Israël en de Verenigde Staten

This overdetermined, lachrymose narrative of the agony of exile and diaspora is woven into Israel’s founding myth and self-understanding, which perpetuate a sense of victimhood and imminent aggression.
Arno Mayer

Jonathan Cook is een Britse journalist die in Nazareth woont. Hij is getrouwd met een Palestijnse vrouw en is gespecialiseerd in het voortgaande ‘conflict’ tussen Israël en de Palestijnen. Wat hem onderscheidt van veel andere journalisten is dat hij veel schrijft over de situatie binnen Israël. De situatie van de Palestijnse Israëliërs is zo goed als onbekend in het westen. Als er al iets kritisch wordt geschreven in onze ‘kwaliteitskranten’ dan gaat dat meestal over de Westelijke Jordaanoever, de illegale nederzettingen, of het vernietigen door Israël van humanitaire projecten die met Nederlands of Europees geld zijn opgezet.

Cook ontving in 2011 de prestigieuze Martha Gellhorn Prize for Journalism. Titels als ‘Bloed en religie’, of ‘De verdwijning van Palestina’ geven wel aan dat hij tot de categorie behoort van critici die er geen doekjes om winden. Zijn standpunt is dat de bezetting, waar alle aandacht naar uit gaat, slechts een dekmantel is om Israël intern te zuiveren van niet-Joden. Binnen Israël is de segregatie en het racisme net zo erg als in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, maar het is goed verborgen voor het oog van de buitenlandse pers. Cook noemt dit beleid een ‘glazen muur’. Door middel van talloze regeltjes en wetten (die vaak pas na het onrecht worden aangenomen en met terugwerkende kracht het onrecht ‘legitimeren’) worden Palestijnse huizen of hele dorpen verwijderd, worden Palestijnse boeren gedwongen als loonslaaf voor Israël te gaan werken, en worden alle herinneringen aan de Palestijnse cultuur beetje bij beetje vernietigd en vervangen door Israëlische huizen, kibboetsen of bossen.  ‘Plant een boom voor Israël’ was een van de manieren om het Westen voor de gek te houden, het was niets anders dan het uitwissen van de sporen van etnische zuivering. In het culturele leven, op school, in de politiek en in de economie worden Joodse Israëliërs en Arabische Israëliërs strikt gescheiden gehouden.

Een uitstekende en zeer leesbare kijk op wat er binnen Israël gebeurt (buiten Tel Aviv!) is bijvoorbeeld het boek ‘De andere kant van Israël’ van Susan Nathan. Veel Nederlandse websites die pretenderen boekbesprekingen te geven, zijn slechts spreekbuizen van het CIDI en hun trawanten, dus daar hebben we niet veel aan. Lees het boek, of lees dit interview met Susan Nathan om een indruk te krijgen. Het is ook dankzij een ontmoeting met Jonathan Cook dat Susan Nathan haar boek uiteindelijk kon schrijven.

Hoe is het mogelijk dat dit gewoon door kan gaan? Zelfs het beetje dat hier bekend is geraakt, vaak via organisaties als Amnesty International, Defence for Children en rapporten van de Verenigde Naties over oorlogsmisdaden en het negeren van het Internationaal Recht, zou meer dan voldoende moeten zijn om onze speciale band met Israël eens goed onder de loep te nemen.
Dit is alleen te verklaren door de nog specialere band die Israël met de Verenigde Staten heeft en onze economische, militaire en politieke afhankelijkheid van dat land.

De Verenigde Staten

Er zijn maar weinig zaken waar voor- en tegenstanders het over eens zijn, maar de onvoorwaardelijke steun van de Verenigde Staten kan door niemand in twijfel worden getrokken. Naast het gebruik van hun veto in de Veiligheidsraad, de macht van de pro-Israëllobby die zelfs doorsijpelt naar Europese landen via politici, journalisten en belangengroepen, ontvangt Israël zo’n 3 miljard dollar per jaar aan militaire steun.
Het zionistische project was vanaf de eerste dag afhankelijk van buitenlandse steun en het is deze ontwikkeling die het mogelijk heeft gemaakt dat er voor onze ogen een tragedie heeft afgespeeld en nog steeds afspeelt, zonder dat wij hebben ingegrepen zoals bij bijvoorbeeld Zuid-Afrika.

