Het enige dat de burger hoeft te doen is even uit zijn comfortabele RTL-wereld stappen om de echte wereld een kans te geven.

Engelbert Luitsz

3 comments for “Chomsky en het Russell-tribunaal

  1. observator
    October 8, 2012 at 8:40 am

    Wat willen we nu eigenlijk ?
    In 1918 formuleerde Wilson z’n bekende Fourteen Points die vervolgens in Versailles, waar hij bij was, met voeten werden getreden.
    In 1941 of 1940 formuleerden Roosevelt en Churchill het Atlantic Charter, wat vervolgens ook met voeten werd getreden.
    En zo is het verder gegaan.
    ‘Macht’, aldus Mao, ‘komt uit de loop van een geweer’.
    Ik ben geen vriend van Mao, maar hij was stukken oprechter dan b.v. Obama.

  2. October 8, 2012 at 2:32 pm

    Ik weet niet precies wat je met oprecht bedoelt. Elke dictator doet wat ie wil en vermorzelt de tegenstand. Ik zou dat niet oprecht noemen.
    Het belangrijke van dit tribunaal is dat het bestaat uit een groot aantal mensen van verschillende disciplines en maatschappelijke groeperingen. Zoals Roger Waters zei is het nu afwachten of de Amerikaanse pers dit oppikt: Gaan ze in de aanval? Negeren ze het hele gebeuren? Of pikken ze er toch wat nuttige dingen uit voor het publiek?
    Hij is niet al te optimistisch, maar dit is wel een goede manier om over belangrijke zaken te praten. Het is waar dat de punten van Wilson, de Volkenbond, de Verenigde Naties, niet hebben gewerkt zoals we misschien hadden gewild. Maar moeten het bijltje er dan maar bij neerleggen?

  3. Egbert Talens
    October 8, 2012 at 6:11 pm

    Misschien spreek ik voor mijn beurt, maar eventuele terechtwijzingen neem ik voor lief…

    Als een dictator uitvoert wat ‘ie heeft gezegd te zullen doen, dan kan dit heel goed als oprecht worden beschouwd, al is de uitvoering, voor anderen, nog zo aanvechtbaar, bijvoorbeeld omdat die uitvoering indruist tegen alles wat die anderen voor rechtvaardig en menselijk houden. Oprecht is (immers) niet per se hetzelfde als rechtvaardig; een en ander hangt af van de mentaliteit welke een mens tentoonspreidt en/of bezit. Eenzelfde discrepantie doet zich bijvoorbeeld voor bij het begrip ‘terrorisme’. Iemand die vecht voor z’n legitieme politieke aanspraken, kan zich maatregelen veroorloven, die op een ander vlak niet geoorloofd zijn. En als het gaat om verzet tegen en vreemde mogendheid of instantie, die het voorzien heeft op jouw nationale grondgebied, is het gebruik van drastische (gewelds)maatregelen nog méér tolerabel; al zal de tegenstander dit verzet met terrorisme aanduiden. Over de term ‘terrorisme’ hebben vele instanties dan ook heftig de degens gekruist, en nog steeds bestaat er geen waterdichte, juridisch on-aangevochten aanduiding over dit fenomeen.
    Nee, het bijltje erbij neergooien als zaken (nog) niet lopen zoals sommigen, op basis van rationeel én humanitair zeer aanvaardbare standpunten, trachten te bewerkstelligen — zoals dit BRT — is geen optie en mág geen optie zijn. De zaak waarvoor het BRT vecht, is overigens gekoppeld aan uitzonderlijke — ik durf zelfs mijn eigen geliefkoosde term ‘opmerkwaardiglijkvreemde’ te hanteren — hersenspinsels. Laten wij ons zelf niets wijs maken: datgene wat de niet-joodse gemeenschappen in het voormalige Britse Mandaatgebied Palestina meemaakten en meemáken, is volstrekt ‘uniek’; de leestekens moeten voorkomen dat dit woord als een positief gegeven wordt opgevat. Uniek heeft doorgaans een gunstige betekenis, en dit nu is ter zake van de opgedane ervaringen aan niet-joodse kant zo goed als uitgesloten. Uitzonderlijke gevallen daargelaten. Niet voor niets wordt nu al ruim honder jaar gezocht naar een bevredigende regeling voor het streven van politiek-zionistische kant, een eigen joodse staat, der Judenstaat (in cursief), te stichten, in een gebied waar niet alleen Joden dan wel joden woonden. En zonder uitzonderlijke gebeurtenissen in het Europa van de dertiger en veertiger jaren van de twintigste eeuw, zou op 29 november 1947 in New York geen meerderheid zijn bereikt in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Op die dag régelde de internationale gemeenschap de onoplosbare problemen in genoemd BMP door over eigen schaduwen te springen, omwille van een eigen staat voor (de) joden. Want 33 landen stemden toen vóór VN-AV-resolutie 181-II, waarbij enkele landen niet vrijwillig, gedwongen dus, tot hun ja-stem besloten, hoezeer ook in strijd met hun geweten. Het is tegen die achtergronden dat het BRT moet knokken, om datgene te bereiken, wat voor normáál denkende mensen een logische zaak is, maar waar de politieke zionisten met hun (al evenmin geheel vrijwillige) aanhang niet aan willen. Dit laatste is er mede oorzaak van dat het BRT weinig of geen gehoor vindt in de MSM; zodat Engelbert Luitsz wel vergeefs zal zoeken naar verslagen over dit BRT in de grote kranten bij ons…

Comments are closed.