William Zukerman over de dreiging van joods fascisme

De uiterst orthodoxe joden van Neturei Karta zijn absoluut niet bang voor vrede, omdat zij een identiteit bezitten.
Abraham Yehoshua

De geschiedenis is altijd de geschiedenis van nu, zei iemand eens. De artikelen en boeken die verschijnen over iets in het verleden zijn door een filter gegaan. Politiek en ideologie hebben jarenlang hun stempel gedrukt op hoe het verleden gezien moet worden. De winnaars van de oorlogen hebben altijd gelijk. Ongewenste elementen worden verwijderd en er wordt een heroïsch verleden verzonnen dat de huidige toestand als de meest wenselijke, als onvermijdelijk, doet voorkomen.
Sinds de jaren zestig van de vorige eeuw heeft de Holocaust alle kritiek op Israël de kop ingedrukt. Tot die tijd mochten de andere slachtoffers, veel groter in getal dan de joden, ook deelgenoot zijn van dit nec plus ultra van het kwaad. Maar sindsdien is het een exclusief joodse aangelegenheid geworden. De redenen daarvoor worden pas zeer recentelijk door een steeds groter wordende groep naar buiten gebracht. De voortgaande onderdrukking van de Palestijnen en het cynische systeem van wetten, regels en leugens om steeds meer land in bezit te krijgen en de oorspronkelijke bevolking te verdrijven op een manier die nog net niet tot groot protest leidt bij de westerse bondgenoten, blijken niet meer te voldoen. Het voordeel van de twijfel dat Israël zolang heeft genoten, wordt niet langer geaccepteerd; met name invloedrijke intellectuelen, politici en zelfs Israëlische soldaten laten hun stemmen steeds luider klinken.

Teksten uit de tijd van voor de Tweede Wereldoorlog, teksten die nog niet onderhevig waren aan dat filter van de geschiedenis, bieden vaak een onverwacht en meestal vergeten inzicht in de loop der gebeurtenissen.
In 1934 schreef de journalist William Zukerman een artikel voor de legendarische krant The Nation. Hij begint met een anekdote van vier jaar eerder, 1930 dus, toen iemand tijdens een zionistisch congres iets mompelde over ‘joodse Hitlerieten’. Volgelingen van Hitler werden toen vaak apart genoemd, het verschil tussen Duits en Italiaans fascisme bijvoorbeeld, was toen voor iedereen duidelijk. Dat was dus vier jaar eerder, maar in 1934 is het voor iedereen al duidelijk waar het zionisme voor staat:

To Jews then, as to non-Jews today, it seemed preposterous that a growth so closely allied to anti-Semitism should ever strike roots in Jewish life. But now the words no longer evoke any pro­test and no one dreams of contesting the reality which they stand for. Fascism is too glaring a fact of Jewish life for denials.

Het zionisme is invloedrijk en goed georganiseerd. In Polen is er een sterke zionistische pers, daar worden ook de stoottroepen opgeleid. Zowel in Palestina als in Europese landen bepaalt het zionisme het beleid. Met name in Oost-Europa en in Palestina hebben de joden het virus van het fascisme te pakken, schrijft hij, meer dan ieder ander volk, de Duitsers uitgezonderd.
Zukerman ziet de zetel van het joods fascisme in Palestina. Net als tegenwoordig, vooral door de pro-Israëlbewegingen, de Tweede Wereldoorlog als rechtvaardiging voor de huidige situatie wordt aangeroepen, zo stelt Zukerman – met meer recht, historisch gezien – dat de Eerste Wereldoorlog het fascistisch zionisme mogelijk heeft gemaakt. De Vrede van Versailles heeft geleid tot het opdelen van economische blokken in het oosten, waardoor de middenklasse het zwaar te verduren kreeg. En de joden hadden nooit een groot industrieel of agrarisch proletariaat, het waren middenstanders. Deze economische ontwikkelingen, gecombineerd met een sterk opkomend antisemitisme, heeft er volgens Zukerman toe geleid dat grote groepen joden zich aansloten bij het politiek zionisme. Ook al omdat deze beweging ook onder Hitler veel bewegingsvrijheid had, in tegenstelling tot de anti-zionistische joden die het steeds moeilijker kregen. Met name in Polen werden de joden “mercilessly ground between the millstones of anti-Semitism and the post-war economic development.” Een situatie die erg lijkt op die van de Duitsers zelf na de oorlog. Een gevoel van onrechtvaardigheid en economische malaise is altijd een kolfje naar de hand van populisten.