Maar nu de verkiezingen in de Verenigde Staten weer voor de deur staan, lijkt het er voor het eerst op dat deze ‘overbrekelijke band’ haarscheurtjes begint te vertonen. De aanleiding lijkt op het eerste gezicht een verschil van mening te zijn over een aanval op Iran. Het is duidelijk dat de Amerikaanse regering zich niet voor het karretje van premier Netanyahu wil laten spannen. Dit heeft veel weg van gezond verstand, verfrissend voor een keer. Na 9/11 heeft Amerika het Midden-Oosten flink in brand gezet. Netanyahu vond indertijd de aanslagen op het WTC een ‘prima zaak’. Zonder ook maar een ogenblik stil te staan bij de tragedie zag hij hier een uitgelezen kans om nog meer Amerikaanse steun te krijgen voor zijn strijd tegen die verschrikkelijke moslims. Een gedachte die bij ons door o.a. Geert Wilders hartstochtelijke werd onderschreven.

De journalist Lisa Goldman toont aan dat er nu ook in Amerika prominente stemmen opgaan tegen de arrogantie van Netanyahu, die denkt te kunnen eisen dat het Westen meewerkt aan zijn suïcidale grootheidswaanzin.
Terug naar Cook. Deze week schreef hij voor The Electronic Intifada een interessant stuk, waarin hij betoogt dat die uiterlijke schijn van een ‘hechte vriendschap’ niet gedeeld wordt – althans niet privé – door  de Amerikaanse veiligheidsdiensten.

Over the summer, current and former CIA officials admitted that the US security establishment has always regarded Israel as its number one counter-intelligence threat in the Middle East

In Amerika zijn al verscheidene Israëlische spionnen opgepakt, de bekendste daarvan is Jonathan Pollard die in de jaren 1980 duizenden geheime documenten doorspeelde naar Israël. Ondanks het feit dat deze misdaad onomstotelijk bewezen was, bleef Israël jaar in jaar uit misbaar maken om zijn vrijlating te bepleiten. Zelfs een beroep op de jodenvervolging werd niet geschuwd. In de ogen van het zionisme is een misdaad kennelijk alleen een misdaad wanneer het ten nadele van het eigen racistisch expansionisme is.
Cook verwijst ook naar een artikel over Amerikaanse spionagevliegtuigen die in 1950 hoog boven Israël vlogen, en naar de moord op een Hamasleider door de Israëlische veiligheidsdienst de Mossad, waarbij buitenlandse paspoorten waren vervalst, een zogenaamde ‘false flag operation’, iets wat in de geschiedenis van het ‘conflict’ keer op keer terug komt.
Israël maakt om die reden dan ook geen deel uit van een overeenkomst betreffende spionage, genaamd Five Eyes (of UKUSA-akkoord), waarbij een aantal landen overeen is gekomen onderling geen  spionageactiviteiten te ontplooien.

De Israëllobby

Dus vanwaar toch die onvoorwaardelijk steun die in de media steeds weer naar buiten komt? Volgens steeds meer invloedrijke Amerikanen is het duidelijk dat de pro-Israëllobby het Amerikaanse Congres in haar zak heeft. Steeds meer Amerikaanse Joden die zich tot voor kort afzijdig hielden, komen nu naar buiten met de vaststelling dat kritiek op Israël ronduit slecht voor je carrière is.
Maar Cook geeft een nog veel griezeliger oorzaak: het ontwikkelen van nucleaire wapens door Israël begon rond 1960 en Cook verwijst naar Francis Perrin, hoofd van het Franse Atoomagentschap, die ooit opmerkte dat de kernbommen in werkelijkheid ‘op Amerika gericht zijn’. Niet als een directe militaire dreiging, maar als pressiemiddel om Israël vrij spel te geven, uit angst voor een armageddon in de regio. Dat lijkt ook een betere verklaring voor het gedrag van de verschillende Israëlische regeringen. De arrogantie en het wegwuiven van alle kritiek op fundamentele zaken als het aan de laars lappen van het Internationaal Recht en het permanent schenden van mensenrechten, komt wellicht voort uit de illusie dat men onkwetsbaar is dankzij de nucleaire wapens. Netanyahu is slechts de laatste in dit rijtje, maar hij is wel de meest fanatieke: het leven van de Israëliers telt net zo min voor hem als het leven van de Iraniërs.

De mogelijke nieuwe president van de Verenigde Staten, Mitt Romney, is een messianistische mormoon die zich in alle bochten wringt om bij de zionisten in een goed blaadje te komen. Ondertussen blijft Obama zijn drones inzetten met als gevolg dat de Arabische wereld, een paar corrupte potentaten uitgezonderd, een steeds grotere hekel aan het Westen krijgt.
Het is dus kiezen tussen twee kwaden lijkt het wel. Tussen Obama en Netanyahu botert het bepaald niet, dus dat zou voor het Midden-Oosten en de rest van de wereld toch de beste optie zijn. De missionaris Romney is een man die kost wat kost president wil worden en dat is levensgevaarlijk wanneer het Midden-Oosten zo’n belangrijke factor in zijn campagne is.

In 2007 publiceerden John Mearsheimer en Stephen Walt ‘The Israel Lobby’ (De Israëllobby), waarin ze de bijkans onbeperkte macht van de lobbygroepen en het gevaar voor Amerika dat daarvan uitgaat beschrijven. Als hun visie juist is, staat ons naar alle waarschijnlijkheid een nieuwe wereldbrand te wachten. Een meer genuanceerde en hopelijk juistere visie wordt verwoord door Noam Chomsky. Het is voor miljoenen mensen te hopen dat het Westen eindelijk bij zinnen komt en begrijpt dat wat de Palestijnen wordt aangedaan slechts een symptoom is van corrupt machtsvertoon met in potentie gruwelijke gevolgen. Vandaar dat ik maar afsluit met een citaat van Chomsky, een der eerste critici, en zeker de meest lucide,  van ‘de fatale driehoek’.

It’s no secret that concentrated private capital has an overwhelming influence on government policy in all sorts of ways, so if in fact the “Lobby” is forcing the U.S. into policies that are against the interests of these people who effectively run the country, we should be able to convince them. And they would put the Israel Lobby out of business in about five seconds.

Zoals Jonathan Cook oog heeft voor het lokale leed, zonder blind te zijn voor het feit dat dit leed alleen mogelijk is door een groter samenspel van belangen en historische verbanden, zo zou iedereen naar het lot van de Palestijnen moeten kijken. Het puin en de lijken vormen maar al te vaak het rookgordijn om een groter, maar nooit hoger, doel te verhullen.

Engelbert Luitsz

Jonathan Cook: Forget the fairytale: the US doesn’t love Israel

Lisa Goldman: Mainstream American media and pro-Israel pols are turning against Netanyahu

Noam Chomsky: Reflections on a lifetime of engagement with Zionism, the Palestine Question, and American Empire

Russell Tribunal on Palestine

3 comments for “Israël en de Verenigde Staten

  1. September 14, 2012 at 5:09 pm

    De Arabische, islamitiche, wapen en olie lobby is veel machtiger.

    Gek genoeg hoor je daar nooit iemand over:
    http://likud.nl/2011/01/de-verzwegen-arabische-lobby-in-de-vs-mythe-joodse-lobby-israel-islamitisch/