Zukerman ziet dan ook de oorspronkelijke, sociale beweging van het zionisme veranderen onder invloed van economische factoren na de Eerste Wereldoorlog. Zoals er eerder was opgemerkt was de gedachte aan een terugkeer naar een oude situatie die in een nieuw land moest worden opgebouwd, in feite het verplaatsen van het getto. Het ontbrak de economische kolonisten aan de drang zich aan te passen aan de nieuwe omgeving. Door de macht van zionisten die veel buitenlandse hulp kregen was Palestina een paradijs voor golddiggers, waarbij individuele verrijking de boventoon voerde. Zoals Zukerman opmerkt bestreden de zionisten de marxisten nog feller dan de nazi’s, er was geen ideologie van het collectief, behalve bij een linkse enkeling.

The recent prosperity in the National Home has served to enhance these hopes. In this respect this windfall, like so many others, has proved a mixed blessing. The leg­ends of the great boom are attracting people of a most un­desirable character and raising most undesirable hopes.

De idee van een homogene joodse toestroom naar het Beloofde Land, zoals dat in de propaganda steeds wordt aangehaald, blijkt dus ook op geschiedvervalsing te berusten. Het was ieder voor zich, wat zich uitte in veel onderlinge strijd.

Their fight against “Marxists” and labor is more bitter than that of the Nazis. There is hardly another Jewish community in the world where the class struggle is being fought with so much hatred and venom as in Palestine now, and nowhere else is party strife so savage. In short, the social and economic reorganization of Palestine along fascist lines is in full swing.

Zoals meer teksten uit de jaren dertig, klinken veel uitspraken van Zukerman ons profetisch in de oren. Iedereen die objectief naar de situatie in Palestina kijkt moet wel constateren dat er iets helemaal is misgegaan, zowel in het gedrag van Israël als in het stilzwijgen van de westerse landen. Net als in Duitsland waren er onder de zionisten natuurlijk velen die zich helemaal niet hadden voorgesteld dat hun leven zou verbeteren door de etnische zuivering van een ander volk. Maar onder druk van de omstandigheden worden mensen meegezogen in bewegingen die ze niet kunnen stoppen.

The real danger of Jewish fascism is not in its own organized strength but in the influence which it exerts upon other parties standing near to it, which are ostensibly far from fascism.

Dat citaat sluit perfect aan bij de kritiek die velen hebben op ‘links’ Israël. Toen de linkse partijen in de regering zaten was er geen verschil in geweld, onderdrukking, racisme en landroof met de rechtse partijen. Je zou kunnen zeggen dat de rechtse partijen er eerlijk voor uitkomen, terwijl links het probeert te verbloemen.

De angst van Zukerman voor een ‘moreel failliet’ is bewaarheid geworden. Het wordt tegenwoordig gedeeld door grote namen uit de Israëlische geschiedenis als de politicus Avram Burg, de schrijver Abraham Yehoshua en talloze anderen.

De analyse van Zukerman is haarscherp. Het begrip voor de fatale wending die het zionisme heeft genomen is er vanuit zijn inzicht in de economische veranderingen sinds de Tweede Oorlog. Het meest aansprekende is wel zijn afstandelijke houding ten opzichte van een volk dat zoals alle andere volken op de woelige baren van de geschiedenis meedeint en zich soms hoopvol, soms in wanhoop, vastklampt aan alles wat redding lijkt te kunnen bieden. Ook al blijkt het achteraf een lekke boei te zijn.
Zijn angst voor een zionisme dat ‘net zo blind is als het Duitse nationalisme’ was terecht.

That a portion of the Jews fighting under such stress should turn to a fascism of their own creation in the hope of retaining their old position is no wonder. But if Zionism shows itself as blind as German nationalism, and impelled by legitimate national grievances and economic despair, opens the door to fascism among Jews, the moral disintegration which will set in will not be less than that which led to the establishment of the Brown Houses and concentration camps.

In Gaza, op de Westelijke Jordaanoever en in Israël zelf betalen de Palestijnen inmiddels de prijs voor kolonialistische arrogantie, de crisis van na de Eerste Wereldoorlog en de Holocaust. Drie zaken waar zij part noch deel aan hadden. Hopelijk komen Israël en het Westen bij zinnen voordat het te laat is, voordat er een volk verdwenen is waar nu een ommuurde vesting wordt gebouwd op een onhoudbare locatie. Haat wordt gevoed door onwetendheid: een gat in de muur en een bezoek aan een bibliotheek doet zonder twijfel meer voor een leefbare situatie dan weer een grotere bom, weer een gruwelijke aanval.
Het hart moet blijven hopen waar het verstand het laat afweten.

Engelbert Luitsz

The Menace of Jewish Fascism van William Zukerman verscheen op 25 april 1934 in The Nation

6 comments for “William Zukerman over de dreiging van joods fascisme

  1. September 28, 2012 at 12:22 am

    De Palestijnen hadden zeker een rol in de holocaust. Hun leider wilde gaskamers in Palestina. Hij heeft de dood van duizenden joden op zijn geweten. Hij hield oproepen op nazi-radio Berlijn in 1944″: “Dood de Joden waar je ze maar vinden kan. Dat is prijzenswaardig; voor Allah, de geschiedenis en onze religie.”

  2. sinterklaas
    September 28, 2012 at 8:37 am

    Dank aan Likoed voor deze humor.
    Wie was ‘hun leider’ ?; waaruit blijkt dat hij gaskamers wilde in Palestina ?
    Hoe deed hij duizenden joden vermoorden ?
    Al deze dingen vond ik in geen enkel boek over de joods Arabische strijd terug.
    Heeft Likoed nog nooit Edward W. Said & Christopher Hitchens, ed., Blaming the Victims, Spurious scholarship and the Palestinian question’, 1988, London, gelezen ?
    Nergens zag ik de zionistische leugens beter aan de kaak gesteld.

  3. September 28, 2012 at 9:40 am

    Likoed verwijst ongetwijfeld naar Amin al-Hoesseini, dat is vaste prik.
    Het is tekenend voor de benarde positie van het zionisme dat ze hun toevlucht moeten nemen tot zulke onzin. Ze zouden zich beter kunnen verdiepen in hun eigen geschiedenis. ‘Hun leider’ David Ben-Gurion zei dat als hij moest kiezen tussen het redden van 1 miljoen joden die naar Engeland gingen, of de helft daarvan die naar Palestina kwamen, dan zou hij altijd de laatste optie kiezen.
    Dat heeft daadwerkelijk talloze levens gekost. Het waren de zionisten die probeerden de Avian Conferentie van 1938 te ondermijnen: joden mochten in geen geval een voorkeur hebben voor een ander land dan Palestina. Dan maar liever dood.
    Een uitstekend boek over de kwestie is The Arabs and the Holocaust: The Arab-Israeli War of Narratives, door Gilbert Achcar.
    Het associëren van het Palestijnse volk (en niet een enkel individu) met de holocaust om de eigen misdaden te verdoezelen is een van de meest perfide trekjes van de hasbaraclub.

  4. Egbert Talens
    September 28, 2012 at 5:58 pm

    Likoed Nederland…, ach Likoed Nederland… Met ‘de Palestijnen’ maakt LN in één greep de totale niet-joodse bevolking van het Palestina tussen zeg 1935 en 1945 mede verantwoordelijk voor de holocaust. De door de Britten aangestelde Groot-Mufti van Jeruzalem, Hadj Amin Al-Husseini, vond maar weinig steun bij, laat staan dat hij invloed had óp, die niet-joodse Palestijnse bevolkingsgroep. Maar propagandistische kreten als deze, van LN, lijken er nog steeds toe te doen; zodat de allerminst retorische vraag zich opdringt: zouden lieden als LN er zelf nog echt in geloven? Zo ja, dan belooft dit weinig goeds voor de toekomst. Voor ons, maar vooral voor dít Israel, voor déze Joodse staat, die als enige — in een regio waar zich intussen het nodige aan sociaal-maatschappelijke wan-taferelen heeft voorgedaan — moet doorgaan voor een democratisch model, en als zodanig bezig is zich tot een oxymoron van buitengewone proporties te ontwikkelen… Nou ja, ontwikkelen? Dit woord bergt een positieve lading in zich, en van positieve gebeurtenissen is daar nu juist geen sprake. Althans nmbm, dus v.w.h.w.i. Hiermee wil ik het slijten van te veel woorden aan LN voorkomen.

    Sinterklaas: er bestaan nog vele andere waardevolle boeken over wat zich voor deed, en wat zich voor doet, rond het in democratische zin onhaalbare politiek-zionistische project ‘der Judenstaat’ ; het laatste begrip te lezen in cursief. Maar niettemin een prima zaak het boek van Said & Hitchens te vermelden; ik vrees overigens dat u geen antwoord krijgt op uw vraag, die door LN mogelijk als een retorische zal worden opgevat.