  2. Egbert Talens
    September 14, 2012 at 10:27 pm

    Israël en de Verenigde Staten

    Het zijn praktisch allemaal bekende geluiden (voor mij) die in dit artikel de revue passeren. Geluiden die in het conflict Israel-Palestina veel te weinig aan bod komen, en eigenlijk alleen op plekken als deze blog, naast nog enkele andere, een plekje krijgen. Of moet ik zeggen plék, want er kan — in overeenstemming met wat pers-vrijheid en vrijheid van meningsuiting wordt genoemd — vrijwel onbeperkt van leer worden getrokken. Ik durf de stelling, nee uitspraak wel aan, dat bepaalde instanties in ons land met lede ogen die wilde geluiden waarnemen, geluiden van mensen die het voor óók de Palestijnse legitieme aanspraken in dit conflict opnemen, vaak met alle gevolgen van dien.
    Om m.b.t. dit met lede ogen waarnemen iets duidelijker te zijn: zelf liep ik al enkele keren aan tegen een ban, een maatregel dus die maakt dat mijn ‘geluiden’ niet meer worden opgenomen op de site van enkele instanties die het voornamelijk erom te doen is, aan pro-Israel-, dan wel pro-Israël-, geluiden voorrang te verlenen. Halfbakken producten in deze zin, kunnen dan nog net door de redactionele beugel, maar als er met onderbouwende gegevens wordt gewerkt, dan zijn de rapen gaar en kan de leverancier ervan opkrassen…

    Likoed Nederland mag hier vrij-uit ‘spreken’. Bravo, Engelbert Luitsz, want hiermee wordt een volwassen attitude ten toon gespreid, m.b.t. genoemde pers-vrijheid c.q. vrijheid van meningsuiting.
    Het mag als een open deur gelden dat Likoed Nederland niet mijn grote passie is. Onder het artikel dat LN via de opgevoerde url wereldkundig maakt, staat: — Reacties gesloten.
    Wat kan hieruit worden opgemaakt?
    Dat er reacties kwamen, maar dat het nu niet meer mogelijk is nog (nieuwe) reacties in te sturen? Dit is dan jammer, want er staan enkele twijfelachtige vermeldingen in dat artikel over de Arabisch-Islamitische lobby in de VS, maar daarover kan dus niets meer worden opgemerkt.
    Dat er geen reacties meer kunnen worden ingestuurd? Dit is niet hetzelfde als hiervoor, want nu gaat het om nieuwe reacties.

    Whatever, Likoed Nederland neemt zélf wél de vrijheid om daar waar het de kans krijgt, informatie te spuien. Bij mijn weten gaat het dan steeds om informatie die het ontstaan, bestaan en functioneren van het politiek-zionistische project ‘der Judenstaat’ — door mij in cursief opgevoerd, maar het wordt in die vorm hier niet weergegeven — als onderwerp heeft, wat op zich zeker begrijpelijk is, maar omdat een en ander mede tot stand kwam door middel van ingrijpen en ingrepen van buitenaf, zoals bijvoorbeeld door de Verenigde Naties, zou het niet vreemd hóeven te zijn als Likoed Nederland ook dáárvan kond zou doen. Niet dus, althans niet in eerste instantie. Pas als anderen ermee voor de draad komen, vindt LN het nodig met een eigen (tegen-)geluid te komen.
    Ik zou nog vele uren door kunnen gaan met mijn opsomming van bezwaren jegens LN, maar die tortuur bespaar ik u gaarne.

    Mijn overige energie steek ik in een andere reactie op dit artikel, en volgt hierna. Direct of later, zoals het van pas komt.