    Engelbert Luitsz: de woorden die u Ben-Gurion in de mond legt, luidden als volgt: “Were I to know that the rescue of all German Jewish children could be achieved by their transfer to England and only half their number by transfer to Palestine, I would opt for the latter, because our concern is not only the personal interest of these children, but the historic interest of the Jewish people.” [ Is het toeval dat de pagina met deze uitspraak van Ben-Gurion toevallig open op mijn bureaublad ligt? In het boek van Shabtai Teveth namelijk, getiteld: BEN-GURION - THE BURNING GROUND - 1886 - 1948 ; pagina 855 e.v. ]

  5. joost tibosch sr
    September 29, 2012 at 1:51 am

    Dreiging? Na Netanjahu met zijn “atoombom” in de VN wordt joods fascisme verdorie nog wereldbedreigend ook!

  6. Egbert Talens
    September 29, 2012 at 3:03 pm

    Aan Joost Tibosch sr. : Met permissie… Uw benadering, in samenhang met de uiteenzetting door Benjamin Netanyahu in de VN, kan ik niet volgen. Ik moet deze opmerking verduidelijken, om te voorkomen dat u zich beledigd zou gaan voelen. Dit laatste is verre van mij. De dreiging waarover u spreekt, is niet van vandaag of gisteren, en als zodanig ook niet verbonden met Netanyahu´s speech. Nog duidelijker wordt het waarschijnlijk, als ik stel dat die dreiging dus niet is ontstaan ná de voordracht van de Israelische premier, want de dreiging waarover u schrijft is van (véél) oudere datum. Hooguit kan het zijn dat voor ú, JT sr, na die rede het beeld is ontstaan van een wereldbedreigende situatie, waarbij ik de instantie van welke zijde die dreiging zou uitgaan, nog even laat rusten.
    Het bevreemdt mij enigszins dat u van wereldbedreigend spreekt; omdat ik de indruk heb dat bijbelse zaken u niet vreemd zijn. In De Openbaring van Johannes is sprake van een aan zijn eind komende wereld, en de auteur, Johannes van Patmos, zo geheten omdat hij verbannen zit op een eilandje met die naam, laat zijn verbeelding de vrije loop in het beschrijven van wat er in die eindtijd staat te gebeuren. Ik zou u in samenhang met deze zaken het boek willen aanbevelen, dat ik dit jaar las en waarin zaken zoals die hier, op deze blog, maar ook elders zoals op de site van Trouw o.a., met een zekere regelmaat aan de orde komen:
    OP WEG NAAR ARMAGEDDON – DE EVOLUTIE VAN FANATISME van Bob de Graaff (Boom, A’dam – 2012)
    Geen lectuur waar een normaal mens vrolijk van wordt, maar fanatieke aan godsdienst vastgeklonken lieden zullen er hun vingers bij aflikken; de laatsten beschouw ik (dús) níet als normaal, maar dit v.w.h.w.i.
    Uw term ‘joods fascisme’ vind ik bijna een aanmatiging; niet dat joden geen rol spelen en speelden bij dit begrip ‘fascisme’ maar zij zijn en waren geenszins de enigen, dus klinkt ‘joods’ pejoratief. Als u had geschreven ‘wordt ook joods fascisme verdorie’ dan lagen de zaken beduidend anders.
    Nogmaals, v.w.h.w.i., het gegeven dat van de kant van Likoed Nederland (nauwlettend…?) wordt bijgehouden wat er zoal aan zaken die gerelateerd zijn aan de staat Israel in de media verschijnt, betekent dat ook u nu te boek staat als iemand aan wie de nodige aandacht moet worden besteed. Maar mogelijk was dit al langer het geval, vandaar mijn opmerking: v.w.h.w.i. Moet ik u uit de droom helpen, bij deze door mij met de reglmaat van de klok gehanteerde afkorting? Zij staat voor: voor wat het waard is. Een andere is deze: nmbm. Die staat voor: naar mijn bescheiden mening, de Nederlandse vorm van het Engelse imho.
    Nog even terug naar wél belangrijke zaken. Die wereldbedreigende kwestie mogen wij niet al te lichtzinnig opvatten. Integendeel, wij moeten ons voortdurend bewust zijn van een naar alle waarschijnlijkheid aanwezige instantie die het oog gericht heeft op maatschappelijke ontwikkelingen welke (slechts) ten goede komen aan selectieve groeperingen in de samenleving. Voorlopig wil ik het hierbij laten, al klinkt dit dan ook enigszins complotterend. Tja…

Comments are closed.