  3. Egbert Talens
    September 15, 2012 at 4:09 pm

    Een paar ándere opmerkingen, n.a.v. dit artikel, Israël en de Verenigde Staten

    Het boek van Jonathan Cook, Blood and Religion, staat naast mij op de plank; het boek is letterlijk bezaaid met data, info, op- en aanmerkingen, enzovoort… die er stuk voor stuk niet om liegen. Ik selecteer, in verband met een volgende bijna niet uit te blijven Israelische actie van ethnic-cleansing, een passage en geef Cooks notities met eigen woorden weer:
    ‘Op populistisch niveau verwierf het woord “transfer” snel terrein: Knesset, campussen, media, straat…; ook verliet het woord met gemak de lippen van ministers, adviseurs en woordvoerders, zodat het er op leek dat de eerste Herzliya Conferentie, december 2000, een keerpunt had gemarkeerd. Een jaar later, op de conferentie van 2001, merkt Shlomo Gazit, zonder ook maar enig spoor van verlegenheid, het volgende op: “Democracy has to be subordinated to demography.” [ SG was hoofd van de Militaire Inlichtingendienst en als analyst verbonden aan het invloedrijke Jaffee Centre for Stragetic Studies (Tel Aviv).] ‘
    Cook gebruikt in dit verband het woord ‘the Israeli euphemism for ethnic cleansing’ als hij naar transfer verwijst; transfer was in de jaren dertig al aan de orde, waarbij David Ben-Gurion opmerkte dat er niets a-moreels in school. Zelf zou ik in tegenstelling tot Jonathan Cook i.p.v. Israeli euphemism de term political-Zionist euphemism hanteren. Omdat het gehele project ‘der Judenstaat’ (cursief) als politiek-zionistisch project moet worden aangemerkt. Maar dit terzijde…
    De term ‘glazen muur’ komt in dit artikel niet helemaal uit de verf: de term verwijst in Cooks boek naar de glazen wand in de rechtszaal die op instructie van rechter Theodor Or was aangebracht. Het gaat dus niet om een eenvoudige metafoor, hoezeer muren ook een rol speelden en spelen in dit naargeestige conflict, dat afstevend op een nog naargeestiger einde zonder winnaar(s)…
    Ze’eb (Vladimir) Jabotinsky, als eerste, hanteerde het begrip ‘The Iron Wall’ (cursief) als symbolische (af)scheiding tussen het geciviliseerde Westen (inclusief ‘der Judenstaat’ (cursief) en het on-ontwikkelde Oosten. Daarnaast stond ‘the iron wall’ voor de afstand tussen het rechtmatige Joodse deel van de bevolking in Palestina en het onrechtmatige niet-joodse deel, dat onder de duim gehouden moest worden, en in die constructie gold de ijzeren muur als een metafoor voor: might makes right.
    Later verschijnen Israelische afscheidingsmaatregelen in de vorm van hekken en muren, barrières die de Palestijnen gescheiden moeten houden van de Israelische bevolking. Listige juridische redenaties moeten voorkomen dat dit in het nadeel van Israel kan worden uitgelegd, maar die insteek klinkt allengs steeds minder overtuigend.
    Toen in 2001 het onderzoek naar de dood van 13 ongewapende Palestijnen werd gestart, zorgde de aanwezigheid van Palestijnse aanwezigen in de rechtszaal voor rumoer. Protesten die opklonken, vanwege de onheuse manier waarop Israelische politie officieren op kalme toon hun verhaal deden, en geheugenverlies toonden m.b.t. het cruciale moment waarop een Palestijns familielid was gedood. Er werd gezocht naar een oplossing voor dit ongewenste rumoer in de rechtszaal; de voorstellen bevielen rechter Or echter niet, en hij bedacht ‘a very Israeli solution’: het aanbrengen van een glaswand tussen de publieksruimte met de Palestijnse families, en de overige ruimte in de rechtszaal. TV- en fotografische beelden van het verdere verloop — anderhalf jaar lang — deden nu voorkomen alsof er sprake was van één en dezelfde ruimte, met gelijkwaardige behandeling van de partijen, terwijl ‘in reality the Arab participants were outsiders, excluded and largely ignored.’
    Op die manier toont Cook het ene na het andere schrijnende beeld van die realiteit, schrijnend voor de Palestijnen, maar zij die enkel het belang van Israel voor ogen (willen!) hebben, doen er niets mee… Tja…

    Wat mij uitermate goed bevalt in datgene wat Susan Nathan naar voren brengt, is de term politiek zionisme. Doorgaans wordt alleen van zionisme of Zionisme gesproken, maar het is de politieke exponent in die ideologie welke voor de kwalijke gevolgen ervan voor (de) niet-joodse gemeenschappen zorgt.

    En wat de woorden ‘onze speciale band met Israël’ betreft, dienaangaande zou ik graag iets naders willen opmerken, ware het niet dat dit als een soort preek voor eigen parochie kan worden opgevat; zoals aangehaald aan het eind van mijn reactie op ‘De Palestijnse Diaspora’, elders op deze blog…

Comments are closed.